Katolik Kilisesi'ne göre Araf Öğretisi

Katolik Kilisesi'ne göre Araf Öğretisi
Tanrı'nın dostluğu ve nuru içinde ölenler, ama henüz tam olarak arınmamış olanlar, ebedi esenliklerini garanti altına almış olmalarına karşın, Cennet mutluluğuna girmek için gerekli kutsallığı elde etmek amacıyla öldükten sonra bir arınmadan geçerler.


Cehennemliklerin azaplarından tamamen farklı olan seçilmişlerin bu son arınmasına Kilise Araf demektedir. Kilise Araf'la ilgili iman doktrinini özellikle Floransa ve Trento Konsillerinde açıkça belirtti. Kilise Geleneği Kutsal Kitabın bazı metinlerini referans alarak arındırıcı bir ateşten söz eder:


Bazı küçük günahlar için yargılamadan önce arındırıcı bir ateşten geçileceğine inanmak gerekir, çünkü Gerçeğin kendisi olan Kişi, Kutsal Ruh'a küfür eden ne bu dünyada ne öbür dünyada bağışlanmayacaktır, diyor (Mt 12, 31). Buradan bazı günahların bu dünyada, bazılarının da öbür dünyada bağışlandığı gerçeğini çıkarabiliriz. (Aziz Büyük Gregorius)

Bu öğreti Kutsal Kitapta sözü edilen ölüler için dua etme adetine dayanıyor: "Bu nedenle, (Yahuda Makkabe) günahı bağışlatmak umuduyla ölüler için bu kurbanı sunmuştu; amacı, ölülerin günahlarının bağışlanmasıydı" (2 Mak 12, 45). Kilise (Hıristiyanlığın) ilk zamanlarından beri ölülerin anısına saygı gösterip onlar için şefaat diledi, özellikle de arınıp Tanrı'nın mutlu kılıcı vizyonuna erişebilmeleri amacıyla onlar için Efkaristiya kurbanını sundu. Kilise ayrıca ölüler için sadaka verilmesini, endüljans almayı ve tövbe eylemlerinde bulunmayı salık vermektedir:


Kilise'nin bu doktrinini ve uygulamasını kavrayabilmek için günahın iki sonucu olduğunu göz önüne almamız gerekir. Ağır günah bizi Tanrı'yla birlik olmaktan yoksun bırakır, böylece de ebedi yaşamı alamaz duruma geliriz, ebedi yaşamdan yoksun kalmak günahın ebedi cezasıdır. Öte yandan, her günah, hatta hafif günahlar bile, beraberinde yaratıklara sağlıksız bir şekilde bağlanmayı getirir, ister burada, ister öldükten sonra Araf'ta olsun bunun da arıtılması gerekir. Bu arıtma günahın "geçici cezası" denilen şeyi ortadan kaldırır. Bu iki ceza türünü Tanrı'nın dıştan uyguladığı bir intikam olarak değil de, günahın doğasından kaynaklanan iyilik olarak görmeliyiz.


Hararetli bir sevgiden ileri gelen bir pişmanlık günahkârın tamamen arınmasına neden olabilir, bu durumda hiçbir ceza söz konusu olamaz. (Trento Kon: DS 1712-1713, 1820 )
Günahların bağışlanması, Tanrı'yla barışın yeniden kurulması günahın ebedi cezasını ortadan kaldırır. Ama günahın dünyevi cezaları kalır. Hıristiyan her türlü deneme ve acıya sabırla katlanarak, vakti gelince ölümü serinkanlılıkla karşılamalı ve günahın bu dünyevi cezalarını bir lütuf olarak kabul etmelidir.


Kendini hayır işlerine, duaya ve tövbenin değişik uygulamalarına vererek "eski insan"dan tamamen sıyrılıp "yeni insan"ı giyinmelidir. (Efeslilere Mektup 4, 24)

moderator5

Katolik Kilisesi'ne göre Araf Öğretisi Cehennemliklerin azaplarından tamamen farklı olan seçilmişlerin bu son arınmasına Kilise Araf demektedir. Kilise Araf'la ilgili iman doktrinini özellikle Floransa ve Trento Konsillerinde açıkça belirtti. Kilise Geleneği Kutsal Kitabın bazı metinlerini referans alarak arındırıcı bir ateşten söz eder:

Herhangi bir ard niyet taşıyarak ya da polemik olsun diye değil, gerçekten öğrenme amacıyla sormaktayım.

1- "Arındırıcı ateş" nitelemesini birz açabilir misiniz ? Misâl; dünyada çekilen sıkıntılar/eziyet ve işkenceler de kişinin arınmasını sağlayan birer "mânevi ateş" midirler, yoksa kasdedilen bildiğimiz yakıcı ateş midir ?

2- Orta Çağ'da engizisyon kararı ile diri diri ateşte yakılma cezasına çarptirilan insanlar da "seçilmiş" kişiler midir ? Değil iseler; MESİH, bazı insanların yakılarak öldürülebileceğine dair bir emir vermiş midir ? Vatikan'a bağlı engizisyon mahkmeleri bu yetkiyi nereden almışlardır ?

3- Â'raf, İslâmi anlayışta Cennet veya Cehennemden herhangi birine gideceği netleşmemiş ve Tanrı'nın kendileri için vereceği kararı bekleyen kişilerin bulunduğu alana denir. Ben de İslâmdan irtidat ettikten sonra İncil'i okumuş ve özellikle Matta 5/6 ve 7. bölümlerden çok etkilenmiştim. O zamanlar MESİH'e karşı büyük bir hayranlık duyuyordum ama henüz tam iman etmiş değildim ve yeni bilgilere ihtiyaç duymam hasebiyle de Hristiyan Forum'a üye olmuştum.

Ancak, ne müslümandım, ne de Hrstiyan. Buna en uygun kullanıcı adı olarak da, İslâmi anlayışta betimlenen "Â'raf/Ortada kalanlar" adını seçmiştim. Anladığım kadarıyla İslamdaki Â'raf anlayışı ile Katolik Hristiyanların bu konudaki anlayışları birbirinden epey farklı.

Katolik Kilisesi'nin resmi din doktrini şöyle açıklar: (copy paste'in ustasıyım, internetin hatasıyım)

III. Son arınma ya da Araf

1030 Tanrı’nın dostluğu ve nuru içinde ölenler, ama henüz tam olarak arınmamış olanlar, ebedi esenliklerini garanti altına almış olmalarına karşın, Cennet mutluluğuna girmek için gerekli kutsallığı elde etmek amacıyla öldükten sonra bir arınmadan geçerler.

1031 Cehennemliklerin azaplarından tamamen farklı olan seçilmişlerin bu son arınmasına Kilise Araf demektedir. Kilise Araf’la ilgili iman doktrinini özellikle Floransa(Bkz. DS 1304) ve Trento(Bkz. DS 1820, 1580) Konsillerinde açıkça belirtti. Kilise Geleneği Kutsal Kitabın bazı metinlerini referans alarak arındırıcı bir ateşten söz eder:(Örneğin 1 Kor 3, 15, 1 Pet 1, 7)

Bazı küçük günahlar için yargılamadan önce arındırıcı bir ateşten geçileceğine inanmak gerekir, çünkü Gerçeğin kendisi olan Kişi, Kutsal Ruh’a küfür eden ne bu dünyada ne öbür dünyada bağışlanmayacaktır, diyor (Mt 12, 31). Buradan bazı günahların bu dünyada, bazılarının da öbür dünyada bağışlandığı gerçeğini çıkarabiliriz.(A. Büyük Gregorius, dial. 4, 39)

1032 Bu öğreti Kutsal Kitapta sözü edilen ölüler için dua etme adetine dayanıyor: "Bu nedenle, (Yahuda Makkabe) günahı bağışlatmak umuduyla ölüler için bu kurbanı sunmuştu; amacı, ölülerin günahlarının bağışlanmasıydı" (2 Mak 12, 46). Kilise (Hıristiyanlığın) ilk zamanlarından beri ölülerin anısına saygı gösterip onlar için şefaat diledi, özellikle de arınıp Tanrı’nın mutlu kılıcı vizyonuna erişebilmeleri amacıyla onlar için Efkaristiya kurbanını(Bkz. DS 856) sundu. Kilise ayrıca ölüler için sadaka verilmesini, endüljans almayı ve tövbe eylemlerinde bulunmayı salık vermektedir:

Onlara yardım götürelim, onları analım. Eyüb’ün oğulları babalarının kurbanı ile arındılarsa,(Bkz. Ey 1, 5) ölüler için yaptığımız sunguların onlara bazı teselliler verdiğinden neden kuşku duyuyoruz? Gitmiş olanlara yardım götürmek ve onlar için dua etme konusunda tereddüte düşmeyelim.(A. Yuhanna Krisostomos, hom, in 1 Cor 41, 5)

Kaynak: Katolik Kilisesi Din ve Ahlak İlkeleri

---

"Birbirinize sevginiz olursa, herkes bununla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır". Yuh. 13:35

---