cennet-cehennem

öldükten sonra insanların cennet ya da cehenneme gitmeleriyle ilgili;

Bilinçli olarak günah işleyen herkes günahlarının cezasını çekmek için cehenneme gitmeyecek mi? İmanlı olsa da günah işleyen önce cezasını çekip sonra mı sonsuz mutluluğa kavuşacak?
Cennete gidecekler ve cehennme gidecekler şeklinde mi ayrım yapılcak? (sonsuza kadar cennet ya da sonsuza kadar cehennem) Bir insanın önce cehenneme gidip sonra cennete gitmesi mümkün değil mi? Günahları için yani(Araf diye bir şey de duymuştum orda günahların cezası çekiliomuş) Bu konuda beni aydınlatır mısınız?
Bir de Hristiyanlara göre imansız olanlar(diğer tek Tanrılı dinler), Mesih sayesinde günahlarının bağışlandığına inanmayan insanlar öldükten sonra günahlarıyla Tanrı'nın karşısına cıkacaklar. Bu insanlar günahlarını çekip cennete mi girerler. Yoksa günahları hiç bir zaman bağışlanmaz mı? Yani cehennemden cennete geçişler yok mudur? Tanrı'ya inanan herkes O'na inaıp O'nu sevdiği O'ndan yardım istediği için eninde sonunda cennete gitmez mi?

Öncelikle Vesper ve diğer okuyuculardan dinler konusundaki cahilliğimden dolayı özür diliyorum. Herhangi politheist ya da monotheist bir dine mensup değilim ve tabi ki bu durum cahilliğim için geçerli bir sebep değil. Nitekim ben de bir şeyler öğrenmek ve araştırmak için buradayım.

Vesper'a sorusunu kendimce yanıtlama yoluyla ben de cennet-cehennem hakkındaki düşüncelerimi ve sorularımı paylaşmak istiyorum.

İnsanın her şeyden önce kendisinden sorumlu olduğunu düşünüyorum. Bu yüzdendir ki ben bilinçli bir şekilde 'günah' işlediğimde ilk olarak iç sesime karşı hesap verme zorunluluğunda hissederim kendimi. İşlediğim her 'günahın' benim kendime olan sevgimi incitmesi ise cezadır benim için. Kendine olan sevgisini yitirmiş olan bir insan, tanrıların ya da tanrının huzurunda, sokaktaki insanın karşısında ve aynanın önünde yer almaktan 'günahkar' olduğu için korkar. Oysa ki kişi cennet ya da cehenneme de gitse, insanlardan ve civilizasyondan uzak bir adada monk hayatı da sürse, bütün aynalarını kırsa da kendisine sevgi duymayan şahsıyla başbaşadır, sonsuza dek. Ben bundan daha büyük bir cezayı düşünemiyorum. O yüzden Vesper, bence sen 'günah' işlemekten korku nedeniyle değil içsel (/ve tanrısal) sevgin nedeniyle uzak dur. Sevgi, sevgiyi yansıtır.

Benim cennet-cehennem içerikli sorum ise biraz daha farklı. Dünya'mızdaki herkesin moral kodu günümüzde her ne kadar enternasyonal yasalar sayesinde benzerlik gösterse de, farklı yorumlar elbette mevcut. Toplumsal ör: İran'da Absinth, Britanya'da ötenazi yasak. Kişisel ör: Eren'in moral koduna göre doğacak çocuğunun genlerini önceden seçmek, Lara'nın moral koduna göre sigara içmek yasak. Dinsel kontekste ise kutsal yasaya karşı çiğnenen her yasak 'günah' olarak adlandırılıyor. Dinsel ör: Vatikan'daki Papa'ya göre kürtaj, sinagogtaki hahama göre domuz eti yemek 'günah'. Peki yeryüzünde bu kadar değişken yasalar, moral kodlar ve 'günahlar' varken atacağımız ilk adım ne olmalı? Kendimize mi, devlete mi yoksa dine göre mi hareket etmeliyiz? Türkiye'de türbanlı bir bayanın üniversiteye girmesi ne kadar doğru? Katolik bir erkeğin kondom satımı yapılan Amerika'da cinsel olarak kendini kondomla koruması ne kadar doğru? Kişisel moral kodlamamız devlet yasasıyla örtüşmediğinde hakkımızda başlatılan hukuksal işlemler sonucunda cezaevine gönderilmemiz olası. Yine kişisel moral kodlamamız dinle örtüşmediğinde sorgulanma günü sonrası cehenneme gönderilmemiz olası. Peki cennet kavramı moral kodlaması farklı kişilere caydırıcı nitelikte ne vaad ediyor? Tek doğru, absolut yaklaşım, hristiyanlık için de geçerli midir?

Cevaplarınız ve ayırdığınız zaman için şimdiden teşekkürler.