Nasıl Dua Edebiliriz? - Sayfa 5

4) Duaya Başlamadan Önce Affetmek
"Kalkıp dua ettiğiniz zaman, birine karşı bir şikayetiniz varsa onu bağışlayın ki, göklerde olan Babanız da sizin suçlarınızı bağışlasın" (Markos 11,25).
İsa, Baba’nın karşısına pırıl pırıl bir kalple çıkmamızı istemiştir. Eğer kalbimiz iyilikle dolu değilse Tanrı bize ulaşamaz. İsa, affetmenin duanın başlangıcı olarak değerlendirildiğini öğretmiştir : önce iyilikseverlik elbisesini giyin.
İsa’nın bizden istediği bizi yaralayan şeylere karşı duyarsız olmamız değildir. Aksine bizi duyarlı yaratan Tanrı’dır. O’nun istediği affetmeye istekli olmamızdır. Duyarlılığımızı her zaman kontrol altında tutamasak da affetme arzumuzu yönlendirebiliriz.

5) Başkaları İle Beraber Ve Başkaları İçin Dua Etmek
"Babamız… deyin." İsa sadece çoğul olarak dua etmeyi öğretmiştir. Kendimize model olarak aldığımız Göklerdeki Pederimiz duasının hepsi birinci çoğul şahıs olarak söylenmiştir. Bu şekilde İsa bize, Tanrı’nın karşısına kardeşlerimizle beraber çıkmamızın tercih edildiğini iletmiştir.
Bundan böyle tek başımıza değiliz, içimizde tüm kardeşlerimizin sorumluluğunu taşıyoruz. İsa, bireyselliğimizi dua süresince de azaltmaya çalışmaktadır. Ettiğimiz dua ne kadar bireyselse içindeki iyilikseverlik ve Hıristiyanlık tadı da o kadar azdır.
İsa şöyle der : "Yine size şunu söyleyeyim, yeryüzünde aranızda iki kişi, dileyecekleri herhangi bir şey için uyuşurlarsa, göklerdeki Babam dileklerini yerine getirir. Nerede iki ya da üç kişi benim adımla toplanırsa, ben de orada onların arasındayım" (Matta 18,19).
Böylece İsa grup duasının gücünü göstermiştir. Grubun Tanrı üzerinde özel bir etkisi vardır. İsa bunu şöyle açıklar: Onun adına toplanan grup içinde kendisi de dua etmektedir.


6) Her Gerekli Anda Dua Etmek
"Duayla dilediğiniz her şeyi daha şimdiden almış olduğunuza inanın, dileğiniz yerine gelecektir" (Markos 11,24).
İsa bazı zorluklar ve problemler için dua edebilirsiniz bazıları için edemezsiniz gibi bir ayrım yapmamıştır. Böylece Tanrı esrarengiz bir biçimde tüm hayatımızın ve özgürlüğümüzün içine girer.
"Beş serçe kuşu iki meteliğe satılmıyor mu? Ama bunlardan bir teki bile Tanrı katında unutulmuş değildir. Nitekim başınızdaki saçlar bile hep sayılıdır. Korkmayın, siz birçok serçeden daha değerlisiniz" (Luka 12,6). İsa’ya göre bu şekilde Tanrı, varlığımızın küçük detaylarının içine girmektedir. Saç tellerimizi bile sayar.
İmanla yapılan dua, imanımızın ciğerleridir: bizi Tanrı’yla, Tanrı’yı da bizimle beraber yaşatır. Bize sevgi dolu, gerçek ve somut bir ilişki sunar.

7) Kutsal Ruh’u İstemek
"Sizler kötü yürekli olduğunuz halde çocuklarınıza güzel armağanlar vermeyi biliyorsanız, gökteki Baba’nın kendisinden dileyenlere Kutsal Ruh’u vereceği çok daha kesin değil mi?" (Luka 11,11).
İsa, en olağanüstü şeyleri bile Babamızdan istememizi öğretir : tüm iyilikler, sonsuz iyilik ve Kutsal Ruh.
Herşeyden önce bir soruya cevap verelim : biz Kutsal Ruh’a sahip miyiz değil miyiz? Eğer zaten içimizde varsa neden onu istemeliyiz?
Vaftiz ve Kuvvetlendirme Kutsal Sırları sayesinde Kutsal Ruh içimizdedir. Peki içimizde ve üzerimizde gerçekten etkili midir? Kutsal Ruh’un canlı birer tapınağı olduğumuz söylenebilir mi?
Genellikle herkes gibi yaşıyor, herkes gibi düşünüp herkes gibi konuşuyoruz. Yani hayatımız üzerinde Kutsal Ruh’un varlığı pek belirgin değildir. İşte bu sebeple İsa bizi Tanrı’dan Kutsal Ruh’u istemeye davet etmektedir.
İsa’nın sözleri "Tanrı’nın armağanlarının sorumlusu bizleriz" gerçeğini göstermektedir. Kutsal Ruh’a kendini açan da engelleyen de, yine bizleriz. İçimizdeki Kutsal Ruh’un varlığını serbest bırakabilir yada O’nu engelleyebiliriz. Bu baş döndürücü bir sorumluluktur.
Kutsal Ruh’u isteyerek herşeyi istemiş oluyoruz, çünkü Tanrı’yı istiyoruz. Bunun kadar geniş anlamlı başka hiçbir dua yoktur.

ŞÜKRETMEYE ALIŞMAK

Bu alıştırma için metoda ve düşünceye ihtiyaç vardır. Kolaydan zora doğru gidilir. Herşey için teşekkür etmekle başlayabiliriz. Özellikle de en zor ulaştığımız şeyler için. Bu, doruk noktasıdır. Ama buraya varmadan önce basit şeylerden yola çıkmak gerekir.
Mesela, hayatınızdaki her mutlu olay için şükredin. Bu, başlangıçtır. Buradan başlamak, ihtiyacımız olan bir fikir hakkında ikna olmaya başlamamızdır. Tanrı iyidir, babadır, bitmez bir incelikle bizi düşünür.
Önemli olan karşımıza çıkan problemler, çatışmalar, acılar ve yaptığımız hatalar için bile şükretmek noktasına gelmektir. İşte o zaman doruk noktasına ulaşmış oluruz.
Her kim hoş olmayan durumlar ve hatta çarmıhlar için teşekkür etme noktasına gelirse, yaşamayı öğrenmiş demektir. Hayatın karşımıza çıkardığı güçlükler karşısında boğulmayan ya da hep su yüzüne çıkabilen kişi Hıristiyandır. Şükretmenin amacı işte budur. Yani, ne fırtına çıkarsa çıksın kurtulmamızı sağlamak.
Nasıl yapılır? Uygulamamız gereken yöntem şudur : Karşısında bulunduğumuz problemi sakin bir şekilde inceleriz, birşey yapamayacağımızı anladığımızda ise bir çocuk masumiyetiyle Tanrı’nın ellerine bırakırız.
Çözemediğimiz bir problemi, güvenle, inanarak Tanrı’ya havale ettikten sonra, O’na teşekkür etmeye başlayabiliriz. Bu noktada iman doğar. Tanrı’dan korkmamaya başladığımız ve Tanrı arzusu her projemizden daha önemli olduğu zaman sevgiye ulaşırız. Böylece teşekkür etmeyi öğrenmenin, yaşamayı öğrenmek olduğunu anlarız.

Dördüncü Amaç : Tanrı’yı Sevmek İçin Dua Etmek
Gönül duası yeni bir dua türü müdür? Hayır, Kutsal Kitap kadar eski bir yöntemdir, fakat diğerlerine göre daha derindir.
"Kalp" kelimesiyle ne ifade etmek istediğimizi belirleyelim. Bahsedilen fiziki kalp değil en mahrem, varlığımızın tamamının bulunduğu, insanın Tanrı’yla, Tanrı’nın insanla karşılaştığı duygusal yönümüzdür. İnsanoğlunun bu merkezi, aynı zamanda zekanın aktif faaliyetlerinin kökenidir. Tüm manevi hayatımızın geçiş noktasıdır.
Bir Hıristiyanın, vaftiz yoluyla içinde taşıdığı "Kutsal Kıvılcım"ı düşünmesi mantıklıdır. Bu sayede Tanrı ile bağlantı kurabilir.
Aziz Thomas, "Doğuştan Gelen Erdemler"den bahsetmektedir: güç, yetenek ve kabiliyet erdemlerinin doğuştan olmaları, bunların bizden değil, Tanrı’dan geldiklerinin işaretidir. Doğuştan gelen erdemler; iman, ümit ve sevgidir. Ve vaftizle ortaya çıkan doğaüstü bir organizma oluştururlar.
Kalpten yapılan dua şudur : Derin iç sessizliği ile Tanrı’nın önüne çıkmak, tüm sözcükleri, düşünceleri, hayalleri bir kenara bırakarak varlığımızın derinliklerini ona açmak ve kendimizi sevmeye zorlamak.
Bu bir basitlik gerektirir: Zor insanlara uygun değildir. Kuşkucu insanların işine yaramaz, gururlular içinse imkansızdır.
- Derin bir iç ve dış sessizlik gerektirir.
- Sevmekten ve sevgi dolu bir sessizliğe girmekten ibarettir.
İçimizde bulunan Kutsal Ruh’un, Tanrı’yı bizimle ve bizim aracılığımızla sevmesine izin vermektir.
Sonuç olarak, Peder Charles De Foucauld’nun dahice ifade ettiği şu düşüncesine ulaşılır : "O, bana sevgiyle bakıyor, ben O’na sevgiyle bakıyorum."