hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar konusu
3776 kez okundu,
32 kez cevaplandı. En son mesaj
TK119 tarafından gönderildi.
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar konusuna cevap yazmak için buraya tıklayınız
Üyeyseniz öncelikle üye girişi yapınız, üye değilseniz
buraya tıklayarak hemen üye olunuz.
Bu konunun diğer sayfaları:
1
2 3 4 5
>
Sonuncu »
15-11-10, 14:06
mstesla
ilk iman ettiğim yıllarda, günah işlememek için büyük çaba sarfediyordum. yaşadığım bir çok mucize isa mesih'in rab ve kurtarıcı olduğuna iman etmem için bana yardımcı olmuştu.
fakat iman etmemden bir kaç yıl sonra hayatım dalgalı bir şekilde devam etti. bazen tamamen günahlar içinde boğuluyor bazen de günahlardan uzun süreliğine uzaklaşıyordum. ama son yıllarda ne kadar çabalarsam çabalayayım bazı günahlardan kurtulamıyorum.
bu nedenle rab'be yakardım. daha sonra, her ne kadar 4 yıldır mesih imanlısı olsam da tanrı'yı tam anlamıyla sevemediğimi anladım ve kutsal kitabı bir kez daha ama bu sefer gerçekten anlayarak okumaya karar verdim.
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
FORUMA ÜYE OLUN! /
HRİSTİYAN OLMAK İSTİYORUM /
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
15-11-10, 21:00
fundi
Kardesim, dua etmeden gecirdigin bir gün olmasin lütfen. Bu satirlari nasil yazmissan öylece Rab be de sun. Ondan yardim dile. Tanri yardimi olmaksizin, salt kendi gücümüzle, biz kutsallik yolunu iyi sekilde yürüyemeyiz. Kutsal kitabi da anlamak icin dua ettikten sonra oku lütfen. Biz istedigimiz kadar dikkat edelim Rab acmazsa ,bakariz ama göremeyiz, okuruz ama anlamayiz. Mümkün oldugunca günahsiz bir hayat programina da ulasmaya calismaliyiz. Rab le, günahli hayat bir arada olmuyor. Ya Rab bin ruhu, üzülerek uzaklasiyor, ya da günahi yok edip isiklariyla icimizde yasiyor. Günah icindeyken Rab bi sevemeyiz. Seytanin hakim oldugu yürek Rab bi sevme imkanini da kaybeder. Bir ilahi sözleri var, tam konumuza uygun: Nefret ediyorum seni inciten günahimdan, lütfen geri gel ey Kutsal Ruh seklindeydi.
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
FORUMA ÜYE OLUN! /
HRİSTİYAN OLMAK İSTİYORUM /
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
16-11-10, 00:21
Anastasia
|
|
mstesla
|
ilk iman ettiğim yıllarda, günah işlememek için büyük çaba sarfediyordum. yaşadığım bir çok mucize isa mesih'in rab ve kurtarıcı olduğuna iman etmem için bana yardımcı olmuştu.
fakat iman etmemden bir kaç yıl sonra hayatım dalgalı bir şekilde devam etti. bazen tamamen günahlar içinde boğuluyor bazen de günahlardan uzun süreliğine uzaklaşıyordum. ama son yıllarda ne kadar çabalarsam çabalayayım bazı günahlardan kurtulamıyorum.
bu nedenle rab'be yakardım. daha sonra, her ne kadar 4 yıldır mesih imanlısı olsam da tanrı'yı tam anlamıyla sevemediğimi anladım ve kutsal kitabı bir kez daha ama bu sefer gerçekten anlayarak okumaya karar verdim.
|
Günah İtirafı İnsan mükemmel bir yaratıktır. İlk yaratıldığı zamanki güzelliği emsalsizdi. Adem ila Havva’nın cennette işledikleri atasal ilk günahla (yani Tanrι’ya itaatsizlikle), insan bu güzelliği kaybetti, ama iman ve vaftizle, Kilise’nin bireyi olarak onu tekrar bulur. Lâkin her zaman var olup yanda duran ve bizi kollayan günah insanı gerçekten uzaklaştırır, ruhî dengesizliğe yol açar ve insanı manevî bakımdan yoldan çıkarır. Günah aynı zamanda «insanın hayatını zehir eder ve soldurur». Günümüzün bilginleriden P. Tournier'in yazdığı gibi, «vicdan azabının sebebolduğu manevî ıstıraptan daha beter ve zararlı ıstırap yoktur».
İnsan yani mümin, orada kalsaydı, bu kâbustan kurtulamasaydı, çok bahtsız olurdu. Ama inayetli Rab bunun gereğini görüp, tövbeyi ve günah itirafı sakramentini kendisi ihdas etti. Bununla mümin yine kendisine gelir, manevî bakımdan beslenir, ruhsal dengesini bulur ve Tanrι’nın yoluna döner. (Bkz Yuhanna 20:23.) Tövbe ve günah itirafı insanın manevî bakımdan yıkanıp temizlenmesidir. Manevî zihniyetli insan, günlük hayatın ruhsal yapısına bulaştırdığı her kir için bunu kendisine uygular. Vücudu*muzu kirlerden nasıl yıkamaya, onlardan arındırmaya koşuyorsak, aynı şekilde ruhsal dünyamızı da temizlemeliyiz. Bedenî temizlik zarurî ve mecburî ise, manevî temizlik de öyledir, çünkü insan beden ve ruhtan ibarettir.
Bunun zarurî olduğunu Tanrι’nın sözünden, Kilise Azizlerinden, Pederlerden ve insan şahsiyetini incelemiş olan daha sonraki ve bugünkü bilginlerden görüyoruz.
Kutsal Kitap’ta şunları okuruz: «Önce sen günahlarını söyle ki, hak bulasın» (Yeşaya 49:26) ve «Eğer günahlarımızı itiraf edersek, Rab sadakatli ve âdildir, günahlarımızı affedip bizi her haksızlıktan temizleyecektir.» (I Yuhanna 1:9).
Kilise Pederleri bu işlem ve önemi hakkında ayrıntılı olarak konuşurlar: «İnsan rahip tarafından vaftiz edilirken Kutsal Ruhun lûtfu ile nurlanır. Aynı şekilde, tövbe edip günahlarını itiraf eden, günah affı ve İsa'nın lûtfunu rahip vâsıtası ile alır» der Büyük Atanas. Gördüğünüz gibi, yalnız af değil, lütuf da alır. Yuhanna Hrisostomos (Altιn Ağιzlι Yuhanna) da tövbenin ve günah itirafı sakramentinin büyük bir sakrament olduğunu yazar ve devam eder: «Bu kurum büyük ve çok insanseverdir, çünkü günah silinip gider, suçluluk yokolur, vicdan azabı diner, Tanrısal sükûnet kalbimizin içine yerleşir.» Yani vaftizle elde ettiğimiz ilk durumumuza döneriz. Onun için bu sakramente «ikinci vaftiz» de denir.
Bilgin August Nicolaus günah itirafı hakkında şunları yazar: «Günahlarını itiraf edeni temkinli kılar ve teyakkuzda tutar. Üstün manevî kuvvetlere güç ve hayat verir. Ruhundan kibiri ve korkaklığı giderir.» Profesör Mesmer de şöyle yazar: «Muntazaman yapılan günah itirafı kendimizi dikkatle tetkik etmemize bizi alıştırır.... Böylece düşünmemize ve bütün eylemlerimizi inceleme*mize sebebolur.» Merhum Atina Başpiskoposu Hrisostomos Papadopoulos der ki: «Günah itirafı, Kilisenin müminlerin ruhlarına olan faydalı ve nimetli etkisinin en önemli yollarından biridir.»
Demek oluyor ki, günah itirafı ve tövbe vasıtasıyla, Tanrι ile yine ve yine barışmış oluyoruz ve de kendi irademizle daha mücadeleci ve dikkatli oluyoruz ve «tekâmüle doğru yöneliyoruz». (İbraniler 6:1).
Bir gün genç bir adam münzevi Sisois'e sordu: «Bir günahtan sonra ne yapmam lâzım?» Münzevi cevap verdi: «Sık-sık tövbe et ve günahını itiraf et.» Genç adam: «Ben bunu yaptım, ama yine günaha düştüm» dedi. «Yine aynı ilâçları kullan» dedi münzevi. «Peki, kaç defa doğrulup kalkmam gerekecek?» diye sordu genç adam. «Ölüm seni ayakta bulana kadar» diye cevap verdi münzevi. O kadar. İhmal etmeyelim.
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
FORUMA ÜYE OLUN! /
HRİSTİYAN OLMAK İSTİYORUM /
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
16-11-10, 23:01
sinansinansinan
Dostlar...
İnanıyorum ki karşılaşabilecek, pek az günah işleyen, tertemiz, düzgün ve dürüst bir adamım. Hiç kimse hakkında kötü bir şey istemem. Herkesin mutlu olması beni mutlu eder. Bundan gayrı, bunun için elimden geleni de yaparım. Yani iyi bir adamım. Bu günlere kadar
hristiyan da değildim. Kısacası dostlar!.. iyi insan olmak için öncelikle
Hristiyan olmak, bence gerekmiyor. İyi insan olma yolunda
Hristiyanlık gerekli şart olmayabilir. Ha...
Hristiyan olunarak, daha iyi insan olunabilir mi? Bilemiyorum.... daha oralara gelemedim.
Bu forumda dostlara dedim ki "Galiba, bana
hristiyanlık daha yakın.." Dostlar ben ne yapayım?" "Kiliseye gitmek istiyorum ama birileri... "Bak şöyle de böyle, gel annem der mi?" filan...
Dostlarımın bana ve benim gibi
hristiyan olmaya çalışanlara cevapları şöyle;
"Oku kardeşim"
"Her gün dua et kardeşim"
(hatta forum yönetimi bana Batıkent klisesi rahibine mail atmamı önerdi)
Bu büyük ve etkileyici tavsiyelerin ve iyiliklerin altında ezilmemek mümkün değil... Şu tavsiyelere bir bakın... Tavsiyelerin büyüklüğüne bir bakın...
Oku ve dua et...
İnanılmaz değil mi?
Bunlar hiç aklıma/mıza gelmemişti...
Zaten hiç okumam/mayız ki...
Zaten... çok cahil olduğumdan/muzdan mı?
hristiyanlık bizlere daha uygun geliyor?....
Dostlarım.. Ben Alevi kökenli bir ailenin çocuğuyum. Örneğin, Aleviliğin iyi bir şey olduğunu daha fazla hissettiğim zamanlarda, (Şu anda da Alevilik hakında kötü bir şey düşünmüyorum-çünkü o felsefenin de özü sevgidir.) Birisi bana benzer bir forum aracılığıyla deseydi ki "Ben Bektaşi olmak istiyorum.", "Ben Cem evi gezmek istiyorum.", "Ben kötü hissediyorum." vb.
Sizleri temin ederim ki "Lütfedip, bir çayımı içmez misiniz?" sorusunu ona mutlaka ulaşıp, sorardım. Eğer sıradan bir
hristiyan olsaydım da benden yardım isteyene sorardım. Çünkü bu ve benzeri bir yönlendiren yardımsever tavır,
hristiyan alevi, vb. olmakla alakalı değildir. Bu insan olmak vasfının ve iyi insan olmak erdeminin sonucudur.
Yardım isteyene, tavsiyem... hele bir oku kardeş... her gün dua et kardeş... şeklinde uzaktan ve yükseklerden, komik ve itici talimatlar/tavsiyeler vermekten ibaret olmazdı.
Benden önce
hristiyan olmak veya
Hristiyan olarak doğmak...
Bir üstünlük müdür?
Kardeşlerin felsefe ve din hakkında neler bildiği ve benim neler bildiğim meçhulken... tavsiye modunda talimat vermek pek akıllıca olmayabilir mi? Merak ediyorum?
Hristiyan kardeşlerim işi gücü bırakıp, habire dinsel matbuat mı tüketiyorlar?
Sevgi.... Şapkamızı önümüze koyalım ve düşünelim. Bu mudur? sevgi... Dostlar sizin sevgi ve nezaket anlayışınız bu mudur?
Hristiyanlığı benden beş dakika daha önce olan, kardeşlerime tavsiye sorum... Karşınızdakinin yerine kendinizi koymaya çalışmak ve bunu başarmak iyi insan olmanın ve sevginin ilk cümlesi olabilir mi?
Daha az nezaket içeren ve gergin ve haddimi aşma kapasitesi daha fazla cümlelerle dostlarımı üzmek/kırmak istemiyorum. Eger anlattıklarım ve hissettiklerim sizlere makul gelmediyse de peşinen affınıza sığınırım.
Artık pek kıymeti kalmadı....
Asla ve asla, kimseden yardım istemiyorum.
Kimsenin okumak için oku, tavsiyesine ve iyi insan olmak için dua et tavsiyesine ihtiyaç duymuyorum. Daha bugun iyi insan olmuş değilim. İyi insan olmak erdemlerine sahip olmak için de
Hristiyan gibi hissettiğim yeni zamanlara özgü değil, daha eski.
Kendi kendimi yetiştirmeyi ne mutlu ki biliyorum.
Bu formu sessizce izlemeye devam edeceğim.
Bu vesileyle, selam ve saygılar sunuyorum.
TY
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
FORUMA ÜYE OLUN! /
HRİSTİYAN OLMAK İSTİYORUM /
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
17-11-10, 12:36
jude
iyi ama bu formun formati "lutfedip bir cayimi icer misiniz? teklifini sunmaya izin vermiyor (izin vermemesini destekliyorum). Bu durumda insanlar size sadece oku ya da dua et tavsiyesinde bulunabilirler. Ya da kendi deneyimlerini yazarlar (lutfennnn, bu az sey degil). Bu durum, sizin dusundugunuz gibi sizden once
Hristiyan olmalari ile iliskili degil. Eger format bu sekilde olmasaydi mutlaka sizi cay icmeye davet eden birileri olacakti (ama ben yine bu birilerinden biri olmayacaktim). Hatta forumun Muslumanlari dahi sizi caya davet edebilirlerdi. Ayrica siz eger lutfedip Bati Kent Protestan Kilisesi'ne gitseydiniz muhtemelen istediginiz cayi icerdiniz.
Din insani iyi insan yapar mi? Ben de bundan emin degilim?.. Aslinda
Hristiyanlik bende bu anlamda davranis degisikligi yaratmadi: Musluman gecmisimde de, Nietzsche'ye inandigim zamanlarda da galiba ben ayniydim: simdi dusununce, gecmisi birakip yeni bir hayata baslamak icin gecmiste cok buyuk bir suc, gunah ya da her neyse bir sey yaptigimi soyleyemem. En fazla kirici olmusumdur. Bazi insanlari uzmusumdur (hâlâ hakettiklerini dusunsemde simdi aldigim
Hristiyan terbiyesiyle diyebilirim ki: yapmamaliydim, diger yanagimi donmeliydim) Muhafazakar diyebilecegim bir yasam surdum: yani ickiyi ya da gayriahlâki yasantimi birakip
Hristiyan gibi yasamaya baslamadim. Hâlâ birisi bana adres sordugunda tarif etmektense neredeyse gidecegi yere birakiyorum. Hâlâ kimsenin ilgilenmedigi ve asla ilgilenmeyecegi kisilerin sorunlarini cozmeye calisiyorum (bunun icin ustlerden defalarca uyari almisimdir: kendini uzme, yorma lutfen sistem sorunlari ile ilgilen). Yaptiklarim dogru mudur, iyi midir bunu da bilmiyorum. Zaten iyilik yapayim Tanri beni gozetsin diye hesaplarim yok; benim zaten dogam bu.
Hristiyan olunca "huzurlu mu" oldum yok aslinda huzurum kacti diyebilirim. Genel olarak insanlar beni severdi: galiba artik sevmiyorlar. Bunda benimde hatam var: onlara
Hristiyan oldugumu asla soylememeliydim.
Itiraf etmek gerekirse ben daha yeni yeni dua ediyorum (cunku Isa bize dua etmeyi ogretti). Ve dualarimda daha kendim icin tek bir istekte bulunmadim: ne bileyim ben zaten bir seyi isteyince yapabilen biriyim. Maddi beklentilerimde yok: Mutevazi bir yasami savunuyorum.
O halde neden?.. Bu tur seyler hakkinda konusmak cok zor. Galiba; Tanri beni cagirdi ve ben de bu cagriyi karsiliksiz birakmadim. Peki ama ne degisti?..
Incil'i okuyorum (aslinda beni derinden etkileyen seyler cok azdir) ve sevildigimi hissediyorum. Aziz Don Bosco Filminde geciyordu: Tanri'nin arkadasi olabilirmisiz. Ve evet, galiba bu fikir hosuma gitti. Evet sanirim bu nedenle
Hristiyan oldum. Onceleri Tanri'nin oldugu yerde ozgurluk olamayacagini dusunurdum. Ama ben kendimi ilk kez simdi gercek anlamda ozgur hissediyorum.
Incil herkeste farkli deneyimler yaratir: bunlar benim deneyimlerim...
Sessiz kalma fikrinizi sevdim ben de bazan sessizlik yemini etmeyi dusunuyorum...
Syg.
|
|
sinansinansinan
|
Dostlar...
İnanıyorum ki karşılaşabilecek, pek az günah işleyen, tertemiz, düzgün ve dürüst bir adamım. Hiç kimse hakkında kötü bir şey istemem. Herkesin mutlu olması beni mutlu eder. Bundan gayrı, bunun için elimden geleni de yaparım. Yani iyi bir adamım. Bu günlere kadar hristiyan da değildim. Kısacası dostlar!.. iyi insan olmak için öncelikle Hristiyan olmak, bence gerekmiyor. İyi insan olma yolunda Hristiyanlık gerekli şart olmayabilir. Ha... Hristiyan olunarak, daha iyi insan olunabilir mi? Bilemiyorum.... daha oralara gelemedim.
Bu forumda dostlara dedim ki "Galiba, bana hristiyanlık daha yakın.." Dostlar ben ne yapayım?" "Kiliseye gitmek istiyorum ama birileri... "Bak şöyle de böyle, gel annem der mi?" filan...
Dostlarımın bana ve benim gibi hristiyan olmaya çalışanlara cevapları şöyle;
"Oku kardeşim"
"Her gün dua et kardeşim"
(hatta forum yönetimi bana Batıkent klisesi rahibine mail atmamı önerdi)
Bu büyük ve etkileyici tavsiyelerin ve iyiliklerin altında ezilmemek mümkün değil... Şu tavsiyelere bir bakın... Tavsiyelerin büyüklüğüne bir bakın...
Oku ve dua et...
İnanılmaz değil mi?
Bunlar hiç aklıma/mıza gelmemişti...
Zaten hiç okumam/mayız ki...
Zaten... çok cahil olduğumdan/muzdan mı? hristiyanlık bizlere daha uygun geliyor?....
Dostlarım.. Ben Alevi kökenli bir ailenin çocuğuyum. Örneğin, Aleviliğin iyi bir şey olduğunu daha fazla hissettiğim zamanlarda, (Şu anda da Alevilik hakında kötü bir şey düşünmüyorum-çünkü o felsefenin de özü sevgidir.) Birisi bana benzer bir forum aracılığıyla deseydi ki "Ben Bektaşi olmak istiyorum.", "Ben Cem evi gezmek istiyorum.", "Ben kötü hissediyorum." vb.
Sizleri temin ederim ki "Lütfedip, bir çayımı içmez misiniz?" sorusunu ona mutlaka ulaşıp, sorardım. Eğer sıradan bir hristiyan olsaydım da benden yardım isteyene sorardım. Çünkü bu ve benzeri bir yönlendiren yardımsever tavır, hristiyan alevi, vb. olmakla alakalı değildir. Bu insan olmak vasfının ve iyi insan olmak erdeminin sonucudur.
Yardım isteyene, tavsiyem... hele bir oku kardeş... her gün dua et kardeş... şeklinde uzaktan ve yükseklerden, komik ve itici talimatlar/tavsiyeler vermekten ibaret olmazdı.
Benden önce hristiyan olmak veya Hristiyan olarak doğmak...
Bir üstünlük müdür?
Kardeşlerin felsefe ve din hakkında neler bildiği ve benim neler bildiğim meçhulken... tavsiye modunda talimat vermek pek akıllıca olmayabilir mi? Merak ediyorum?Hristiyan kardeşlerim işi gücü bırakıp, habire dinsel matbuat mı tüketiyorlar?
Sevgi.... Şapkamızı önümüze koyalım ve düşünelim. Bu mudur? sevgi... Dostlar sizin sevgi ve nezaket anlayışınız bu mudur? Hristiyanlığı benden beş dakika daha önce olan, kardeşlerime tavsiye sorum... Karşınızdakinin yerine kendinizi koymaya çalışmak ve bunu başarmak iyi insan olmanın ve sevginin ilk cümlesi olabilir mi?
Daha az nezaket içeren ve gergin ve haddimi aşma kapasitesi daha fazla cümlelerle dostlarımı üzmek/kırmak istemiyorum. Eger anlattıklarım ve hissettiklerim sizlere makul gelmediyse de peşinen affınıza sığınırım.
Artık pek kıymeti kalmadı....
Asla ve asla, kimseden yardım istemiyorum.
Kimsenin okumak için oku, tavsiyesine ve iyi insan olmak için dua et tavsiyesine ihtiyaç duymuyorum. Daha bugun iyi insan olmuş değilim. İyi insan olmak erdemlerine sahip olmak için de Hristiyan gibi hissettiğim yeni zamanlara özgü değil, daha eski.
Kendi kendimi yetiştirmeyi ne mutlu ki biliyorum.
Bu formu sessizce izlemeye devam edeceğim.
Bu vesileyle, selam ve saygılar sunuyorum.
TY
|
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
ölmüştüm; yaşama döndüm, kaybolmuştum; bulundum.
FORUMA ÜYE OLUN! /
HRİSTİYAN OLMAK İSTİYORUM /
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar konusuna cevap yazmak için buraya tıklayınız Üyeyseniz öncelikle üye girişi yapınız, üye değilseniz
buraya tıklayarak hemen üye olunuz.
Bu konunun diğer sayfaları:
1
2 3 4 5
>
Sonuncu »
| HRİSTİYAN FORUM
> İtiraflar
: hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar konusu 3776 kez okundu, 32 kez cevaplandı. En son mesaj TK119 tarafından gönderildi. hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar ilk iman ettiğim yıllarda, günah işlememek için büyük çaba sarfediyordum. yaşadığım bir çok mucize isa mesih'in rab ve kurtarıcı olduğuna iman etmem için bana yardımcı olmuştu. fakat iman etmemden bir kaç yıl sonra hayatım dalgalı bir şekilde devam etti. bazen tamamen günahlar içinde boğuluyor bazen de günahlardan uzun süreliğine uzaklaşıyordum. ama son yıllarda ne kadar çabalarsam çabalayayım bazı günahlardan kurtulamıyorum. bu nedenle rab'be yakardım. daha sonra, her ne kadar 4 yıldır mesih imanlısı olsam da tanrı'yı tam anlamıyla sevemediğimi anladım ve kutsal kitabı bir kez daha ama bu sefer gerçekten anlayarak okumaya karar verdim. hayatımın gidişatı üzerine bazı itiraflar
