Bazı günahlar, gün gibi ortadadır. - Sayfa 2

Dinsel formalite : Birçok kişi dinin gözle görülen bir tarzıyla yetinmektedir. Bu, başkalarını etkileyebilse bile, onların sonsuza kadar mahvolmalarına yol açacaktır. Kliseye gidebilirler, oruç tutabilirler, dua edebilirler, geçerli nedenlerden ötürü cömertçe yardım edebilirler ve kurtulmak için iyi bir şans yakaladıklarına gerçekten inanabilirler. Ancak Tanrı'nın işini yüreklerinde hiç deneyimlemedilerse ve Mesih'in yaşamı ve müjdesi konusunda hiçbir kişisel bilgileri yoksa bütün umutlarına rağmen mahküm edileceklerdir. Dininiz ancak sizi katılaştırmaya, , yanıltmaya ve kandırmaya yarıyorsa bu, korkunçtur.

Dindeki yanlış güdüler : Ruhsal güdüler olmadan " iyi işler " yapmak çok kolaydır. Dinsel etkinliklerde bulunurken asıl güdünüz vicdanınızı rahatlatma, başkalarını etkileme, ruhsal biri olarak ün kazanma ya da çeşitli armağanlarınızla ve yeteneklerinizle gösteriş yapmaysa o zaman güdüleriniz murdardır ve sizin hala yeni bir yüreğe ihtiyacınız vardır.

Kendi doğruluğunuza güvenme : İyi yaratılışınızın size Tanrı'yla esenlik vereceğine güveniyorsanız, Mesih'in yetkin doğruluğunu reddediyorsunuz demektir. Ne kadar tuhaf gelse de, düşündüğünüz " iyi işler ", tıpkı günahlarınız kadar nihai mahkumiyetinize yol açabilir. Gerçek şu ki, Tanrı'yı gazabından vazgeçirmek, bağışlanmak ve O'ndan inayet görmek için yapabileceğiniz hiçbir şey yoktur. Böyle yapmaya çalışırsanız, kendinizi kurtarıcı duruma getirmeye çalışarak, gerçek Kurtarıcı Mesih İsa'ya hakaret edersiniz. Peygamber Yeşaya, " Hepimiz murdar olanlara benzedik, bütün doğru işlerimiz kirli adet bezi gibi " ( Yeşaya 64:6 ) diye duyurmaktadır. Elçi Pavlus gibi, biz de kendi doğruluğumuzla değil, " Mesih'e iman etmekle kazanılan, iman sonucu Tanrı'dan gelen doğrulukla " ( Flp. 3:8-9 ) övünmeliyiz.


Hristiyan kutsallığından gizlice tiksinme : Yüksek ahlak standartlarına sahip ve dinlerini uygulamada çok kesin olan ama ciddi bir hristiyan öğrenci olmak için hiç zamanı olmayan çok kişi vardır. Rab İsa Mesih konusunda çok heyecanlı olan ve Ona kulluk etmeye gayret eden insanların yanında büyük huzursuzluk duyarlar. Onlara, aşırı fanatikler diye bakarlar. Ne yazık ki,böyle düşünen insanlar, kutsallığa kendi adına fazla değer vermezler. İyi olduklarını düşünseler bile, aslında yürekleri çürümüştür. Mesih'teki gerçek ve diri iman her zaman O'na benzeme isteğine neden olacaktır. ( " Tanrı'ya Dönmemişler İçin Çalar Saat " )

Rab'bin sevgi ve ışığının sarmalında kalınız.

Dünyayı aşırı sevme : Elçi Yuhanna, " Dünyayı sevenin Baba'ya sevgisi yoktur " ( 1. Yu. 2:15 ). diye yazmaktadır. İnsanların, farkında olmadan, günahtan suçlu olmaları alışılmadık değildir. Kimi zaman, bir bireyin, kendini önemsemezken, görebildiği ve dokunabildiği şeylerle kafasının tamamıyla meşgul olduğu başka herkes için besbellidir. Zihninin dünyadaki şeylerle meşgul olmasına ve gerçeğe gözlerini kapamasına her türlü bahaneyi bulur. Korkarım ki, Hristiyan olduğunu ikrar eden birçok kişiyi, Rab İsa'dan daha çok dünyasal şeyler büyülüyor. Yine de, onlara sorsaydınız, Mesih'e her şeyin üzerinde değer verdiklerini söylerlerdi.. Ancak durup kendilerini irdeleselerdi, dünyayı O'ndan çok daha fazla sevdiklerini hemen anlarlardı. Kutsal Kitap'ta, " Benliğe uyanlar, benlikle ilgili, Ruh'a yanlarsa Ruh'la ilgili işleri düşünürler " ( Rom. 8:5 ) denmektedir. Günahkar yaratılışınızın arzularını inkar edemiyorsanız ve eğilimlerinize her zaman kendinizi kaptırmayı amaç ediniyorsanız, siz hala günahlarınızın içindesiniz. " Mesih İsa'ya ait olanlar, benliği, tutku ve arzularıyla birlikte çarmıha germişlerdir ( Gal. 5:24 ). Elçi Pavlus'la öğrencileri örnek almalıyız ( 1. Ko. 9:27 ). Ölçüsüz sevgi, yasaya uygun konforcu sevmek bile olsa, en açık ve en çirkin günahlar kadar sizi Kurtarıcı'dan uzak tutmakta etkili olabilir.

Öç almak için her şeyi yakıp yok eden susuzluk : Hristiyan olduğunu öne süren pek çok kişi, incindikleri kişilere karşı sürekli kin güderler. Ama başkalarına günahlarını ödetme isteği, müjdenin ruhuna ve Mesih örneğine aykırıdır. Bu acılığın kök salmasına izin verildiği, bundan nefret edilmediği, buna karşı direnç gösterilmediği ve bunun öldürülmediği yerde, merhamet ruhunun ve Tanrı'nın gerçek halkının özelliği olan şefkatin bulunmadığı apaçıktır. Rab İsa, günahlarınızın bağışlanmasında Tanrı'nın merhametini deneyimlediyseniz, size karşı günah işleyenleri de bağışlamaya hazır olmanızı açıkca öğretmektedir ( Mat. 18:21-35 ).

Kontrolsüz gurur : Kadınlar ve erkekler, Tanrı'yı övmekten çok başkalarının onları övmesini sevdiklerinde ve yüreklerini başkalarından onay görmeye hazırlandıklarında Rab İsa'ya yabancı oldukları besbellidir. Elçi Pavlus, hala insanları hoşnut etmek isteseydi, Mesih'in kulu olamayacağına tanıklık etmektedir ( Gal. 1:10 ). Yüreğinizdeki gururu görmüyorsanız ve onun altında inlemiyorsanız bu, günaha öldüğünüzün işaretidir. ( " Tanrı'ya Dönmemişler İçin Çalar Saat " )

Rab'bin sevgi ve ışığının sarmalında kalınız.

Sevgili Fırat abi.Değerli paylaşımlarınız için sonsuz teşekkürler.Bir pastör şöyle demişti:''şeytanın en sevdiği günah kibirdir''.Maalesef günümüzde insanlar kibirli olmaya çok meraklı.Kendini öven,sözde yaptıkları iyiliklerle bile böbürlenip heryerde ilan eden,hiç bir şeyi beğenmeyip hep en iyisine layık olduğunu düşünen insanlar öyle çokki.Rab onların yüreğine dokunsun diyorum.Esenlikle kalın.

Sevgili mr. cage; yanıtına geç de olsa yanıt verdiğim için Rab'de size teşekkür ederim. Dediklerine katılmamak olanaksız. Haklısınız.

Sahte güvenlik duygusu : Milyonlar değilse de binler, başkalarına ani bir yıkım gelmek üzreyken, " Esenlik ve güvenlik ! " diye haykırırlar. Rehavet, yıkıcı sonuçları olan çok büyük bir kötülüktür. Birçok kişi, ancak çok geç olduğunda uyanır. Her şeyin yolunda gittiğini sanıyorsanız, güvencenizin neye dayandığını düşünün. Kendinizde gerçek bir imanlının işaretlerini saptayabiliyor musunuz ? Saptayamıyorsanız, derdin miktarından korktuğunuzdan çok, esenlik duygunuzdan korkmanız için her neden vardır. Sahte bir güvenlik duygusu, çoğunlukla, canın en acımasız düşmanıdır.

Eğer buraya kadar benimle birlikte geldinizse, " Bütün bunlar doğruysa kim kurtulabilir ? " diye sorduğunuzu hayal edebiliyorum. Kiliselerde oturan, Tanrı'ya ibadet etmek için her hareketi yapan, yürekleri O'na uygun olmayan çok çok insan vardır. Rab, onları değiştirmezse; onları cennette görme umudu yoktur.

Tanrı, vicdanınızı uyandırsın, merhamet ve bağışlanma ihtiyacınızı size göstersin diye dua ediyorum. Durumunuza aldanmayın, sahte bir güvenlik duygusu içinde uyuşup kalmayın. Tersine kendinizi, Tanrı'nın sizi gördüğü şekilde görün diye dua ediyorum. Yüreğinizin yenilenip yenilenmediğini kuşku duymadan görün diye dua ediyorum. İçinizde bu değişiklik olduysa; Rab'bin sizin için yarattığı farkı anlayın diye dua ediyorum. Öte yanda, hala bilgisizseniz, dua etmiyorsanız ya da açgözlüyseniz; günahınıza inanın, Mesih'e gerçek ve diri bir imanla gelin diye dua ediyorum.

Kendinizi kandırmayın diye ısrar ediyorum. Kutsal Kitap, vicdanınızı etkilesin. Tanrı'nın Sözü'nün sizin durumunuzla ilgili ne dediğini dinleyin. Son derece kötü bir yüreğin, kurnaz Ayartıcı'nın ve günahın kandırıcılığının güçleri öyle birleşir ki; sizi kolayca yanlış yönlendirir. Bu nedenle, kendinizi irdelerken hiçbir çabayı esirgemeyin. Yüreğinize güvenmeyin. Rab'den sizi yoklamasını isteyin. Tanrı'nın önünde dururken hala temiz değilseniz; bir Hristiyan arkadaşınızdan ya da bir hizmetliden size yardım etmesini isteyin. Sonsuza kadar sürecek gönencinizden hiçbir kuşkunuz kalmayancıya kadar vazgeçmeyin.

Ey Tanrı, yokla beni, tanı yüreğimi,
Sına beni, öğren kaygılarımı,
Bak, seni gücendiren bir yönüm var mı,
Öncülük et bana sonsuz yaşam yolunda ! ( Mez. 139:23, 24 )

Rab'bin sevgi ve ışığının sarmalında kalınız.

Dünyayı kazansan neye yarar ?

Mahküm !

Hristiyan olmayan herkesin durumu, anlatılmayacak kadar umutsuzdur. Öyle ki, insanların bunu görmesine yardım edebilseydim; işimin yarısından fazlasını yapardım diye düşünüyorum kimi zaman. Ama imansızlar, genellikle o kadar rehavet içinde ve duyarsızlar ki; Mesih'e dönmediklerini itiraf etseler bile, bu konuda hiçbir şey yapmadıklarını tecrübeyle öğrendim. Bunun yerine, vicdanlarının sesini günlük yaşamın bütün sorumlulukları ve zevkleriyle bastırıyorlar. Sonuçta, belki bir gün tövbe edeceklerini söylemekten ileri gitmiyorlar.

Dolayısıyla insanları, sadece gerçekteki ruhsal durumlarına inandırmakla değil; Tanrı'nın mahkumiyeti altında olduklarını kafalarına sokmakla da ilgileniyorum. Ama önüme hemen bir sorun çıkıyor. Ben, cehennem azabını hiç yaşamadığım için, oradaki dehşeti nasıl anlatmaya başlayabilirim ? Hiçbir insan yazarın, Mesih'siz sürdürülen bir yaşamın acınacak durumunu bütün boyutuyla anlatabilmesi belki mümkün değil. Tanrı'yla yüzyüze konuşan, Eski Antlaşma'daki büyük peygamber Musa bile, duada, " Kim bilir gazabın gücünü ? " ( Mez. 90:11 ) diye sormaktadır. Kutsal Kitap'ta, günahın bizi Rab'bin huzuruna sokmadığı anlatılmaktadır. Ama O'nun yetkin karakterini tam olarak bilmiyorsak; bu ayrılığın ne kadar korkunç olduğunu anlayamayız. Yine de, biraz ruhsal yaşamı ve farkındalığı olan birinin yüreğini sarsacak kadarını biliyoruz. Burada bile, başka bir güçlükle karşılaşıyorum. Ben, ruhsal farkındalığı olmayan insanlar - yasayı çiğnedikleri ve günahlı oldukları için ölü olan insanlar - için yazıyorum.

Göklerin krallığını ve O'nun görkemini uygun bir biçimde açıklayabilmem ve cehennemdeki dehşeti bütün canlılığıyla anlatmam mümkün olsaydı bile, birçoğunun bunu görecek gözleri olmayacaktı. Ya da bir yandan kutsallığın güzelliğini ve Müjde'nin görkemini yazabilirken; öte yandan günahın çirkinliğini gözönüne serebilrim. Ama o zaman bile, ruhsal açıdan renk körü olanlar, ikisi arasında farkı görmezler. Kutsal Kitap'ta, imansızların, " zihinleri karardı. Bilgisizleri ve yüreklerinin duygusuzluğu yüzünden Tanrı'nın yaşamına yabancılaştılar " ( Ef. 4:18 ) denmektedir. Onlarda gereken ruhsal farkındalık olmadığı için, Tanrı'nın gerçeklerini ne bilirler ne de bilebilirler ( 1. Kor. 2:14 ). Gözlerinin açılmasına son derece ihtiyaçları vardır ( Elç. İş. 26:18 ).

Bu insanları uyandırmak için ne yapayım ? Ölüm hükümlerini mi okuyayım veya cenazelerinde çan mı çalayım ya da Tanrı'nın korkunç yargılarını mı anlatayım ? Bu kadar ciddi bir şeyin onları korkudan titreteceğini düşünürsünüz. Ancak bunun hiçbir etkisi yoktur. İlgilenmezler bile. O zaman belki Mesih İsa'nın değerli bütün teselli ve esenlik vaatleriyle birlikte, sevincinden, sevgisinden ve iyi haberinden söz etmeye çalışayım. Ama insanlara haberi anlatabilmek kadar, dinlemek yeteneği de veremezsem; bu bile hiçbir şeyin üstesinden gelmez.

Başka neyi deneyebilirim ? Belki, alev gölünün ya da Mesih'in görkeminin canlı bir anlatımı mı ? Ancak bu da boşunadır. Ölü günahlılar, dilsiz putlara benzer:

Ağızları var, konuşmazlar.
Gözleri var, görmezler.
Kulakları var, duymazlar.
Burunları var, koku almazlar.
Elleri var, hissetmezler.
Ayakları var, yürümezler.
Boğazlarından ses çıkmaz ( Mez. 115:5-7 ).

Tanrı'nın Sözü'nü yüreklerine bile söylesem, onları etkilemez. Bütün duyarlılıklarını yitirmişlerdir ( Ef. 4:19 ). Tanrı'nın gazabı, üzerlerinde dursa da; bütün günahlarının ağırlığını taşısalar da, yolunda gitmeyen hiçbir şey yokmuş gibi yaşarlar. Tek kelimeyle, canlı bedenlerinde ölü bir can taşırlar. Bedenleri ve kemikleri, çürümüş bir zihnin yürüyen tabutudur.

Sadece Tanrı, katılaşmış yürekleri eritebilir, ölü canlara yaşam ve duygu varebilir. Sadece Tanrı'nın ölüleri diriltme, dağları hareket ettirme ve taştan su çıkarma gücü vardır. O, bizim umutlarımızın, beklentilerimizin üzerinde ve ötesinde çalışmayı sever. O, sizin için hiçbir kadının ya da erkeğin yapamayacağını yapar. Bu nedenle, sizi O'na emanet ediyorum:

Ey, Her Şeye Gücü Yeten tanrı, Sen işinin başındayken hiç kimse yoluna çıkamaz. Sadece Senin, ruhsal ölülere yaşam verme ve onları gelecekteki yargıdan kurtarma gücün vardır. Bu kitabın, günahlarına gömülmüş okurlarına merhamet et. Onlarla, yaşam veren sözlerle konuş, onları yaşat ! Karanlıklarının içinde onlara ışık ver, görmelerini sağla. Sen kulağı yaratan Tanrı'sın; onlara, sesini duyma yeteneği ver. Onlara, senin büyüklüğünü görecek gözler ver. Onlara, iyiliğinin tadını ve güzelliğinin farkındalığını ver. Onlara, bağışlanmayan günahın dayanılmaz ağırlığını , günaha karşı kutsal gazabının yükünü hissettir ve Senin inayetini bilme ayrıcalığıını onlara anlat.

Ama şimdi, Tanrı'nın mahkum etmesinin ne kadar korkunç olduğunu daha ayrıntılı açıklamaya devam etmeliyim. Bunu yaparken ne söyleyebilirim. Çünkü bütün dehşeti o kadar büyüktür ki; kimse bunu anlatamaz ya da anlayamaz. ( " Tanrı'ya Dönmemişler İçin Çalar Saat " )

Rab'bin sevgi ve ışığının sarmalında kalınız.

Dünyayı kazansan neye yarar ?