Fırat Çölgeçen
05-04-08, 00:25
Yaşamımın daha ilk yıllarında yetim kaldım. Hiçbir inancın kabul edilmediği bir ailede yetişmiş biri olarak çocukken hiç dini eğitim almadım. Birinci Dünya Savaşının zor yıllarının yoksulluğunu tatmanın yanı sıra acılık dolu bir çocukluğun ardından on dört yaşındayken bugünkü komünistler gibi kendimi ateizme inandırdım. Tanrıtanımaz kitaplar okurdum ve sadece tanrı'ya veya Mesih'e inanmamakla kalmayıp bu eğilimleri insan aklı için zararlı sayarak bu kavramlardan nefret ederdim. Böylece inanca karşı acılıkla büyüdüm.
Fakat daha sonraları kavradığım üzere anlamadığım bazı sebeplerden dolayı Tanrı'nın seçilmişi olmam için Tanrı'nın lütfu üzerimdeydi. Bu anlamadığım sebeplerin kişiliğimle hiçbir ilgisi yoktu çünkü zaten çok kötü bir karakterim vardı.
Bir ateist olmama rağmen, anlam veremediğim bir şekilde bir şeyler beni hep kiliselere çekmişti. Yanından geçtiğim bir kilisenin içine girmeden oradan uzaklaşmak benim için çok zordu. Ancak bu kiliselerde ne yapıldığını bir türlü anlayamadım. Vaazlar dinledim fakat yüreğimi çekmedi. Tanrı'yı itaat etmek zorunda olduğum bir efendi olarak tasavvur ediyordum.Aklımda yer verdiğim bu yalnış Tanrı imajından nefret ediyordum, ama bu evrenin merkezinde bir yerde sevecen bir yüreğin olduğunu bilmeyi çok istiyordum. Çocukluğun ve gençliğin sevincini çok az tattığımdan benim için de şefkatli bir yüreğin atması için özlem duyuyordum.
Tanrı olmadığına ikna ettim kendimi, ama hayalini kurduğumun tersine bir sevgi tanrısı olmaması beni üzdü. Bir keresinde varlığımın derinliklerindeki ruhsal bir mücadele sırasında bir katolik kilisesine girdim. İçeride diz çökmüş bir şeyler söyleyen insanlar vardı. İçimden şöyle düşündüm: Onlara yakın bir yerde durup ben de diz çökeyim böylece söyledikleri duaları duyabilir ve tekrar edebilirim, bir işe yarayıp yaramayacağını görürüz.Kutsal Bakire Meryem'e bir dua okudular," Selam sana lütufkar Meryem." Onlardan sonra bu duayı bir kaç kez yeniledim; Meryem'in heykeline baktım, ama hiçbir şey olmadı. Çok üzülmüştüm.
Bir gün tanrı olmadığında karar kılmış bir ateist olarak Tanrı'ya dua ettim. Dua şöyleydi: " Tanrı, var olmadığını kesin olarak biliyorum, Ama şayet varsan - ki bunun doğruluğunu tartışırım - sana inanmak benim görevim değil; kendini bana sen açıklamalısın. " Ateisttim ama ateizm yüreğime huzur vermiyordu.
İçimde olup biten bu hengame sırasında Romanya dağlarının yamaçlarında yaşlı bir marangoz şöyle dua ediyordu:" Tanrım, yeryüzünde sana hizmet ettim ve gökyüüzünde olduğu gibi yeryüzünde de ödülümü almak istiyorum. Bir Yahudi'yi Mesih'e getirmeden ölmemektir ödülüm çünkü İsa bir Yahudi'ydi. Ama ben fakir, yaşlı ve hastayım. Yollara düşüp bir Yahudi arayamam. Köyümde de Yahudi kimse yok. Köyüme bir Yahudi gönder, ben de onu Mesih'e getirmek için elimden gelenin en iyisini yapacağım. "
Bazen karşı konulmaz bir güç beni bu köye çekiyordu. Beni oraya götürecek hiçbir sebep yoktu. Romanya'da on iki bin köy var, ama ben o köye gittim. Yahudi olduğumu anlayan marangoz, güzel bir bayanın göremeyeceği kadar bir ilgiyi bana göstererek benimle ilgilendi.Dualarına yanıtı bende görüp bana bir Kutsal Kitap verdi. Tamamen kültürel bir meraktan ötürü Kutsal Kitap'ı daha önce birçok kez okumuştum. Ama bu adamın bana verdiği Kutsal Kitap başka türlü bir Kutsal Kitap'tı.Bana bir süre sonra söylediğine göre eşi ile birlikte benim ve eşimin tövbe etmesi için saatlerce dua etmişlerdi. Onun bana verdiği Kutsal Kitap harflerle değil, ettikleri dualarla alev alev tutuşan sevgi korları ile yazılmıştı. Zar zor okuyabiliyordum. Kötü yaşayışımı İsa'nın hayatı ile karşılaştırdığımda, kirliliğimi O'nun doğruluğu ile kıyasladığımda tek yaptığım şey ağlamaktı - oysa O beni Kendisine ait olanlardan biri gibi kabul ediyordu. ( Pastör Richard WURMBRAND )
Rabbin sevgisi ve ışığı sizinle olsun.
Fakat daha sonraları kavradığım üzere anlamadığım bazı sebeplerden dolayı Tanrı'nın seçilmişi olmam için Tanrı'nın lütfu üzerimdeydi. Bu anlamadığım sebeplerin kişiliğimle hiçbir ilgisi yoktu çünkü zaten çok kötü bir karakterim vardı.
Bir ateist olmama rağmen, anlam veremediğim bir şekilde bir şeyler beni hep kiliselere çekmişti. Yanından geçtiğim bir kilisenin içine girmeden oradan uzaklaşmak benim için çok zordu. Ancak bu kiliselerde ne yapıldığını bir türlü anlayamadım. Vaazlar dinledim fakat yüreğimi çekmedi. Tanrı'yı itaat etmek zorunda olduğum bir efendi olarak tasavvur ediyordum.Aklımda yer verdiğim bu yalnış Tanrı imajından nefret ediyordum, ama bu evrenin merkezinde bir yerde sevecen bir yüreğin olduğunu bilmeyi çok istiyordum. Çocukluğun ve gençliğin sevincini çok az tattığımdan benim için de şefkatli bir yüreğin atması için özlem duyuyordum.
Tanrı olmadığına ikna ettim kendimi, ama hayalini kurduğumun tersine bir sevgi tanrısı olmaması beni üzdü. Bir keresinde varlığımın derinliklerindeki ruhsal bir mücadele sırasında bir katolik kilisesine girdim. İçeride diz çökmüş bir şeyler söyleyen insanlar vardı. İçimden şöyle düşündüm: Onlara yakın bir yerde durup ben de diz çökeyim böylece söyledikleri duaları duyabilir ve tekrar edebilirim, bir işe yarayıp yaramayacağını görürüz.Kutsal Bakire Meryem'e bir dua okudular," Selam sana lütufkar Meryem." Onlardan sonra bu duayı bir kaç kez yeniledim; Meryem'in heykeline baktım, ama hiçbir şey olmadı. Çok üzülmüştüm.
Bir gün tanrı olmadığında karar kılmış bir ateist olarak Tanrı'ya dua ettim. Dua şöyleydi: " Tanrı, var olmadığını kesin olarak biliyorum, Ama şayet varsan - ki bunun doğruluğunu tartışırım - sana inanmak benim görevim değil; kendini bana sen açıklamalısın. " Ateisttim ama ateizm yüreğime huzur vermiyordu.
İçimde olup biten bu hengame sırasında Romanya dağlarının yamaçlarında yaşlı bir marangoz şöyle dua ediyordu:" Tanrım, yeryüzünde sana hizmet ettim ve gökyüüzünde olduğu gibi yeryüzünde de ödülümü almak istiyorum. Bir Yahudi'yi Mesih'e getirmeden ölmemektir ödülüm çünkü İsa bir Yahudi'ydi. Ama ben fakir, yaşlı ve hastayım. Yollara düşüp bir Yahudi arayamam. Köyümde de Yahudi kimse yok. Köyüme bir Yahudi gönder, ben de onu Mesih'e getirmek için elimden gelenin en iyisini yapacağım. "
Bazen karşı konulmaz bir güç beni bu köye çekiyordu. Beni oraya götürecek hiçbir sebep yoktu. Romanya'da on iki bin köy var, ama ben o köye gittim. Yahudi olduğumu anlayan marangoz, güzel bir bayanın göremeyeceği kadar bir ilgiyi bana göstererek benimle ilgilendi.Dualarına yanıtı bende görüp bana bir Kutsal Kitap verdi. Tamamen kültürel bir meraktan ötürü Kutsal Kitap'ı daha önce birçok kez okumuştum. Ama bu adamın bana verdiği Kutsal Kitap başka türlü bir Kutsal Kitap'tı.Bana bir süre sonra söylediğine göre eşi ile birlikte benim ve eşimin tövbe etmesi için saatlerce dua etmişlerdi. Onun bana verdiği Kutsal Kitap harflerle değil, ettikleri dualarla alev alev tutuşan sevgi korları ile yazılmıştı. Zar zor okuyabiliyordum. Kötü yaşayışımı İsa'nın hayatı ile karşılaştırdığımda, kirliliğimi O'nun doğruluğu ile kıyasladığımda tek yaptığım şey ağlamaktı - oysa O beni Kendisine ait olanlardan biri gibi kabul ediyordu. ( Pastör Richard WURMBRAND )
Rabbin sevgisi ve ışığı sizinle olsun.