Torino'lu Maximus

Maximus’ un, aziz Ambrosius’ un aracılığı ile Torino episkoposu yapılmış olduğu sanılmaktadır. Ona affolunan yazılarda Maximus’ un, o devirde tartışma konusu olan teolojik sorunların ve devrin adetlerinin mükemmel bir tanığı olduğu görülmektedir. Maximus’ un, Vercelli’ li Eusebius’ un iyi bir öğrencisi olmuş olduğu anlaşılmaktadır.

Mesih ‘in ışığı gecesiz bir gündür, günbatımını tanımayan bir gün
Mesih’in dirilişi cehennemi açıyor. Kilise’nin yeni adayları dünyayı yeniliyorlar. Kutsal Ruh gökleri aralıyor. Artık açılan cehennem ölüleri iade ediyor. Aralanan gökyüzü oraya çıkanları kabul ediyor. Hırsız bile cennete giriyor, azizlerin bedenleri ise kutsal kente kavuşuyorlar. Ölüler canlıların arasına geri dönüyorlar. Mesih’in dirilişi sayesinde tüm unsurlar daha yüce bir saygınlığa yükseli*yorlar.
Cehennem, tutsak tuttuklarını, cennete iade ediyor. Yeryüzü, içinde gizlediklerini gökyüzüne gönderiyor. Gökyüzü Rabbe tüm konuk ettiklerini sunuyor. Rabbin tek ve benzer azabı sayesinde ruh derinliklerden yükseliyor, yeryüzünden kurtuluyor ve göklerde yerleştiriliyor.
Mesih’in dirilişi, gerçekten, ölüler için yaşam, günahkarlar için af, azizler için şandır. Bu yüzden Davut her yaratığı Mesih’in dirilişi için sevinmeye davet ediyor, Rabbin gününde mutlu olmaya herkesi çağırıyor.
Mesih’in ışığı gecesiz bir gündür, günbatımını tanımayan bir gün. Bugünün Mesih olduğunu Havari söylüyor: "Gece ilerledi ve gün yaklaşıyor" (Rom. 13, 2). "İlerledi" diyor, geleceğini söylemiyor. Çünkü Mesih seni ışığı ile aydınlattığında, şeytanın karanlıklarını senden uzaklaştırman gerektiğini, günahın karanlık zincirini koparmanı, bu ışıkla bir zamanların dumanını yok etmeni ve içindeki suç dürtülenini kendiliğinde susturman gerektiğini sana anlatmak istiyor.
Bugün, başlangıcı olmayan gün olan Peder’in, Tanrısallığının güneşini parlattığı Oğul’un kendisidir.
Hatta şunu da söyleyeceğim: kendisi Süleyman’ın aracılığı ile konuşmuş olan gündür: "Gökyüzünde hiç sonu olmayan bir ışığın çıkması sayemde oldu" (Sirak 24, 6). Nasıl ki gökyüzünün gününü gece izlemiyorsa, aynı şekilde günahın karanlıkları Mesih’in adaletini izleyemezler. Çünkü gökyüzünün günü sonsuza dek parlıyor, göz kamaştıran ışığı hiçbir karanlık tarafından bastırılamıyor. Hiçbir dumanla engellenmeyen ve her zaman parlak ışınları ile parıldayan Mesih’in ışığı için aynı şey söylenebilir. İncil yazarı Yuhanna, haklı olarak: Işık karanlıklarda parlıyor, fakat karanlıklar onu bastıramadılar, diyor (bk. Yuh. 1,5).
Bundan dolayı kardeşlerim, bu kutsal günde hepimiz mutlu olmalıyız. Vicdanını ağırlaştıran günahlar yüzünden hiç kimse ortak sevinçten uzak durmamalıdır. Hiç kimse, onu baskı altında tutan ciddi günahları yüzünden ortak dualara katılmaktan çekilmesin. Günahkar olsa bile hiç kimse, böyle bir günde aftan ümidini kesmemelidir. Hiç ufak olmayan bir ipucuna sahibiz. Çünkü hırsız cenneti hak ettiyse, Hıristiyan neden affedilmesin?

İlk önce, insanlar gibi doğarak, Meryem’in göğsünde kucaklanıyor, şimdi ise gize göre türetilerek "Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnudum, O’nu dinleyin" diyen Peder’in sesi ile sarılıyor.
İncil’e göre, vaftiz olmak üzere Ürdün nehrine gelen İsa o nehirde göksel mucizelerle kutsanmak istedi. Mantıksal olarak bu bayram Rabbin Doğuşunu izlemelidir, çünkü iki olay, aradaki yıllara rağmen, aynı anda yer almıştır. Bunun içindir ki, kanımca, bu bayrama Noel adı verilmelidir.
Noel diye adlandırdığımız günde insanların arasında doğdu, bugün ise tanrısal belirtmede yeniden doğmuştur; o günde bir bakireden doğdu, bugün gizin içinde türetildi. İlk önce, insanlar gibi doğarak, Meryem’in bağrında kucaklanıyor, şimdi ise gize göre türetilerek "Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnudum, O’nu dinleyin" (Mt. 17, 5) diyen Peder’in sesi ile sarılıyor. Anne, kucağındaki çocuğu tatlı tatlı okşuyor, Peder Oğluna bir sevgi kanıtını sunuyor; Anne, tapmaları için müneccimlere gösteriyor, Peder, saygı göstermeleri için topluluklara açıklıyor.
O halde Rab İsa bugün vaftize geldi ve kutsal bedeninin su ile yıkanmasını istedi. Oysa binleri sorabilir: kutsal olan O, neden vaftiz olmayı istemiştir? Nedenini dinle: Mesih, sularla kutsansın diye vaftiz olmak istemedi, aksine kendi onları kutsamak istedi; öyle ki, arındığında, dokunduğu suları kendi arındırsın. Mesih’in kutsaması su öğesinin yüce kutsamasıdır. Kurtarıcı yıkandığında vaftizimizde kullanılacak tüm sular arınıyor ve kaynak temizleniyor ki, ondan sonra, vaftizin lütfu gelecekteki halklara da dağıtılsın. Demek ki Mesih, Hıristiyan halkları güvenle onu izlesinler diye, bizden önce kendini vaftize sunuyor.
Gizin içine giriyorum: bu açıdan bakıldığında ateş sütunu, Kızıl Deniz boyunca, İsrail oğullarının önünden gitti ki korkmadan yolu kat etsinler; onu izleyenlere geçidi hazırlamak için ilk olarak sularda ilerledi. Havari’nin dediği gibi, bu olay vaftizin işareti oldu. Bir bakıma gerçek bir vaftiz oldu, insanları örten bulut ve onları taşıyan sularla.
Fakat tüm bunları Rab Mesih gerçekleştirdi ve o zamanlarda nasıl ki, denizde İsrail oğullarının öncülüğünü yaptıysa şimdi de, aynı imgeyi kullanmak için, bedeninin sütununda Hıristiyan topluluklarının önceliğini yapıyor. O zamanlar onu izleyenlerin gözlerini aydınlatan sütun, derim ben, şimdi inananların yüreklerine ışık sunuyor; o zamanlarda dalgaların arasında emin bir yol açılmıştı, şimdi ise inancın vaftizinde adımlar emniyetle ilerliyor.

İstanbullu Maximus MAXİMUS (İMAN ŞAHİDİ) (580-662) Maximus’ un içinde yaşamış olduğu dünya, Pers’lerin, İslam’ın ve herezilerin tecavüzleri içinde karışmış bir dünyadır. Maximus hakkında bildiğimiz, İstanbul Boğazı yakınında bulunan Chrysopolis manastırında, daha sonra da, Kudüs’ lü Sofronius’ un yönetiminde, Kartaca’ da keşiş olmuş olduğudur. 649 yılında Latran Konsiline katılmıştır. Papa I. Martinus’ un tarafını tutuğu için, 653 yılında Maximus da tutuklanıp İstanbul’a getirilmiş, daha sonra da Karadeniz sahiline sürülmüştür. Her türlü işkenceye (dili ve sağ eli kesilmiştir) göğüs germiş ve imanına sadık kalmıştır. Sonunda, Kafkasya bölgesinde, 13 Ağustos 662’de şehit edilmiştir. Maximus’ dan elimizde, sorular şeklinde birçok exejettik konulu metin bulunmaktadır. Maximus bize doktrinal metinlerle,...


"Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever" - Maximus Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever Ne mutlu o insana ki, hiç ayırt etmeksizin, herhangi başka bir insanı sevebilir. Sevgi, Tanrı bilgisinden başka tercihi olmayan, ruhun en iyi eğilimidir. Ruhu yalnızca dünyasal değerlere bağlı olan hiç kimse, yine de bu eğilime erişemez. Tanrı’yı seven onun bilgisini ve bilimini yaratılan her şeyden önce koyar. Arzu ile, ruh sevgisi ile sürekli olarak ona başvurur. Varolan tüm şeylerin yaratıcısı ve son amacı Tanrı’ dır. Tanrı, yaratıcı olarak kendi yaptığı tüm şeylerden, kat kat daha soyludur.