İnsani Kötülük

İçimizde kök salmış gururun en belirgin işareti yeterince alçakgönüllü olduğumuzu kastettiğimizdir .

Seven kişi sevgilisine acı veriyorsa – geçmiş bölümdeki örneklerde olduğu gibi – bunun tek bir mazereti olabilir bu da sevgiliyi tamamen sevgiye değer kılma çabasıdır. Biz insanlar için böyle büyük çapta, böyle bir değişime neden ihtiyaç duyulacaktı. Hıristiyanlığın cevabı – ki biz özgür irademizi çok kötü olmak için kullandık – bu kadar çok bilindik ki neredeyse hiç anmaya bile gerek yok. Fakat bu öğretiyi çağdaş insanların ve çağdaş Hıristiyanların kafalarında yaşatmak çok zordur. Havariler vaaz verirken, uluslardan olan (putperestler) dinleyiciler zaten ilahi öfkeye layık olduklarının bilincindeydiler. Bu bilinci tatmin etmek için, putperest Misteriyenler (gizemler) vardı; epiküriyen felsefesi insanı ,ebedi ceza korkusundan kurtarmak için hak iddia etti. Bu temele dayanarak İncil gerçekten bir müjde olarak algılanabildi. İncil, kendi ölümcül hastalığını bilen insanlara şifanın varlığı haberini verdi.
Fakat artık her şey değişti. Bugün Hıristiyanlık, terapi için ilgi bekleyemez, önce bir teşhis konmalıdır ve bu teşhis esasen çok kötü bir haberdir. Bu ilgi beklentisizliğinin başlıca iki nedeni vardır. – Birincisi, yaklaşık bir yüzyıldan beri tek bir meziyet üzerinde yoğunlaşmış durumdayız: ‘iyilik’ veya ‘merhamet’. Öyle ki ‘merhamet’ten başka iyilik, vahşetten başka kötülük yok diye kabullenmişizdir çoğumuz. Ahlakın gelişiminde böyle bir dar görüşlülük olağanüstü bir şey değil; başka çağların da tercih edilen meziyetleri ve tuhaf anlayışsızlıkları vardı. Varsın bir meziyet öbürlerinin sırtından geçinsin, o zaman gerçekten merhametten başka bir meziyetin daha çok hakkı yok – her Hıristiyan nefret ile vahşete yönelik her gizli propagandayı reddetmelidir, öyle ki bu tür propagandalar merhamete ‘insanlık saçmalığı’ ve ‘santimantalite’ gibi başka adlar vererek merhameti dünya üzerinden silmeyi düşünüyorlar.
Çetin olan, merhamet öyle bir sıfat ki uğursuz bir rahatlıkla tatminsiz bir neden ile bile benimseyebiliyoruz. İnsanın kendisini kızdıran bir şey yoksa, o anda herkes merhamet duyuyor. Böylece bir insan, gerçekten hiçbir zaman başkası için en küçük fedakarlık bile yapmamış olduğu halde ‘ben iyi birisiyim’ ve ‘karıncayı bile incitmem’ diyerek kötü adetlerin üzerinde durmayıp bununla kendini rahatlatıyor. Biz merhametli olmayı düşünüyoruz, halbuki yalnızca rahat durumdayız; bu nedenle özdenetimli, iffetli veya alçakgönüllü olduğumuzu düşünmek bize bu kadar kolay gelmiyor.
İkinci neden, psikanalizin kamuoyuna etkisidir, özellikle bilinç altına itme ve ket vurma öğretileridir. Bu öğretinin gerçek manası ne olursa olsun: çoğu insanda oluşan fikir şudur ki bir şeyden dolayı utanç duymak tehlikeli ve zarar vericidir. Tabiatın kendisi ve neredeyse bütün insanlığın gelenekleri bunu korkaklık, iffetsizlik yanlışlık ve kıskançlık ile bağladığı o çekingenliği ve o gizlilik arzusunu yenmek için çabaladık. ‘Her şeyi serbestçe konuşmaya’ davet ediliyoruz – fakat hiç de kendimizi alçaltmak için değil, aksine bazı ‘şeylerin’ olağan olduğundan ve bizim bunlardan dolayı utanç duymamız gerekmediğindendir.
Halbuki utanç anında duyduğumuz vicdan azabı kesinlikle doğru olmalıdır – yoksa Hıristiyanlık tamamen yanlış olurdu. Putperest toplumlar bile genellikle ‘utançsızlığı’ en düşük nokta saydı. Utancı yok etme denemesiyle insan ruhunun bir koruma duvarını çökertiyoruz. Akla aykırı bir şekilde yaptığımızla coşuyoruz – tıpkı Truvalıların duvarlarını çökertip atı şehir içine çektiklerinde duydukları coşku gibi. Olabildiğince çabuk duvarları yeniden inşa etmekten başka bir alternatif bana göre yoktur. İkiyüzlülüğü yok etmek için ikiyüzlülüğün teşvikini (utanç) yok etme isteği çılgınlıktır. Artık hiç utanç duymayacak kadar alçalmış kişilerin açık sözlülüğü çok ucuz bir açık sözlülüktür.
Günahın eski manasının yeniden bulunuşu Hıristiyanlık için önemlidir. Mesih İsa için şüphesiz insan günahkardır. İnsanlığı kurtarmaya geldiği dünyaya ait olmamıza rağmen İsa’nın fikrini gerçekten doğru bulmadıkça, onun sözlerini yönelttiği dinleyicileri sayılamayız. Kastettiği şeyi anlamak için ilk şarttan yoksunuz. Ve bu şarttan – günahkar bilinci – yoksun insanlar Hıristiyan olmaya çalışıyorsa neredeyse otomatik olarak Allah’a karşı bir tür öfke oluşur, öyle ki Allah her zaman imkansız olanı emrediyor ve her zaman anlaşılamayan bir şeylere öfkeleniyor. Ölüm döşeğinde papazın pişmanlık çağrısına ‘O’na ne yapmışım’ cevabını veren çiftçiye çoğumuz zaman zaman gizlice sempati duyuyoruz.
Can alıcı nokta budur! Allah’a karşı yaptığımız en kötü şey onu kendi haline bırakmamızdır – neden o bize bir lütufta bulunup aynı şey yapmıyor? Neden yaşamak ve yaşatmak değil (kendi haline bırakmak)? Neden tüm varlıklar arasında tek onun mesleği ‘öfkeli’ olmaktır? Halbuki kendisi için iyi olmak bu kadar kolay ki!
Bir insanın kendini gerçekten suçlu hissettiği an çok nadirdir, Allah’a tüm küfürler hemen yok oluyor. Bizim duygumuz şöyle olabilir ‘insanın zayıflığından kaynaklı bir çok şey affedilebilir ancak biri hariç: yaptığımız fakat arkadaşlarımızın hiç birinin yapamayacağı kadar adi ve iğrenç eylem, öyle ki X gibi küçük ve kurnaz bir herif bile bundan utanç duyardı ve biz ne pahasına olursa olsun bunun kesinlikle kamuoyuna yansıtılmasını istemeyiz.’ Öyle anlarda gerçekten biliyoruz ki bu tür eylemde kendini gösteren karakterimiz, varsa insan üstü varlıklar ve bütün iyi insanlar için nefrete değerdir ve nefrete değer olmalıdır. ‘Buna’ amansız bir nefret ile bakmayan bir tanrı iyi olmazdı. Böyle bir tanrıyı kendimiz için isteyemiyoruz bile. Bu, bütün dünyadaki burunları yok edip yeni biçilmiş kuru otun, denizin ve gülün kokusundan mahrum kalmayı nefesinin kokmasına bağlamak gibi bir şeydir.
Yalnız kötü olduğumuzu söyledikçe, Allah’ın öfkesi barbar bir öğreti gözüküyor; kendi kötülüğümüzü algıladıkça, kaçınılmaz bir şey, Allah’ın iyiliğinin doğal gölge olayı gözüküyor. Bu nedenle Hıristiyan imanının gerçek bir anlayışı için tarif edildiği anda bize geldiği anlayış her zaman yeniden canlandırılmalıdır; gerçekten affedilmez kötülük her zaman yeni olan maskeler arkasında aranmalıdır.
Bu tabi ki yeni bir öğreti değildir. Bu metin için özel bir mükemmellik hedef tutulmuyor. Ben sadece, ahmak cennetinden ve hayalden ilk adım atmak için okuyucumu (ve daha çok kendimi) iletişim köprüsü üzerine çıkarmaya çalışıyorum. Fakat hayal bu çağdaş zamanda o kadar güçlü oldu ki; gerçek hakikati daha az inanılmaz gözükmek için birkaç düşünce eklemeliyim.

Tanrı ve kötülük Soru: Kötülüğü Tanrı mı yarattı? Yanıt: İlk bakışta, eğer her şeyi Tanrı yarattıysa, o zaman kötülük de Tanrı tarafından yaratılmış gibi görünebilir. Ancak, kötülük bir kaya ya da elektrik gibi bir “şey” değildir. Bir kavanoz kötülük alamazsınız. Kötülüğün kendi kendine bir varlığı yoktur; kötülük aslında iyiliğin eksikliğidir. Örneğin, çukurlar gerçektir ama sadece başka bir şeyin içinde vardırlar. Toprağın olmadığı bir yere çukur deriz ama çukur topraktan ayrılamaz. Bu yüzden, Tanrı yarattığı zaman, yarattığı her şeyin iyi olduğu doğrudur. Tanrı’nın yarattığı iyi şeylerden biri, iyiliği seçme özgürlüğüne sahip olan yaratıklardı. Gerçek bir seçime sahip olunması için, Tanrı’nın seçilmek üzere iyilikten başka bir şeyin var olmasına izin vermesi gerekiyordu. Bunun üzerine Tanrı, bu...


Kötülük var mıdır? Kötülük sorununa yanıtlar serisi düşünmeme yol açtı. paylaşım için çok teşekkür ederim öncelikle. bir şeyin kötü olup olmadığı olaya nereden baktığınıza göre değişir bence. mesela; herhangi bir savaşta, kendi tarafınız iyi iken, karşı taraf kötüdür. savaşın sonuçları hep aynıdır, iki taraf da insandır ve iki tarafında yaptıkları aynıdır ama hangi taraftan baktığınıza göre bireyler hem katil, hem de kahraman olabilmektedirler. Sanırım Mesih bu yüzden size bir tokat atana diğer yanağınızı çevirin demiştir. ki her koşulda kötü olabilecek bir şey yapmayalım. ya da, (yine çocuk olacak, biliyorum) ben mendil satan bir çocuktan mendil aldığımda akşam ona bunu yaptıranlardan dayak yemesini önlemiş olacağım, ama yine bu hareketle onları teşvik etmiş ve çocukları kullanmalarına sebep...


Mitolojizm'in Kötülük Problemine Dair Mantıksal Hataları Mitolojizm'in Kötülük Problemine Dair Mantıksal Hataları 2. Mitolojizm : Tanrı masaldır, mitolojidir Ateizm kelimesinin duyulmasından ve onlara verdiği saygıyı azaltmasından korkan aydınlar ve kişiler Mitoloji terimini kullanırlar. Bunlar Ateistler gibi Tanrı yoktur, mucizeler yoktur, diriliş yoktur ve tüm bunlar yalandır demek yerine; Kutsal Kitap’taki anlatımların harfi harfine doğru olduğunu reddeder ve Kutsal Kitabın bir gerçek ve bir mit olduğunu söylerler. Mucize bebeğimiz doğduğunda, güneş batımında veya İsa’nın iyi ve hoş bir insan olduğu zaman kullanılır ancak Meryem’in bakire olması fikri İsa’nın hoş bir insan olması gibi mitolojik birşeydir. İsa gerçekten dirilmiştir ancak bu mezarda değil onu izleyen öğrencilerin yüreğindedir!


İnançların Kötülük Problemine Dair Mantıksal Hataları İnançların Kötülük Problemine Dair Mantıksal Hataları Kötülük problemine ilişkin mantıksal hatalar aşağıdaki seçeneklere uygulanmaktadır: 1. Tanrı vardır. 2. Tanrı mutlak iyidir. 3. Tanrı herşeye kadirdir. 4. Kötülük vardır.


Dünyada neden acı ve kötülük var? Dünyada neden acı ve kötülük var? Soru kendi içinde iyi bir Tanrının varlığını içerir. Eğer iyi Tanrı varsa demek ki kötülük varolmamalıdır çünkü herşeye kadir iyi Tanrı bunu durdurmalıdır. Gerekli iki soru sormalı ve bunları yanıtlamalıyız. İlk olarak, kötülük nedir? Tanrı’ya karşı olan şeydir. Ahlaken kötü ve yanlış olan herşey kötüdür. Bunlar fiziksel yaralarımız, ahlaken yoldan çıkmışlık ve kötülüktür. Bazı bilinen örnekler, cinayet, tecavüz, çalmak, yalan söylemek ve dolandırmak. İkinci olarak, Tanrı’nın tüm kötülüğü mü yoksa bizim istediğimiz bazı kötülükleri mi durdurmasını istiyoruz? Diğer bir deyişle, eğer sadece bazı kötülükleri durdurmasını istiyorsak, neden bazılarını istiyoruz? Eğer kötülüklerin bazılarını durdurmasını istersek, o zaman biz hala Tanrı’ya...