"Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever"

moderator5

"Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever" - Maximus

Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever

Ne mutlu o insana ki, hiç ayırt etmeksizin, herhangi başka bir insanı sevebilir.

Sevgi, Tanrı bilgisinden başka tercihi olmayan, ruhun en iyi eğilimidir. Ruhu yalnızca dünyasal değerlere bağlı olan hiç kimse, yine de bu eğilime erişemez.

Tanrı’yı seven onun bilgisini ve bilimini yaratılan her şeyden önce koyar. Arzu ile, ruh sevgisi ile sürekli olarak ona başvurur.
Varolan tüm şeylerin yaratıcısı ve son amacı Tanrı’ dır. Tanrı, yaratıcı olarak kendi yaptığı tüm şeylerden, kat kat daha soyludur.

Bunun içindir ki Tanrı’yı, en yüce olanı terk edip, yaratılan gerçeklere kapılan kişi, her şeyin yaratıcısını onun yarattığı şeylerden çok daha az saydığını gösterir.

Beni seven, der Rab, emirlerimi uygulayacaktır (Bk.Yuh. 14,15). Ve şunu da ekler: "Size şu buyruğu veriyorum: birbirinizi sevin!" (Yuh. 15, 17). Bunun içindir ki, karşısındakini sevmeyen Tanrı’nın buyruklarını uygulamaz ve buyrukları uygulamayan, Rabbi sevdiğini söyleyemez.

Ne mutlu o insana ki, hiç ayırt etmeksizin, herhangi başka bir insanı sevebilir. Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever ve böyle bir eğilimde olan salt kendi için para istif etmeye zahmet etmez; fakat gereksinim duyanları da düşünür.

Tanrı’nın izinden giderek iyiye ve kötüye, adil olana ve olmayana sadaka verir. Başkalarının gereksinimleri karşısında ayırt etmez; fakat herkese gereksinimlerine göre dağıtır. Şayet erdem ve çalışkanlıkla dikkati çekene, ödüllendirmekte kötüyü tercih ediyorsa, haksızlık yaptığı söylenilemez.

Yardımsever sevgi, salt para bağışlarında belli olmaz; fakat fazlasıyla, tanrısal öğretinin öğretiminde ve bedensel merhamet uğraş*larının gerçekleşmesinde belirir.

Kendini beğenmişliğin çağrılarına kulak asmadan, arı bir niyetle, başkalarının hizmetine bağlanan kişi her tutkudan ve her günahtan kurtulur, tanrısal sevgi ve bilimin bir parçası olur.

İçinde tanrısal sevgiyi taşıyan, Rabbi izlemekten yorulmaz ve vazgeçmez. Aksine güçlü bir ruhla her fedakarlığı, sövme ve hakareti sineye çeker, hiç kimseye karşı kötülük beslemez. Tanrı’nın tapınağıyız demeyin, diye haykırır Peygamber Yeremya (bk. Yer.7, 4).

Ve: Rabbimiz İsa Mesih’e basit şekilde inanmam bana kurtuluşu temin edebilir, demeyin. Uğraşıların aracılığı ile ona karşı sevgiyi de temin etmediyse bu olamaz. Çünkü salt inançla ilgili olarak: "Şeytanlar da inanırlar ve titrerler" (Yak. 2,19).

Sevgi uğraşısı sevecenlikle bir ricayı yerine getirmektir, bir başkasına karşı anlayışlı ve sabırlı olmaktır; ve de yaratılan şeyleri doğrulukla ve düzen içinde kullanmaktır.

Maximus (580-662)

"Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever" - Maximus

"Tanrı’yı seven karşısındakini de tümden sever" - Maximus konusuna benzer konular;

"Tanrı’nın en büyük armağanı" - Kayserili Basilius Tanrı’nın en büyük armağanı. Hangi sözler Allah’ın nimetlerini layıkıyla açıklayabilir? Sayılarını hesap etmek mümkün değildir. Büyüklüklerine gelince, öyledir ki onlardan bir teki, bizleri, onu aldığımız kimseye karşı bütün şükranlarını ifade etmek zorunda olan borçlular yapmaya yeter. İşte unutmak kesin olarak imkansız bulunan, zeka ve sağlıklı akıl sahibi olan hiç kimsenin sözünü etmeden geçemeyeceği ve bununla beraber hiç kimsenin gerektiği gibi hakkında konuşamayacağı iyilik. Allah insanı kendi suretinde ve kendisine benzer olarak yaratmıştı; kendisini tanımaya onu layık kılmıştı; onu akılla donatmak suretiyle öteki hayvanların üstüne yerleştirmişti; cennetin hiç bir şeyle kıyaslanamayacak güzelliklerinden istifade...

"Tanrı görünmezdir ve O’na bu şekilde inanmalıyız" - Kolombanus Tanrı görünmezdir ve O’na bu şekilde inanmalıyız. Tanrımız her zaman yakın ve her zaman uzaktır; Onu dilinle değil de inancınla ara. Tanrı her yerdedir, sınırsızdır ve her yerde hazırdır kendi hakkında söylediklerine göre: Ben uzak bir Tanrı değilim, yakın bir Tanrı’*yım (bk. Yeremya 23, 23). Bu yüzden Tanrı’nın kendisini uzağımızda aramayalım, çünkü içimizde de olabilir. Ruh bedende kaldığı gibi O da içimizde konaklıyor; yeter ki O’nun sağlıklı uzuvları olalım, günaha ölmüş ve sapık bir iradenin çürümesinden korunmuş olalım. O zaman gerçekten bizde konaklanıyor, çünkü bunu kendi söyledi: onlarda konaklayacak, aralarında yürüyeceğim (bk. Levililer 26, 12). İçimizde konaklamasına layıksak, o halde gerçeğin içinde O’nun tarafından...

"Dua ettiğimizde Tanrı’nın kendisi ile konuşuyoruz" - İsidorus Dua ettiğimizde Tanrı’nın kendisi ile konuşuyoruz Her zaman yürekten dua etmek, Tanrı’yı sesli olarak ve tinsel ilahilerle yüceltmek, yani salt sesle değil de yürekle mezmurları okumak iyidir. Dua bizi arındırır, okumak bizi eğitir. Olası olduğunda birini de diğerini de kullanalım. Çünkü ikisi de iyi şeylerdir. Şayet olası değilse, dua etmek okumaktan daha iyidir. Her zaman Tanrı ile olmak isteyen sürekli olarak dua etmeli ve okumalı. Dua ettiğimizde Tanrı’nın kendisi ile konuşuyoruz; oku*duğumuzda ise bizle konuşan Tanrı’dır. Her ilerleme okumadan ve meditasyondan gelir. Okumakla bilmediğimizi öğreniriz, meditasyon ile öğrendiğimizi belleğimizde tu*tarız.

"Tanrı’nın sürüsü" - Augustinus Tanrı’nın sürüsü İlahilerimizin sözleri birer Hıristiyan olarak durumumuzu belirtiyor. Bizler Tanrı’nın koyunlarıyız. "Çünkü O, Rabbimiz Tanrı’dır, bizi yaratan O’ dur. O bizim Tanrımız’ dır. Biz onun otlağının ulusuyuz, eliyle yol gösterdiği koyunlarıyız." Çoban olan insanlar, kendi malları olan koyunları yaratmamışlardır. Güttükleri koyunları, kendileri yaratmamışlardır! Oysa Rabbimiz, Tanrı ve Yaratıcı olduğu için, kendi malı olan ve güttüğü koyunlarını kendisi için yaratmıştır. Koyunları bir araya getiren başkası değildir ve bir araya getirdiği koyunları güden de başkası değildir. Bu ilahide onun koyunları olduğumuzu, otlağının ulusu olduğumuzu, eliyle yol gösterdiği koyunlar olduğumuzu açıkça söyledikten sonra, koyunları...

"Kendi isteğimizi değil, Tanrı’nın isteğini yapmalıyız." - Kiprianus Kendi isteğimizi değil, Tanrı’nın isteğini yapmalıyız. Dünya arzuları ile gelip geçer; oysa Tanrı’nın isteğini yapan sonsuza dek kalır. Kendi isteğimizi değil, Tanrı’nın isteğini yapmalıyız. Rabbin duada her gün istemeyi bizlere öğrettiği bir inayettir bu. Ama Tanrı’nın isteği olsun diye dua etmek ve öte yandan bizleri çağırdığında, bu dünyadan çıkmamız için davet ettiğinde isteğinin emrine uymakta kararsız davranmak bir çelişkidir! Karşı geliyoruz ve inatçı hizmetkarlar gibi geri çekiliyoruz. Tanrı’nın yüzü ile karşılaşacağımızı düşündüğümüzde korkuya ve sancıya kapılıyoruz. Sonunda bu yaşamdan, istekle değil de, zorlandığımız ve mecbur olduğumuz için çıkıyoruz. Bu denli isteksizlikten sonra O’ nunla karşılaştığımızda Tanrı’dan şan...