evangelion
12-10-06, 02:33
Evlatlığa Kabul Edilme
Günümüzde İncil’e dayanmayan modern teolojinin en büyük hatalarından birisi, günahın Tanrı ve insan arasında büyük bir engel oluşturduğunu fark edememeleridir. Bu nedenle, Tan-rı’nın tüm insanlığın babası olduğunu ve bunun sonucu ola-rak bizim O’nun evlatları olduğumuzu ilan etmekte sakınca yoktur. İsa, modern teolojinin öğretisini Yuhanna 8:42-47’de kesin bir biçimde çürütmektedir: “İsa, ‘Tanrı, Babanız olsay-dı, beni severdiniz’ dedi. ‘Çünkü ben Tanrı'dan çıkıp geldim. Kendiliğimden gelmedim, beni O gönderdi. Söylediklerimi neden anlamıyorsunuz? Benim sözümü dinlemeye dayanamı-yorsunuz da ondan. Siz babanız İblis'tensiniz... Tanrı'dan olan, Tanrı'nın sözlerini dinler. İşte siz, Tanrı'dan olmadı-ğınız için dinlemiyorsunuz.’"
Bir günahkar, Tanrı’nın evladı olmakla, öncelikle tamamen aklanmış olur. Günahkar insan, aklanmaya dayanarak Tan-rı’nın ailesine evlat olarak kabul edilir (Efesliler 1:5; Galat-yalılar 4:4-5). Evlatlığa kabul edilme, Pavlus’un birinci yüz-yıl Roma adalet sisteminden aldığı bir terimdir. Yasaya göre, evlatlığa alınan kişiye onu evlat alan kişinin isim ve mülk hakkı verilirdi. O kişi ait olmadığı ve haklara sahip olmadığı bir pozisyondan, babası olan bir evlada dönüşürdü. İlişkileri ve pozisyonu değişirdi ve bu değişim, kişiyi evlat edinen ba-ba tarafından sağlanırdı. Bu konuyu, kendi adalet sistemimiz-den de açıkça anlayabiliriz.
Tanrı’nın İsteği
Efesliler 1:4-5’te Pavlus, ruhsal evlatlığa kabul edilişimizin Tanrı’nın sevgisine, seçimine ve kaderi önceden belirleyen lütfuna dayandığını öğretmektedir. Tanrı’nın bizlere olan sev-gisi çok büyük olmalıdır, çünkü O bizim gibi isyankar ya-ratıkları evlatlığa isteyerek kabul etmiştir. Tanrı’nın, İblis’in çocukları olan bizleri evlatlığa kabul ettiğini unutmayalım. Bizlerde, evlatlığa kabul edilme ayrıcalığını hak edecek iyi olan hiçbir şey yoktu ve hangi şartlar altında olursa olsun; kaderin belirlenişi ve seçim, dünyanın yaratılışından önce tamamlanmıştı.
Tanrı’nın bundaki amacı, kutsal ve suçsuz olabilecek olma-mızdı. Günahkar doğamız yüzünden bunu gerçekleştirmemi-zin imkansız olduğu bir durumdayken, Mesih’te sahip oldu-ğumuz kurtuluş ile Tanrı bizleri evlat edinerek O’nunla olan ilişkimizi değiştirdi ve Kutsal Ruh’un kutsallaştırıcı eyle-miyle ahlaksal doğamızı değiştirmeye başladı. Tanrı, evlatlı-ğa kabul ettiği çocuklarının kendi karakterini yansıtmasını, kendi düzenine ve yasalarına uygun yaşamasını ister.
Ayrıcalığımız
Evlatlığa kabul edilme bizleri, günahın bizler için imkansız kıldığı yere götürür. Yabancılar evlat, hiç tanınmayan kişiler çocuk olur ve dünya üzerinde bununla karşılaştırılabilecek hiçbir şey yoktur. Bir Hristiyandan daha ayrıcalıklı hiç kimse yoktur. Tanrı’nın çocuğu olmanın ne demek olduğunun farkı-na bir varabilsek, iniltilerimiz ve feryatlarımız ortadan kaybo-lurdu. Tanrı’nın iyi şeylerini tatma ümidimiz daha büyük olurdu ve de Tanrı’nın ailesine evlat kabul edilerek yeni durumumuzla uyum içerisinde yaşamaya başlayabilirdik.
Tanrım ile barıştım,
Bu duyduğum O’nun bağışlayıcı sesidir;
O beni evlat edindi,
Artık korkmuyorum;
Şimdi O’na güvenle yaklaşabilirim,
Ve Baba, Abba, Baba diye seslenebilirim.
Dikkate Değer Bir Alıntı...
“Aklanma, evlatlığa kabul edilmenin temelinde kurulan bere-kettir; evlatlığa kabul edilme, aklanma ile herşeyi temizleyen en büyük berekettir. Evlat olma hakkı Mesih’i kabul edenlere aittir (Yuhanna 1:12). İman edenlerin evlat olarak kabul edilmesi; Tanrı’nın Mesih aracılığı ile onları kendi Oğlu gibi sevmesi ve Mesih’in sahip olduğu tüm görkemi onlarla paylaşması demektir (Romalılar 8:17, 38-39).”
J. I. Packer
Bunları Düşünün
1. Aklanma ve evlatlığa kabul edilme arasındaki ilişki nedir?
2. Tanrı’nın kutsal ve kusursuz olmamız konusundaki amacı, çok mu hırs dolu? Bir zamanlar İblisin çocukları olanlar, nasıl kutsal olabilirler?
3. Tanrı ile olan ilişkimizin değişmesi neden bu kadar önem-lidir?
Ek Okuma
D. M. Lloyd-Jones, The Sons of God (Romalılar 8:5-17), Banner of Truth Trust
Günümüzde İncil’e dayanmayan modern teolojinin en büyük hatalarından birisi, günahın Tanrı ve insan arasında büyük bir engel oluşturduğunu fark edememeleridir. Bu nedenle, Tan-rı’nın tüm insanlığın babası olduğunu ve bunun sonucu ola-rak bizim O’nun evlatları olduğumuzu ilan etmekte sakınca yoktur. İsa, modern teolojinin öğretisini Yuhanna 8:42-47’de kesin bir biçimde çürütmektedir: “İsa, ‘Tanrı, Babanız olsay-dı, beni severdiniz’ dedi. ‘Çünkü ben Tanrı'dan çıkıp geldim. Kendiliğimden gelmedim, beni O gönderdi. Söylediklerimi neden anlamıyorsunuz? Benim sözümü dinlemeye dayanamı-yorsunuz da ondan. Siz babanız İblis'tensiniz... Tanrı'dan olan, Tanrı'nın sözlerini dinler. İşte siz, Tanrı'dan olmadı-ğınız için dinlemiyorsunuz.’"
Bir günahkar, Tanrı’nın evladı olmakla, öncelikle tamamen aklanmış olur. Günahkar insan, aklanmaya dayanarak Tan-rı’nın ailesine evlat olarak kabul edilir (Efesliler 1:5; Galat-yalılar 4:4-5). Evlatlığa kabul edilme, Pavlus’un birinci yüz-yıl Roma adalet sisteminden aldığı bir terimdir. Yasaya göre, evlatlığa alınan kişiye onu evlat alan kişinin isim ve mülk hakkı verilirdi. O kişi ait olmadığı ve haklara sahip olmadığı bir pozisyondan, babası olan bir evlada dönüşürdü. İlişkileri ve pozisyonu değişirdi ve bu değişim, kişiyi evlat edinen ba-ba tarafından sağlanırdı. Bu konuyu, kendi adalet sistemimiz-den de açıkça anlayabiliriz.
Tanrı’nın İsteği
Efesliler 1:4-5’te Pavlus, ruhsal evlatlığa kabul edilişimizin Tanrı’nın sevgisine, seçimine ve kaderi önceden belirleyen lütfuna dayandığını öğretmektedir. Tanrı’nın bizlere olan sev-gisi çok büyük olmalıdır, çünkü O bizim gibi isyankar ya-ratıkları evlatlığa isteyerek kabul etmiştir. Tanrı’nın, İblis’in çocukları olan bizleri evlatlığa kabul ettiğini unutmayalım. Bizlerde, evlatlığa kabul edilme ayrıcalığını hak edecek iyi olan hiçbir şey yoktu ve hangi şartlar altında olursa olsun; kaderin belirlenişi ve seçim, dünyanın yaratılışından önce tamamlanmıştı.
Tanrı’nın bundaki amacı, kutsal ve suçsuz olabilecek olma-mızdı. Günahkar doğamız yüzünden bunu gerçekleştirmemi-zin imkansız olduğu bir durumdayken, Mesih’te sahip oldu-ğumuz kurtuluş ile Tanrı bizleri evlat edinerek O’nunla olan ilişkimizi değiştirdi ve Kutsal Ruh’un kutsallaştırıcı eyle-miyle ahlaksal doğamızı değiştirmeye başladı. Tanrı, evlatlı-ğa kabul ettiği çocuklarının kendi karakterini yansıtmasını, kendi düzenine ve yasalarına uygun yaşamasını ister.
Ayrıcalığımız
Evlatlığa kabul edilme bizleri, günahın bizler için imkansız kıldığı yere götürür. Yabancılar evlat, hiç tanınmayan kişiler çocuk olur ve dünya üzerinde bununla karşılaştırılabilecek hiçbir şey yoktur. Bir Hristiyandan daha ayrıcalıklı hiç kimse yoktur. Tanrı’nın çocuğu olmanın ne demek olduğunun farkı-na bir varabilsek, iniltilerimiz ve feryatlarımız ortadan kaybo-lurdu. Tanrı’nın iyi şeylerini tatma ümidimiz daha büyük olurdu ve de Tanrı’nın ailesine evlat kabul edilerek yeni durumumuzla uyum içerisinde yaşamaya başlayabilirdik.
Tanrım ile barıştım,
Bu duyduğum O’nun bağışlayıcı sesidir;
O beni evlat edindi,
Artık korkmuyorum;
Şimdi O’na güvenle yaklaşabilirim,
Ve Baba, Abba, Baba diye seslenebilirim.
Dikkate Değer Bir Alıntı...
“Aklanma, evlatlığa kabul edilmenin temelinde kurulan bere-kettir; evlatlığa kabul edilme, aklanma ile herşeyi temizleyen en büyük berekettir. Evlat olma hakkı Mesih’i kabul edenlere aittir (Yuhanna 1:12). İman edenlerin evlat olarak kabul edilmesi; Tanrı’nın Mesih aracılığı ile onları kendi Oğlu gibi sevmesi ve Mesih’in sahip olduğu tüm görkemi onlarla paylaşması demektir (Romalılar 8:17, 38-39).”
J. I. Packer
Bunları Düşünün
1. Aklanma ve evlatlığa kabul edilme arasındaki ilişki nedir?
2. Tanrı’nın kutsal ve kusursuz olmamız konusundaki amacı, çok mu hırs dolu? Bir zamanlar İblisin çocukları olanlar, nasıl kutsal olabilirler?
3. Tanrı ile olan ilişkimizin değişmesi neden bu kadar önem-lidir?
Ek Okuma
D. M. Lloyd-Jones, The Sons of God (Romalılar 8:5-17), Banner of Truth Trust