Hristiyanlığı kabul edersem ailem reddedecek ne yapmalıyım?

Toplumlarının temellerinden biri din özgürlüğü olan devletlerde yaşayan imanlılar için dünyanın başka bölgelerinde Mesihin izleyicisi olmanın fiyatını anlamak çok zordur. Oysa Kutsal Kitap, Tanrının Sözü
olduğu için, yaşadığımız zaman ve yere bakmaksızın, hayatlarımızdaki tüm zorluklara ve denemelere anlayış gösterip hitap ediyor. İsa, kendisini izlemenin çok fedakarlık gerektiren bir macera olduğunu açıkça söyledi. Hatta, her şeyimizi feda etmeliyız. Ardından gelen kalabalıklara şunu söyledi: “Ardımdan gelmek isteyen kendini inkâr etsin, çarmıhını yüklenip beni izlesin.” (Markos 8:34). Çarmıh bir idam etme aletiydi; İsa da Onu izlemenin kendi nefsine karşı ölmek demek olduğunu açıkça söyledi. Onda yeni yaşam bulabilmemiz için tüm dünyasal arzular ve hırslarımız çarmıha gerdirilmeli, çünkü kimse iki efendiye kulluk edemez (Luka 6:13). Oysa o yeni yaşam, yeryüzünde elde edebildiğimiz her şeyden çok daha büyük ve değerlidir.

İkinci yerde, İsa’yı izlemek, aile ve arkadaşlarımızı kaybetmnek anlamına gelebilir. Matta 10:32-39 ayetlerinde, Onun gelişinin kendi izleyicileri ile ailelerinin arasında ayrılık getireceğini söylüyor. Fakat kendi ailesinden ‘nefret etmeyen’ herkes onun izleyicisi olmaya layık değildir (buradaki ‘nefret etmek’ sözü, İbranice dil bilimine göre, sadece ‘daha az sevmek’ anlamında kullanıldı). Yeryüzündeki ailemizle barış içinde yaşayabilmek için İsa’yı inkar edersek, O da bizi gökte inkar edecek; ve o bizi inkar etti mi, cennete girme hakkımız olmayacak. Oysa, pahası ne olursa olsun, Onun adını insanların önünde açık açık andığımız takdirde Babasına şöyle diyecek: “bu benimdir – onu krallığına kabul et”. Matta 13:44-45 ayetlerinde çok kıymetli bir inciden söz ediliyor. İnsan onu elde etmek için herşeyden vazgeçiyor. İşte, o kıymetli inci sonsuz yaşamdır. Bu kısa ve geçici hayatın şeylerine sarılıp da ebediyeti kaybetmek, akıl işi değildir. “İnsan bütün dünyayı kazanıp da canından olursa, bunun kendisine ne yararı olur?” (Markos 8:36). Jim Elliot adında Ekvador’da yaşayan Huaorani kızılderililerine İsa’nın müjdesini getirmeye çalışan bir misyonerdi ve o görevde öldürüldü. Onun söylediği çok doğrudur: “Kaybedemeyeceği şeyi elde etmek için, zaten muhafaza edemediği şeylerden vazgeçen kişi, akılsız değildir”.

İsa ayrıca Onun uğruna baskı görmenin kaçınılmaz olduğunu da söyledi. Bizi teşvik edip o baskıları Onun izleyicisi olmanın normal bir parçası olarak kabul etmemiz gerektiğini söylüyor; zulüm görünce de cesaretlenmemizi istiyor. Hatta, zulüm gören kişiye “ne mutlu sana” diyor, “Sevinin, sevinçle coşun! Çünkü göklerdeki ödülünüz büyüktür” diyor (Matta 5:10-12). Onunkileri eskiden beri her zaman zulüm gördüklerini aklımıza getiriyor. Eski Antlaşmadaki peygamberler de baskı gördü, sövüldü, işkence edildi, öldürüldü, hatta bir keresinde, testereyle ortadan kesildiler (İbraniler 11:37). Yuhanna hariç (o Patmos adasına sürgün edildi) İsa’nın tüm elçileri de Mesihi bildirdikleri için idam edildi. Sözlü tarih kayıtlarına göre Petrus, başaşağı çarmıha gerilsin diye ısrar etti, çünkü Rabbi ve efendisi olan İsa’nın öldüğü biçiminde ölmeyi layık saymadı kendini. Ve birinci mektubunda şöyle yazıyor: “Mesih'in adından ötürü hakarete uğrarsanız, ne mutlu size! Çünkü Tanrı'nın yüce Ruhu üzerinizde bulunuyor.” (1.Petrus 4:14). Elçi Pavlus, Mesihi bildirdiği için, defalarca zindana atıldı, dövüldü ve taşlandı. Fakat çektiği acıları kendisini bekleyen yüceliğiyle kıyaslanmaya layık saymadı (Romalılar 8:18).

İsa’yı izlemenin bedeli çok yüksek görünse de, onun hem yeryüzünde, hem de gökte ödülleri de var. İsa her an, dünyanın sonuna kadar bile, bizimle olacağına söz verdi (Matta 28:20). O bizi asla brakmayacak, asla terk etmeyecek (İbraniler 13:5). Kendisi bizim uğrumuza acık çektiği için, çektiğimiz acıları ve zorlukları anlayabilir (1.Petrus 2:21). Onun bize olan sevgisinin sonu olmayacak ve bizi taşıyabildiğimizden daha fazla denemeyecek, denemeyle birlikte aynı anda bir çıkış yolu da sağlayacak (1.Korintliler 10:13). Ailemiz ya da toplumumuzda İsa’yı kabul eden birinici kişi olduğumuzda Tanrının ailesininde yer alıyoruz; sonra da sevdiklerimize, hatta bütün dünyaya gönderilen elçisi oluyoruz. Bu görevde, başkalarını kendisine çakmekte kullandığı araç olabiliriz; o da hayal gücümüzü aşan büyük bir sevinç verecek bize.

Alıntıdır.

Bu gelcekten güzel bir acıklama olmuş.
Ben soyledim günü hatırlıyorumda baya bir zor zamanlarım olmuştu.
Hamdolsun rabbe şimdi hersey yoluna girdi. =)

Kitty kardeşim,
Aziz Yuhanna’nın Patmos’a sürgünü Efes’deki ikametinden önce midir, sonra mı ?

Hardal

Kitty kardeşim, Aziz Yuhanna’nın Patmos’a sürgünü Efes’deki ikametinden önce midir, sonra mı ?

Aziz Yuhanna, Efes'te hayatını kaybetmiştir. bu durumda sürgünü Efes'teki ikametinden önce olmalıdır.

Efes'teki ikametinden hem önce hem de sonradır, İsa Mesih'in çarmıha gerilmesinden sonra ve yeni bir inancın hızla yayılmaya başlamasıyla Roma imparatorluğunun İsrail halkına baskısı artmış özellikle imanlılara yönelik çok acımasızca cezalar verilmiştir dikkat edilirse Elçilerin İşleri kitabında Yuhanna'nın müjdeleme çalışmalarından söz edilmez, ancak Yuhanna diğer tarafta İsa Mesih'e en yakın olan havaridir, bunu Yuhanna İncil'inde bulunan ama diğer müjde kitaplarında bulunmayan bölümlerden rahatlıkla anlayabiliyoruz, ancak Yuhanna müjdesi diğer müjdelere göre çok daha sonra yazılmıştır ve diğer müjdelerde bulunan birçok detay (İsa'nın doğumu, Kutsal Öpüş vs..) Yuhanna müjdesinde bulunmaz. ayrıca ilk şehit olan havari de ne gariptir ki Yuhanna'nın kardeşi olan Yakup'tur ve İsa Mesih'in Yuhanna ve kardeşine verdiği isim ise daha çok ilgi çekicidir "Gök gürültüsünün oğulları"... Bu isim bile Yuhanna ve Yakup'un aslında ne kadar sert bir yapıya sahip olduklarını göstermektedir. Ben Patmos'tan önce Efes'te yaşadığını düşünüyorum çünkü çarmıhta Meryem ve Yuhanna'yı birbirlerine emanet eden İsa Mesih bunu yaparken aslında Yuhanna'nın yıllar sonraki müjdeleme çalışmalarının temellerini de atmıştır şimdi neden diyeceksiniz...
Yuhanna'nın biraz yumuşaması olgunlaşması ve kendisini bütün dünyasal değerlerden kaygılardan sıyırıp tamamen Tanrı'ya ve O'nun sağladığı kurtarışa adaması gerekiyordu ve Meryem ile birlikte gittiği Efes'te ( Efes bölgesinde ki Meryem'in mezarı Selçuk ilçesindedir) Meryem ölene kadar sadece onunla ilgilenmiş Rab'in kendisine verdiği buyruğu yerine getirmiştir. Böylesine ateşli bir imanlının diğer imanlılar baskı görürken sessiz kalması elbette çok dayanılmaz bir durum olsa da sonraki mektuplarından anladığımız gibi Yuhanna Rab'in inayeti ile uygun zamanı beklemiştir. Meryem öldükten hemen sonra o coğrafyada kiliseler kurmuş ve önderlik etmiştir. Vahiy kitabını Yuhanna'nın yazacak olması ise Rab'in daha onlarla birlikte iken olan bir planıdır ki bunu Petrus'a Yuhanna'nın yaşamı için söylediği şu sözden anlıyoruz,

Petrus arkasına döndü, İsa'nın sevdiği öğrencinin kendilerini izlediğini gördü. Bu öğrenci, akşam yemeğinde İsa'nın göğsüne yaslanan ve, ‹‹Ya Rab, sana kim ihanet edecek?›› diye soran öğrencidir. Petrus onu görünce İsa'ya, ‹‹Ya Rab, ya bu ne olacak?›› diye sordu. İsa, ‹‹Ben gelinceye dek onun yaşamasını istiyorsam, bundan sana ne?›› dedi. ‹‹Sen ardımdan gel!›› Bu yüzden kardeşler arasında o öğrencinin ölmeyeceğine dair bir söylenti çıktı. Ama İsa Petrus'a, ‹‹O ölmeyecek›› dememişti. Sadece, ‹‹Ben gelinceye dek onun yaşamasını istiyorsam, bundan sana ne?›› demişti.

Rab'in planı kusursuz şekilde işler, bazen hayatımızdaki olumsuzlukları cezalandırma gibi görsek de Rab sevdiklerini terbiye eder...

Yuhanna hakkında biraz paylaşmak istedim

Rab'imiz İsa Mesih adı ile size lütuf ve esenlik olsun...