Sulpicius Severus

Sulpicius Severus, 353 yılında Agen (Fransa) kentinde doğmuştur, soylu bir aileden gelmektedir. Nola ’lı Paulinus’ un arkadaşıdır. Sulpicius Severus ünlü bir avukattı. Fakat günün birinde, yoksulluk ve alçakgönüllülük içinde İsa’nın ardından gitmek için, her şeyi terk eder. Sulpicius Severus, aziz Tours’lu Martinus’un da arkadaşı olmuştur. Aziz Martinus’ un hayatı hakkında bir kitabı, iki de günlük olaylarla ilgili kitabı vardır.
(Vie des Saints et Bienheureux, cd. Letouzey, Benedictiris de Paris’ den derlenmiştir)


Rabbim, bana teslim edeceğin görevi yürüteceğim; emrettiğin sürece bayrağının altında sana hizmet edeceğim. Hiç kuşkusuz yaşlı biri, uğraşılarla dolu bir yaşamdan sonra ayrılmak isteyebilir, fakat ruh halen yılları yenebilecek durumdadır ve yaşlılığa teslim olmamayı bilecektir.
Martinus ölüm gününü bir hayli önceden öngörmüştü. O zaman, kısa süre sonra, yaşamdan ayrılacağını kardeşlere bildirdi. Bu arada özel bir önem taşıyan bir durumdan dolayı, Candes episkoposluk bölgesini ziyaret etmek zorunda kaldı. O kilisenin rahip adayları aralarında geçinemiyorlardı ve Martinus, artık pek az yaşayacağını bildiğinden ve barışı yeniden kurmayı istediğinden, bu denli soylu bir görev uğruna yola çıkmaktan çekinmedi. Çünkü düşünüyordu ki, o kiliseye yeniden bir ahenk getirebildiğinde, tümden iyiliğe doğru yönelttiği yaşamını uygun şekilde yüceltebilirdi.
Bu yüzdendir ki, barış kuruluncaya dek, gittiği o köy ya da kilisede bir süre kaldı. Fakat manastırına dönmeyi düşündüğü bir bedensel güçleri onu birden terk ettiler. Kardeşleri yanına çağırıp onlara yaklaşan ölümünü bildirdi. Hepsi bir arada çok üzüldüler ve gözyaşları dökerek, sanki tek bir kişi konuşuyormuş gibi, şöyle dediler: "Ey Peder, neden bizi terk ediyorsun? Bu üzgün halimizde bizleri kime bırakıyorsun? Aç kurtlar sürüne saldıracaklar ve çoban bir kez vurulduktan sonra, kim bizi ısırmalarından kurtaracaktır? Mesih’le birlikte olmak istediğini biliyoruz; fakat ödülün emniyettedir. Ertelenirse de azalacak değildir. Burada bıraktıklarına acımak daha doğru olmaz mı"?
Gözyaşlarından duygulanarak, Tanrı’nın ruhu ile zengin olup kolayca acıdığından, ağlamalarına katıldı ve Rabbe seslenerek ağlayanların önünde bu şekilde konuştu: Rab, halkına halen gerekliysem, uğraşıyı reddetmem: dilediğin gibi olsun.
Ey anlatılmayacak kadar yüce insan, uğraşılarda benzersiz, ölümün karşısında yenilmez! Kendi için hiç bir seçim yapmadı. Ölmekten korkmadı ve yaşamdan çekilmedi. Bu arada gözlerini ve ellerini gökyüzünü çevirerek duasının yoğunluğunu hiç kesmiyordu. Etrafına toplanan rahipler o zavallı bedenini biraz kaldırıp yan yatması için ricada bulunuyorlardı. O ise şöyle yanıtladı: Bırakın, kardeşlerim, bırakın de yeryüzüne değil de gökyüzüne bakayım ki, Rabbin huzuruna çıkmak üzere olan ruhum şimdiden doğru yolda bulunsun. Bunu söyledikten sonra Şeytanın yanında durduğunu fark etti. O zaman ona şöyle dedi: Burada ne işin var, kana susamış hayvan? Bende hiç bir şey bulamayacaksın, rezil! İbrahim’in kucağı beni sarıyor.
Bu sözleri söylerken ruhunu Tanrı’ya teslim etti. Martinus mutlu olarak İbrahim’e doğru yükseliyor. Yoksul ve alçakgönüllü Marti*nus cennete zengin biri olarak giriyor.