"Onunla yaşamak için, onunla ölelim" - Ambrosius Hristiyanlık İncil İsa

moderator5

"Onunla yaşamak için, onunla ölelim" - Ambrosius

Onunla yaşamak için, onunla ölelim.

Benim için yaşam Mesih İsa’dır.

Gördüğümüz şu ki, ölüm yararlıdır, yaşam ise sıkıntı verir. Aziz Pavlus şöyle der "Benim için yaşam İsa demektir, ölüm ise bir kardır" (Fil. 1, 21). İsa demek ne demek? İsa bedenin ölümü demek, hayat veren ruh demek. O halde, onunla yaşamak için, onunla ölelim. Kendimizi her gün ölüme alıştırmamız, onunla sevgi bağları kurmamız gerek ki, bu ayrılık sayesinde ruhumuz cismani arzulardan arınmasını öğrensin. Dünyevi haz ve zevklerin erişemeyeceği, onların tuzağına düşemeyeceği tepelere yükselen ruhumuz, kollarını ölüme açarak ölüm cezasından kurtulacak. Çünkü ten yasası, ruh yasasıyla savaş halindedir ve onu yanılgıya sürüklemeye çalışır. Çare nerede? Beni bu ölümlü bedenden kim kurtaracak? Rabbimiz İsa Mesih aracılığı ile Tanrı’nın lütfu (Rom. 7,24-25).

Hekimimiz var, ilacı benimseyelim. İlaç İsa’nın lütfudur; ölümlü beden ise bizim bedenimiz. O halde İsa’ya yabancı düşmemek için, bedenimize yabancılaşalım. Bedenin içinde olsak da, bedenden geleni izlemeyelim. Doğanın haklarından vazgeçmeyelim; ancak lütfun bağışladıklarını yeğleyelim.

Buna eklenecek söz var mı? Dünyanın fidyesi tek bir insanın ölümü ile ödendi. İsa isteseydi ölmeyebilirdi. Ama ölümü yararsız sayarak, ondan kaçınmak gerektiğini düşünmedi. Çünkü kurtuluşumuz için ölümden daha iyi yol yoktu. Ölümü bu nedenle herkese hayat bağışlar. Biz ise onun ölümünün nişanını taşıyoruz. Duamızda ölümünü duyuruyoruz; kurbanımızla ölümünü haykırıyoruz. Ölüm bir zaferdir, ölümü bir gizdir. Dünya her sene ölümünü kutlar.

Tanrı’nın bize verdiği örnek, yalnızca ölümün ölümsüzlüğü aradığını, ölümün fidyesini ölümün kendisi ödediğini bize kanıtladığına göre, artık bu ölüm hakkında söylenecek söz kalır mı? Öyle ise ölüme üzülmemek gerek. Çünkü tüm insanların kurtuluşunu üreten odur.

Tanrı Oğlunun hor görmediği, pençesinden kurtulmak istemediği ölümden kaçmamak gerek.

Ölüm doğal değildi, ancak sonradan doğal oldu. Başlangıçta Tanrı ölümü yaratmamıştı, ama onu bize bir ilaç olarak verdi. İtaatsizliği yüzünden durmadan çalışmaya ve dayanılmaz bir perişanlığa mahkum olan insan sefil bir yaşam sürüyordu. Yaşamın kaybettiklerini ölümün ona tekrar vermesi için felaketlerine son vermek gerekiyordu. Lütuf olmaksızın ölümsüzlük bir yarar değil, bir yük olurdu. Demek oluyor ki, ruhun bu hayatın karmaşasından, bu bedenin çamurundan kurtulma, göklere özlem duyma, yükselme olanağı var, oraya ulaşma azizlik yolunda yürüyenlere mahsustur.

Peygamberlerin yazılarında bildirildiğine göre ruh, ilahi hanendelerin Tanrı’ya okuduğu övgüyü okuyabilecek hale gelir. "Eserlerin büyüktür, her şeyin fevkinde güzeldir, her şeye muktedir, Tanrım.

Yolların doğru ve gerçektir, ey kavimler hükümdarı. Senden korkmayan, sana şükretmeyen kim olabilir? Çünkü tek aziz olan sensin. Tüm kavimler gelip sana secde edecekler. Ve de ruh düğününe tanık olabilir, İsa’m. Dünya tehlikelerden sıyrılmış, senin ruhunla birleşmiş zevcenin yeryüzünden alınarak, sevinç çığlıkları arasında gökyüzüne kaldırılmasına şahit olur. Çünkü tüm ten sana yönelir? Kral Davut’un her şeyden fazla özlemini duyduğu, görmek ve temaşa etmek istediği işte buydu: Tanrı’dan istediğim tek şey, tek aradığım şey, ömrümün her gününü Tanrı’nın evinde geçirmek ve Tanrı’nın tatlılığını keşfetmektir.

Ambrosius (339-397)

"Onunla yaşamak için, onunla ölelim" - Ambrosius

"Onunla yaşamak için, onunla ölelim" - Ambrosius konusuna benzer konular;

İhsan Özbek: "Hıristiyanlar 'Azınlık' Psikolojisi Altında Yaşamak İstemiyorlar" http://bianet.org/biamag/azinliklar/119124-hiristiyanlar-azinlik-psikolojisi-altinda-yasamak-istemiyorlar

"Tanrım sen yüzünü çevirirsen, kimse hayatta kalamaz" - Ambrosius Tanrım sen yüzünü çevirirsen, kimse hayatta kalamaz. Tanrı bizi yüzünün nuru ile aydınlatsın! (Bu yorum, Aziz Ambrosius’ un ölümünden birkaç hafta önce son çalışması oldu.) "Yüzünü neden çeviriyorsun?" (Mezm. 43, 25). Karanlığın kalbimizi kapladığı, gözümüz gerçeğin ışığını göremez hale gelecek kadar üzgün olduğumuz anlarda, Tanrı’nın yüzünü bizden çevirdiğini sanırız. Çünkü Tanrı aklımızı, zihnimizi koruduğu sürece hiçbir şeyin bizi karanlığa boğamayacağından eminiz. İnsanın yüzü vücudunun diğer uzuvlarından daha aydınlıktır. Birisine baktığımız zaman tanımadığımız birisi ise onu keşfederiz. Bildiğimiz birisi ise onu tanırız.

"Dilin her zaman Tanrı sözlerini söylesin" - Ambrosius Dilin her zaman Tanrı sözlerini söylesin. Ağzını Tanrı’nın sözüne aç! Kalbimiz ve ağzımız durmadan bilgeyle meşgul olsun; dilin Tanrı sözlerini söylesin; Tanrı’nın yasası kalbinde yer alsın. Kutsal Yazı sana bu yüzden şöyle der: Evinde otururken, yolda yürürken, uyurken ve ayıkken ondan söz edeceksin. O halde Rabbimiz İsa’dan söz edelim. Çünkü Bilgelik O’dur. Tanrı’nın Sözü, Kelamı O’dur. Kutsal Kitap’ta şu sözler de yazılıdır: Ağzını Tanrı’nın sözüne aç. O sözlerini aksettirenin, sözlerinin derinliğine inenlerin ilham kaynağıdır. Bilgelikten söz ederken, erdemden söz ederken, adaletten söz ederken, barıştan söz ederken, gerçekten hayattan, kurtuluştan söz ederken, hep O’ndan söz ederiz.

"Yaratanın bedeni gökten gelen mandan üstündür" - Ambrosius Yaratanın bedeni gökten gelen mandan üstündür. Yeni vaftiz olanlara Efkaristiya’ nın sunulması. Hıristiyan’ı ayırt eden belirtilerle paklanmış ve daha sonra zenginleşmiş halk Mesih’in sunağına doğru ilerleyerek şöyle diyor Allah’ın, gençliğimi neşelendiren Allah’ın sunağına yaklaşacağım. O eski yanlışın kabuklarını bir yana bıraktığına göre, onun gençliği kartalınki gibi yenilenmiştir, bu semavi ziyafete katılmak için acele etmektedir. O halde geliyor ve kutsal sunağı hazırlanmış görüp: Önüme bir masa hazırladın, diye bağırıyor. Davut aşağıdaki sözleri söylerken bu halkı konuşturmaktadır Rab beni besliyor, ve hiçbir şeyim eksik olmayacak, o beni bir otlağa yerleştirdi, beni dinçleştiren suyun yanına beni götürdü. Ve daha ilerde:...

"O anda İsa’nın tanığısın" - Ambrosius O anda İsa’nın tanığısın. Çok kıyım olduğu zaman çok şehit olur. Sen her gün İsa’ya tanıklık edersin. İffetsizlik deneyinden geçersin, ancak seni bekleyen yargıdan korktuğun için, ruhunun ve bedeninin iffetine leke sürmemen gerektiğine inanırsın. İşte o anda İsa’nın tanığı olursun. Bir yoksulun malını ele geçirmene ya da korumasız bir dulun haklarını çiğneme nedeni olacak haksız kazanç deneyinden geçersin. Ancak tanrısal öğretileri göz önünde tuttuğunda, haksızlık yapmaktansa çaresizin yardımına koşmanın daha iyi olduğunu anlarsın. O anda İsa’nın tanığısın. Gerçekten de İsa, Kutsal Kitap’ta yer alan "Rab şöyle der Yetime karşı adil davranın, dulu koruyun, gelin tartışalım" sözü gereğince bu tür tanıklar ister. Gurur...