kafamdan elguca adlı arkadaşın dediği gibi şeyler geçiyordu bi dönem. sürekli ben böle bişi demedim diyip duruyorum aklıma geldikçe. gerçekten istemedim ve demiş olmayı bile düşünmek bile istemiyorum, yapmış olamam. hala "
İsa Mesih benim
Rab'bim ve Kurtarıcım. O benim için öldü ve dirildi." diyebiliyorum. yani evet bugünlerde biraz zayıf olduğum doğru ama bu kadar da değildir sanırım diye düşünüyorum. affedilecek miyim ama ben istemeden oldu, diyorum ve bu durum beni çok üzüyor. kafayı yemek üzere olduğumu bile düşünüyorum. bu konuyla ilgili sadece sizinle paylaşabilirim. bir de aklımda geçmiş yıllardan küfreden giderek soğur gibi bir şey var. hani giderek
ruh ondan uzaklaşır, gibi.. böyle bir şey var mıydı yoksa ben yanlış hatırlıyor olabilir miyim? lütfen yardım edin.
dualarınızda beni de anın. teşekkürler.