Agrigento'lu Gregorius

18 yaşındayken, Gregorius Afrika’yı, Kudüs’ü ve bölgede bulunan manastırları ziyaret etti. Daha sonra Antakya’ya, İstanbul’a ve Roma’ya gitti. 590 yılında Agrigento (Sicilya’da) episkoposu olarak atandı. Atılan bazı iftiralar üzerine hapsedildi. Fakat Papa Büyük Gregorius onu suçsuz buldu. Vaiz kitabının bir yorumunu (ortada büyük bir kanıt olmamasına rağmen) ona atfetmişlerdir.

Ekmeği neşe içinde yiyelim ve şarabı vicdan huzuru ile içelim.
Git, ekmeğini neşe ile ye, şarabını mutlu bir yürekle iç, çünkü Tanrı uğraşılarından hoşnut kalmıştır (Vaiz 9, 7). Bu sözleri, her günkü yaşantımız için, sağlam ve sağlıklı bir insansal bilgelik öğretisi gibi kabul edebiliriz. Fakat bunun gizemsel açıklaması bizi daha yüce bir görüşe yöneltir, gökten inen ve dünyaya yaşamı getiren göksel ve gizemsel ekmeği değerlendirmemizi öğretir. Aynı şekilde tinsel şarabı huzurlu bir yürekle içmenin anlamı, kurtarıcı azabın anında gerçek asmanın böğründen çıkan o kanla susuzluğumuzu gidermektir. Kurtuluşumuzun İncil’i ondan bu şekilde söz eder: "İsa eline ekmek aldı, şükran duasını yapıp ekmeği böldü ve şakirtlerine verdi. ‘Alın, yiyin’ dedi" bu benim bedenimdir’. Sonra bir kase alıp şükretti ve bunu şakirtlerine vererek, ‘Hepiniz bundan için’ dedi. Çünkü bu benim kanımdır, günahların bağışlanması için birçokları uğruna akıtılan antlaşma kanıdır" (bk. Mt. 26,26-28). 0 halde bu ekmeği yiyenler ve bu gizemsel kanı içenler sevinç içinde coşuyorlar ve yüksek sesle: "Yüreklerimize mutluluğu getirdin" (bk. Mezm. 4,7) diye haykırabilirler.
Kanımca, her şeyin üstünde olan Tanrı’nın Bilgeliği, yani kurtarıcımız İsa, kendi ile tanrısal Söz ile yaşamsal birliğe bizleri davet ettiğinde bu ekmeğe ve bu şaraba değiniyor. Meseller kitabının sözleri ile bunu yapıyor: "Gelin, ekmeğimi yiyin ve hazırladığım şarabı için" (Meseller 9,5). Bu daveti alanlar, göz kamaştırıcı uğraşılar yapmalıdırlar ki ruhları da, ışık kadar, göz kamaştırıcı olsunlar, Rabbin İncil’de dediği gibi: "Sizin ışığınız insanların önünde öyle parlasın ki iyi işlerinizi görerek göklerde olan Pederimizi yüceltsinler" (Mt. 5, 16). Hatta, bu durumda, onları koruyacak ve günahın lanetinden uzak tutacak olan yağın, yani gerçeklik Ruhu’nun başları üzerine indiğini göreceklerdir.

Dünyaya gelen her insanı aydınlatan gerçek ışık.
Bu ışık tatlıdır, der Vaiz (bk. Vaiz 11, 7) ve görünmeyen bu ışığa bakmak gözlerimiz için pek iyi bir şeydir. Nitekim ışık ortadan kaldırılırsa ne dünyada güzellik kalır ne de yaşamda ruh. Onun içindir ki, Tanrı’yı derince ilk düşünen olan, Musa: "Ve Tanrı ışığı gördü ve iyi bir şey olduğunu söyledi" (bk. Tekvin 1,3) diyor. Oysa bizler için uygun olan "bu dünyaya gelen her insanı aydınlatan" (Yu. 1, 9) yüce, gerçek ve sonsuz ışığa yani dünyanın kurtarıcısı ve affedicisi Mesih’e bakmaktır. O ki, insan olup, insan olma durumunun en alt basamağına kadar inmiştir. Peygamber Davut, O’nunla ilgili olarak, şöyle der: "Tanrı için ilahiler söyleyin, onun adını yüceltin; yol açın bulutlardan geçecek olana! Rabdir onun adı, sevinçten coşun onun önünde!" (bk. Mezm. 67, 5). Işığa tatlı dedi ve kendi gözlerimizle şanın güneşini, yani tanrısal cisimlendirme vaktinde: "Ben dünyanın ışığıyım. Benim ardımdan gelen, karanlıkta yürümez, yaşam ışığına sahip olur" (Yu. 8, 12) diyeni görmenin iyi şey olduğunu önceden beyan etti. Ve yine: "Yargı da şudur: dünyaya ışık geldi" (Yu. 3, 19). Bedensel gözlerimizle gördüğümüz o ışığı Rab, onun tarafından ehlileştirilmeğe uygun sayılanlar için gerçekten çok tatlı olan, tinsel adalet güneşi ile değiştireceğine söz verdi. Onlar gözleri ile, insanların arasında yaşarken ve insanlarla konuşurken, onu görebildiler oysa ki O herhangi bir insan değildi. Aynı zamanda gerçek Tanrı ve onun içindir ki körlerin görmesini, sakatların yürümesini ve sağırların duymasını sağladı; cüzamlıları temiz kıldı ve bir emriyle ölüleri yaşama kavuşturdu. Fakat şimdi de tinsel gözleri ona çevirmek, gösterişsiz ve tanrısal güzelliğine bakmak ve düşünmek, bu katılış ve iletişimle aydınlanmak ve yüceltilmiş olmak, tinsel tatlılıkla dolup taşmak, azizlikle örtünmek, akıl kazanmak, tanrısal coşku ile dolu olmak ve bunu bu yaşamın her gününde denemek gerçekten çok tatlı şeydir. Çünkü insan birçok yıl yaşayacaktır ve bunlarda mutluluk bulacaktır, dediğinde (bk. Vaiz 6, 3) bilge Vaiz bunu açıklamıştır. Çünkü, ona bakanlar için, adalet Güneşi her mutluluğun tek yaratıcısıdır. Peygamber Davut bunları yüreklendirir: "Tanrı’nın karşısında sevinsinler ve coşsunlar" (Metnı. 67,4) ve yeniden: "Ey dürüst insanlar, Rabbe alkış tutun! Doğru insanlara Rabbi övmek yaraşır" (Mezm. 32, 1).

Gregorius Magnus GREGORİUS MAGNUS (540-604) Gregorius 540 yılında Roma’da doğdu; zengin ve ünlü bir ailenin çocuğudur: babası senatördür, büyük dedesi Papa’dır (III. Felix), annesi ve iki teyzesi birer azize olarak kabul edileceklerdir. Gregorius’un doğduğu yıl, İtalya’nın Ostrogotlar’ın elinden kurtarılması için savaşa girildiği yıldır. Ertesi yıl ve daha sonraki yıllar, 543’e kadar, bir kara veba salgını olmuştur. 572 yılında Gregorius, Roma kentinin valisi (praefectus) olur: artık kentin en büyük memurudur ve senatonun başkanıdır. Fakat 575 yılında bütün görevlerini bırakır, mallarını dağıtır ve evini manastır haline getirir. Eski mülklerinden de 6 manastır kurar; Gregorius keşiş olmuştur! 579 yılında Gregorius diyakoz olarak atanır ve Papa Il. Pelagius onu apocrisarius (Papalık elçisi) olarak...


Nevşehirli Gregorius GREGORİUS (NİSSA’ LI) (331-399) Gregorius 331 yılına doğru doğmuştur. Aziz Büyük Basilius’ un ve azize Macrina’ nın kardeşidir. Nasıl bir eğitim görmüş olduğu bilinmemektedir, fakat eserlerinden Gregorius’un çok büyük bir kültür sahibi olduğu anlaşılmaktadır. Çağdaşları arasında en kültürlü kimse olarak görünmektedir: Platon, Plotinus, Porphirius ve Philon’un düşüncelerini derinden kavramıştır. Aristoteles’i iyi bilmektedir. İreneus’u, Olympos’ lu Methodius’u, Athanasius’u, Ancira’lı Marcellusu ve özellikle Origenes’ i okumuştur. Öte yandan tıp konusunda, geometri ve astroloji konularında bilgi sahibidir. Ailesinin ona sunduğu örneklere rağmen Gregorius, manastır hayatına eğilim duymamış ve evlenmiştir. 371 yılında Nissa (Türkiye, Nevşehir bölgesi) episkoposu olur. Kardeşi Basilius’...


Kapadokyalı Gregorius GREGORIUS (NAZİANZ’LI) (329-390) Gregorius, 329 yılında, Kapadokya’da Nazianz’da (Türkiye’de, Bekarlar) doğmuştur. Gregorius’un Gorgonia adında bir ablası, Sezar adında bir küçük kardeşi vardı. Oldukça önemli bir eğitim gördü. Bu eğitimi, Kapadokya Kayserisinde, Filistin Kayserisinde, İskenderiye ve Atina’da yaptı. 30 yaşına kadar öğrenmeye devam etti. Bu öğrenim yılları sırasında Basilius ile dost oldu ve müstakbel imparator Julianus de tanıştı. Yaşlı ana ve babasının yanına dönerek bir ermit hayatı sürmeye başladı. 361 yılında Gregorius, "babasına olan saygısından dolayı"" rahip olur. Yine kendisi istemediği halde. Kayseri episkoposu olmuş bulunan dostu Basilius tarafından Sasimes (Kapadokya) episkoposu yapılır. 378 yılında Gregorius, İstanbul’daki küçük Katolik cemaatinin...


"Hasat bol, fakat işçilerin sayısı az" - Gregorius Magnus Hasat bol, fakat işçilerin sayısı az. Rab şakirtlerini gönderiyor. Rabbimiz ve Kurtarıcımız, sevgili kardeşlerim, bizi bazen sözleriyle, bazen de fiilleri ile eğitiyor. Onun fiilleri de emirlerdir, çünkü bir şey söylemeksizin bir şey yaptığı zaman, bize nasıl hareket etmemiz gerektiğini göstermektedir. O halde işte bize vaaz için şakirtlerini ikişer ikişer gönderiyor, çünkü iyiliğin emri ikidir: Allah sevgisi ve yakınına sevgi. Rab, başkalarına karşı merhameti olmayan kimsenin kesinlikle vaaz etmek görevine teşebbüs etmemesi gerektiğini, söylemeksizin, bize ima etmek için şakirtlerini vaaz etmeye ikişer ikişer göndermektedir.


"Habil’in kanından daha üstün" - Gregorius Magnus Habil’in kanından daha üstün... Herkes, kendi olanaklarına göre, kardeşlerine yeni yaşamın gizini belirtmelidir. Ermiş Eyüp, kutsal Kilise’nin bir şekli olduğundan bazen bedenin bazen de başın sesi ile konuşurdu. Bedenin uzuvlarından söz ettiğinde hemen başın sözlerine yükselir. Bunun içindir ki burada: "Acı çekiyorum, oysa ki ellerimde zorbalık yoktur ve duam arıydı (bk. Ey.16. 17) diye ekliyor. Mesih, kurtuluşumuz uğruna azap çekti ve çarmıhın işkencesine katlandı, oysa ki elleri ile zorbalık etmemiş, günah işlememişti ne de dudaklarında aldatmaca vardı. Herkesin arasında yalnızca o Tanrı’ya arı duasını yükseltti, çünkü azabın acıları içinde, zorbalar için dua etti ve dedi ki: "Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar" (Lk . 23, 34). Mesih, kurtuluşumuz...