Ruspe'li Fulgentius

Fulgentius, Telepte’ de (bugünkü Tunus) doğdu. Çok iyi bir eğitim gördü. Çok erkenden, Roma’ya yaptığı bir yolculuktan hemen sonra, 499 yılında. manastır hayatını seçmeye karar verdi. Fakat 507 yılında Ruspe (Tunus yakınlarında) episkoposu seçildi. Çok kısa bir süre sonra Sardinya’ya sürgün edildi. Fulgentius sürgünde geçirdiği bu süreden yararlanarak teolojik problemler hakkındaki bilgisini geliştirdi. Kısa bir süre için Kartaca’ ya dönmek imkanını buldu, fakat yeniden Sardunya’ya sürgüne gönderildi. Fulgentius yeniden manastır hayatına döndü ve bundan yararlanarak birçok teolojik eser yazdı. 523 yılında diyosezinin yönetimini yen iden eline aldı ve Ruspe’ de, 1 Ocak 533 yılında öldü. Fulgentius’ un teolojik faaliyeti önemli boyutlardadır. Yazılı eserleri şunlardır: Ariyanlar’ a ve Monofisit’ lere karşı yazılmış kitaplar: Mektuplar; ancak önemli hacimdeki yazışmalarından elimizde yalnız 18 mektup kalmıştır Vaazlar. Fulgentius büyük bir vaizdir ve Aziz Augustinus’ un sadık bir öğrencisidir. Çok defa ondan esinlenmekte ve böylece onu derin bir şekilde incelemiş olduğunu kanıtlamaktadır. Unutmamak gerekir ki, Fulgentius’ un zamanında Ariyanlar, eski Roma Afrika’sına hakim olmuş bulunuyorlardı. Fulgentius, Hıristiyan doktrinleri tarihinde onurlu bir yer işgal etmeye layıktır.

İsa bizim için teslim oldu.
Yeni ve eski Ahit’in biricik Tanrısı, Kutsal Üçlü-Birlik, atalarımıza kurban olarak hayvan eti sunmamızı buyuruyordu. Bu hayvanlar, bizler için vücudunu feda ederek veren Tanrı’nın biricik Oğlu’nun çok hoş kurbanının habercisiydiler.
Havarinin öğretisine göre, İsa gerçekten de bizim için kendini feda ederek Tanrı’nın hoşuna gidebilecek bir kurbanı Tanrı’ya sunmuş oldu. İsa bizim için kutsal sunak yerine girerek orada hayvanların kanı yerine kendi kanını akıtan gerçek Tanrı, gerçek baş papazdır. Her yıl kutsal sunak yerine girerek kan akıtan Yahudi baş papaz’ bunun habercisiydi. Bizim kurtuluşumuz için gerçekleşmesi gereken her şeyi yalnızca kendinde sunan oydu. Evet, İsa hem papaz hem de kurbandı, hem Tanrı hem de tapınaktı. Papaz olarak arabuluculuğu bizi uzlaştırır; uzlaşmayı sağlayan kurbandır; uzlaşmamızın yapıldığı tapınaktır; uzlaşmayı yaptığımız Tanrı’dır. O tek başına papaz, kurban ve tapınaktır, çünkü Tanrı olarak kul koşulunda bütün bunlardır. Ama tek başına Tanrı değildir, çünkü Tanrı koşulunda Baba ve Kutsal Ruh’la birliktedir.
Şuna kesinlikle ve tereddüt etmeden inanmalısın ki Tanrı’nın biricik Sözü kendisini Tanrı’nın hoşuna gidecek bir kurban olarak Tanrı’ya sundu. İlk peygamberler, peygamberler ve papazlar eski Antlaşma zamanında Baba ve Kutsal Ruh’la birlikte Ona hayvanları kurban olarak sunuyorlardı; Onunla birlikte aynı Tanrılığa sahip Baba ve Kutsal Ruh’la birlikte Ona, kutsal Katolik Kilisesi bütün dünyada ekmek ve şarap kurbanını iman ve sevgi içinde durmadan sunmaya devam ediyor. Eskiden kurban edilen hayvanların eti Mesih’in etinin habercisiydi; günaha yabancı olan Mesih’in eti günahlarımız için sunulacaktır; günahlarımızın bağışlanması amacıyla akıtılan kanın habercisiydi. Ancak bizde bizim kurbanımızda şükran eylemi ve bizler için kendini sunan Mesih"in teninin ve Tanrı’nın kendisinin bizler için akıttığı kanın anısı vardır. Havari Pavlus Havarilerin İşlerinde bu konuda şunu yazıyor: Kendinize ve Kutsal Ruh’un sizi kendi kanıyla elde ettiği Tanrı’nın Kilisesinin başına sorumlu çobanı olarak yerleştirdiği bütün sürüye dikkat edin. Eskiden yapılan kurbanlar vermemiz gerekeni bir çeşit simgesel olarak gösteriyorlardı. Bugünkü kurbanda bize ne verilmiş olduğu açıkça görülüyor. Eski kurbanlar önceden Tanrı Oğlunun dinsizler tarafından öldürüleceğini bildiriyordu. Bugünkü kurban ise onun dinsizler için öldürüldüğünü bildiriyor. Aziz Pavlus bizi şu sözlerle doğruluyor: Mesih, henüz bizler bir şeyler yapamazken. Tanrı tarafından belirlenen bir zamanda, bizim gibi dinsizler için öldü. Bizler henüz Tanrı’nın düşmanıyken; O, OğIu’ nun ölümüyle bizi kendisiyle barıştırdı.

Kutsal Ekmek ayinine katılmak, Mesih‘in azabında eksik olanı kendi bedenimizde gerçekleştirmek de*mektir.
Kurbanın sunuşunda Kurtarıcı‘nın buyurduğu gerçekleşiyor. Pavlus’ un da tanıklığı gibi: "Ele verildiği gece Rab İsa eline ekmek aldı, şükredip böldü ve şöyle dedi: Bu sizin uğrunuza feda edilen benim bedenimdir. Beni anmak için böyle yapın. Aynı şekilde yemekten sonra kaseyi alıp şöyle dedi: Bu kase benim kanımla gerçekleşen yeni antlaşmadır. Bunu her içtiğinizde beni anmak için böyle yapın. Bu ekmeği her yediğinizde ve bu kaseden her içtiğinizde, Rabbin gelişine dek Rabbin ölümünü ilan etmiş olursu*nuz" (I. Kor. 11,23-26). Bunun içindir ki Kurban, Rabbin ölümü bildirilsin ve anısı sürdürülsün diye sunulmaktadır. Kendi de daha sonra şöyle diyor "Hiç kimsede insanın dostları uğruna canını vermesinden daha büyük bir sevgi yoktur" (Yuh. 15, 13). Mesih bizim için ölmüştür. Bu yüzden Kurban’da ölümünü anımsadığımızda bir sevgi bağışı olarak Kutsal Ruh’un yardımını dileriz. Duamız, bizim için çarmıha gerilmeye yanaştığında, Mesih’in gösterdiği aynı sevgiyi istemektedir. Bizler de Kutsal Ruh’un lütfu sayesinde dünyada çarmıha gerilebiliriz ve dünya bizler için çarmıha gerilebilir. Mesih’i izlemeye davetliyiz. Ölümü ile ilgili olarak O, günah için tek bir kez öldü; şimdi ise yaşadığından, Tanrı için yaşıyor. Böylece bizler de kendimizi günahta ölü, oysa Tanrı için İsa Mesih’te şanlı sayalım (bk. Rom. 6, 10-11). Sevgi bağışı aracılığı ile "Yeni yaşamda yürüyelim" (Rom. 6,4). "Çünkü bize verilmiş olan Kutsal Ruh aracığıyla Tanrı’nın sevgisi yüreklerimize dökülmüştür" (Rom. 5, 5). Biz Rabbin bedenine ve kanına katılıyoruz, ekmeği yiyor ve kaseden içiyoruz. Bu yüzdendir ki dünyada ölmeliyiz ve Mesih ile birlikte Tanrı’da gizli bir yaşam yaşamalıyız. Bedenimizi ise günahları ve arzuları ile çarmıha germeliyiz (bk. Kol. 3,3; Gal. 5,24). Tanrı’yı ve komşusunu seven tüm inanç sahipleri, bedensel azabın kasesinden içmezlerse de, Mesih sevgisinin kasesinden içerler. Ondan sarhoş olup bedenlerini cezalandırırlar ve Rab İsa Mesih’i giydirdiklerinden, bedensel arzulara aldırmazlar. Görülen şeylere göz dikmezler de görülmeyenlere bakarlar. Böylece Rabbin kasesinden içen aziz sevgiyi korur. Çünkü sevgisiz hiç bir şey yaramaz, kendi bedenini ateşe atmak bile. Sevgi bağışı ile de Ayinde kutsal gizlerle gizemsel olarak kutladığımızı, gerçekten olabilme olanağına kavuşuruz.

İstepan’ in silahı sevgi idi ve onunla her yerde kazanıyordu. Sevginin aracılığı ile Yahudilere boyun eğmedi. Kararsızları ikna eder, taşlayanlar için dua ederdi. Sevginin gücü ile acımasızca saldıran Saul’ u yendi.
Dün sonsuz Kralımızın zaman içinde doğumunu kutladık. Bugün ise askerin şanlı azabını kutluyoruz. Dün, bedenimizle örtülmüş ve Bakire’nin bağrından çıkmış Kralımız dünyayı ziyaret etmeye yanaştı. Bugün ise bedenin çadırından çıkan asker, şanlı bir şekilde göğe ulaştı. En yüce olan Kralımız bizler için alçak gönüllükle geldi; oysa eli boş gelemezdi. Nitekim askerlerine büyük bir armağan getirdi ve onunla bol şekilde zenginleştirdiği gibi aynı zamanda yenilmez bir güçle savaşabilmeleri için onları daha da güçlendirdi. Onlara, insanları Tanrı ile bir olmaya, sevgi armağanını getirdi. Getirdiğini hiç kesintisiz dağıttı. Buna karşın kendisine bağlı olanların sefaletini mucizeyi şekilde zenginleştirdi. Kendi ise tükenmez hazinelerle dolu kaldı ...
Mesih’i gökyüzünden yeryüzüne indiren sevgi böylece, İstepan’ ı yeryüzünden gökyüzüne yükseltti. İlkin Kral’da olan sevgi sonradan askerde parladı.
"İstepan" adının anlamı olan Taç’ı hak etmek için, silahı sevgi idi ve onunla her yerde kazanıyordu. Sevginin aracılığı ile ona saldıran Yahudilere boyun eğmedi. Komşu sevgisinin uğruna onu taşlayanlar için dua etti. Sevgi ile doğru yolu bulmaları için kararsızları ikna eder, sevgi ile cezalandırılmamaları için, taşlayanlara dua ederdi.
Sevginin gücü ile desteklenip, acımasızca saldıran Saul’ u yendi ve yeryüzünde kendisine eziyet edeni gökyüzünde arkadaş edinmeye hak kazandı. Aziz ve yorulmak bilmeyen o sevgi ile sözle ikna edemediklerini dua ile fethetmeyi arzuladı.
Ve işte artık Pavlus, İstepan ile mutludur. İstepan ile Mesih’in yüceliğinden haz duyuyor, İstepan ile saltanat sürüyor. Pavlus’ un taşları ile öldürülen İstepan’ ın ilk vardığı yere Pavlus, İstepan’ ın duaları ile onu izleyip varmıştır.

Hep canlı olan Mesih bize yardım ediyor
Duaların sonunda "Rabbimiz Oğlun Mesih İsa aracılığıyla’ diyoruz da "Kutsal Ruh aracılığıyla" demiyoruz, neden ? Önce bunu dikkate almak gerek. Aşağıda belirtilen giz nedeniyle Kilise ayin sırasında bu sözleri kullanıyor: İnsan Mesih İsa Tanrı ile insanlar arasında arabulucu oldu, Melkisedek gibi hep kahindi. Ama insan eliyle yapılmış gerçeğin bir kopyası durumundaki bir ana sunak yerine değil de kutsal sunak yerine ilk ve son olarak kendi kanıyla girdi. O cennete bile girdi Tanrı’nın sağında oturu*yor ve bizim için yardim diliyor. Mesih’i bu baş kahin görevindeyken göz önüne alırken şöyle diyor Her durumda Tanrı’ya onun aracılığıyla övgü kurbanları sunalım, kısacası onun adının şerefine dudaklarımızdan iman sözleri dökülsün. Öyleyse övgü ve dua kurbanlarını onun aracılığıyla sunuyoruz, çünkü onun ölümüyle daha önce düşmanları olduğumuz Tanrı’yla barışmış olduk. Gerçekte bizim uğrumuza kurbanlığı kabul eden onun aracılığıyla bizim kurbanlarımız Tanrı’nın hoşuna gidiyor oldu. Aziz Petrus bizi şöyle teşvik ediyor: Sizler de, tinsel Tapınağın inşasında kullanılacak canlı taşlar olun, böylece İsa Mesih aracılığıyla Tanrı’nın beğenisini kazanan tinsel kurbanlar sunan kutsal bir kahinler topluluğu oluşturursunuz. Allah Baba’ya dua ederken "Rabbimiz Mesih İsa aracılığıyla" dememizin nedeni budur. Tanrı’nın Oğlu insan olarak, Tanrı durumunda iken, kendiliğinden yoksunlaşarak kul durumunu aldı; bu nedenle ölünceye dek itaat ederek kendini alçalttı. Kahin sözü bundan başka bir şeyi göstermez. Birlikte Babasıyla eşit olduğu halde, küçüldü, meleklerden biraz daha aşağı seviyeye geldi. Evet, Oğul Babasına eşit olarak kaldığı halde insanlara benzemek için küçüldü. Yoksunlaşarak kul durumunu alınca küçüldü. Mesih’in yoksunlaşması onun yoksunlaşmasıdır, onun yoksunlaşması da kul durumunu kabul etmesinden başka şey değildir. Mesih Tanrısal durumda kaldığında Tanrı’nın biricik Oğlu’dur, kurbanlarımızı Baba’ya sunarken demek ki ona sunmuş oluyoruz: ancak kul durumunu alarak bizim papazımız oldu, onun sayesinde Tanrı’nın hoşuna gidebilecek bir kurban sunabiliriz. Mesih bizim için kendini kurban olarak vermemiş olsaydı bir kurban sunamazdık: insanlığımızın doğası ancak onda, esenlik sağlayan gerçek kurban niteliğini kazanır. Rabbimiz ebedi kahin tarafından dualarımız sunulduğunda insanlığımızın teninin onda gerçek olduğunu ilan etmiş oluruz. Havari Pavlus şöyle diyor: Baş kahin hep insanlar arasından seçilir, onun görevi insanlarla Tanrı arasındaki ilişkide insanların yararına çalışmaktır; insanların günahları için armağanlar ve kurbanlar sunmalıdır. "Oğlan" dediğimizde ve buna "Kutsal Ruh’un birliğinde seninle birlikte yaşayan ve hükmedeni eklerken, Baba Oğul ve Kutsal Ruh arasındaki cevherdeki birliği anmış oluyoruz. Bununla Mesih’in hem kahinlik görevini yaparak bize çalıştığı hem de Baba ve Kutsal Ruh’la aynı cevhere sahip olduğu gösterilmiş oluyor.

Bizler tek bir vücuduz, çünkü tek bir ekmeği paylaşıyoruz.
Mesih’in vücudunun tinsel yapısı sevgide gerçekleşir, Aziz Petrus’ un sözlerine göre, canlı taşlar Tanrı’nın Mesih İsa nedeniyle kabul edebileceği tinsel sunakların sunulacağı kutsal bir sunak yeri oluşturmak amacıyla tinsel Tapınağın inşaatında kullanılırlar. Bu tinsel yapı ancak Mesih’in vücudu tarafından, yani Kilise tarafından ekmek ve kadeh sırrında Mesih’in teni ve Mesih’in kanı sunulduğunda istenebilir. İçtiğimiz kadeh Mesih’in kanına katılmaktır; böldüğümüz ekmek de Rabbin tenine katılmaktır. Madem ki bir tek ekmek var, halk yığını olan bizler tek bir vücuduz, çünkü tek bir ekmeği paylaşıyoruz. Bunun içindir ki Kiliseyi Mesih’in vü*cudu kılan nur sayesinde, sevgi üyelerinin birbirlerine destek olarak vücudun birliğinde kalmalarını diliyoruz. Haklı olarak bunun Kutsal Ruh’un sayesinde gerçekleşmesini diliyoruz; Kutsal Ruh Baba ile Oğul’un biricik Ruhu’dur, çünkü kutsal Üçlü-Birlik doğası gereği, birlik, eşitlik ve sevgidir; Üçlü-Birlik gerçek ve biricik tek Tanrı’dır. Bu kutsal Üçlü-Birlik, evlatlık edindiklerini tam birliklerini ileterek onları kutsallaştırır! Bunun içindir ki şöyle deniyor: Tanrı’nın sevgisi bizlere verilmiş Kutsal Ruh sayesinde yüreklerimize saçıldı. Baba ile Oğul’un biricik Ruhu olan Kutsal Ruh kendilerine Tanrısal evlatlık lütfunu verdiklerinde, bu aynı Kutsal Ruh’u alanlarda oluşturduklarını oluşturur. Havarilerin İşlerinde şöyle yazıyor İmana bağlanan halk yığınının tek bir yüreği ve tek bir ruhu vardır. Bu birliği Baba ile Oğul’un biricik Ruhu olan ve Baba ile Oğul birlikte tek Tanrı olan Kutsal Ruh gerçekleştirir. Bunun içindir ki Aziz Pavlus Efeslilere vaiz verirken bu birliği titizlikle barış bağıyla korumak gerektiğini söylüyor: Rab yüzünden hapishanede olan ben, Tanrı’dan aldığınız çağrıya uymanız konusunda sizi cesaretlendirmeye çalışıyorum: alçakgönüllü, sabırlı ve nazik olun, birbirlerinize sevgiyle katlanın, barış bağıyla titizlikle ruh birliğini koruyun, tek bir vücut ve tek bir Ruh olun. Kutsal Ruh aracılığıyla Kilise’ye yaydığı sevgisini Tanrı korur. Bu şekilde bu Kiliseyi, hep tinsel sevgi lütfunu alabilecek durumda olması için kendisine hoş gelen bir kurban yapar, bu lütuf da ona Tanrı’nın hoşuna gidebilecek kutsal, canlı bir kurban olarak süreklice kendini sunmasına izin verir.

Birinci dirilişten payını alacaklara ne mutlu.
Bir anda, göz açıp kapayıncaya kadar, son günün işareti çınladığında, çünkü çınlayacak ve ölüler ölümsüz olarak dirilecek ve hepimiz dönüşmüş olacağız. Aziz Pavlus burada "biz" diyerek gelecekte dönüşecek olanlarla bir ve Kilisenin birliğinde ve dürüst bir yaşamda onun arkadaşları olduğunu göstermek istiyor. Bu dönüşümün ne menem şey olduğundan söz ederken de şöyle diyor Çünkü ölümlü olan ölümsüzleşmeli, geçici olan da kalımlı olmalı. Ödül olarak bu dönüşüme tabi olmaları için bazı insanlar nurun bolluğu ile şimdiden dönüşüme uğramalı.
Şimdiki yaşamda kötüden iyiye geçerek dönüşmüş olanların gelecekteki dönüşüme hak kazanacakları vaat edilmiştir.
Onlarda etki eden nurdur, tinsel olarak dirileceğimiz aklanma sayesinde Tanrısal dönüşümün armağanı başlar; sonra da aklanmış insanların dönüşümü bedenlerin dini işiyle tamamlanır, kusursuz yüceltilme dönüşüme uğramadan kalacaktır. Önce aklanma lütfu, sonra da yüceltilmenin lütfu onları öyle bir şekilde dönüştürür ki, yüceltilme işlemi onlarda ebedi ve değişmeden kalır.
Gerçekten de onlar burada dine dönmeleri için onları aydınlatan birinci diriliş sayesinde dönüşmüş oldular. Birinci diniliş sayesinde ölümden yaşama, günahtan doğruluğa, inançsızlıktan imana, kötü davranışlardan azizce bir yaşama geçerler. İşte bunun içindir ki birinci ölümün bunlar üzerinde bir etkisi olmayacaktır. Esinleme Kitabında onlar hakkında şöyle yazıyor: Birinci dirilişten payını alanlara ne mutlu: ikinci ölümün onlar üzerinde bir etkisi olmayacaktır. Aynı kitapta ayrıca şunlar da yazıyor: Zafer kazanmış ikinci ölümü tatmayacaktır. Birinci diniliş nasıl insan yüreğinin değişmesiyse, aynı şekilde ikinci ölüm de ebedi işkencedir.
Bu nedenle ikinci ölümün cezalarına mahkum olmak istemeyen herkes birinci dirilişe katılmakta acele etsin. Tanrı korkusuyla bu yaşamda dönüşmüş olanlar kötü bir yaşamdan iyi bir yaşama geçenler, ölümden yaşama geçerler; daha sonra rezil yaşamları dö*nüşerek yücelir.