İman Etmeyenlerin Yaşamında (Tümib - Kutsal Ruh'un Öğretisi kitabı

evangelion

İman Etmeyenlerin Yaşamında (Tümib - Kutsal Ruh'un Öğretisi kitabı - bölüm 6)

Bölüm VI

İMAN ETMEYENLERİN YAŞAMINDA KUTSAL RUH

A. Kutsal Ruh Ve İman Etmeyenlerin
Durumu

Romalılar 8:9: Mesih’in Ruhu’nu taşımayan kişi O’nun sayılamaz.
Yuhanna 14:17: ”O, dünyanın kabul edemediği Gerçek Ruhu’dur. Dünya O’nu kabul edemez; çünkü O’nu görmez de, tanımaz da. Ama siz O’nu tanırsınız; çünkü O sizinle kalıyor ve içinizde olacaktır. Kutsal Ruh dünyaya gelmiyor. O yalnız Mesih’e ait olanlara geliyor. Dünyanın O’nda gözü yoktur, ilgisi de yoktur.

İmanlı olmayanların durumu şudur: İmanlı olmayan Kutsal Ruh’a sahip değildir ve Kutsal Ruh ile ilgisi de yoktur. O kördür (Efes.4:18), Tanrı’nın işlerini bilmez (1.Kor. 2:14). Çok üzücü bir durum!
Kutsal Ruh Tanrı olduğu için burada da iman etmeyen insanların Tanrı’dan ne kadar uzakta yaşadıkları görülüyor. Kutsal Yazılar’ın hiç bir yerinde Efesoslular 2:12’de söylenen, “Siz dünyada tanrısızdınız” sözleri gibi acıklı sözlerin olduğunu sanmıyorum. İnsan dünyadadır, yaşıyor, ama Tanrısız.

B. İman Etmeyenlerde Kutsal Ruh’un
Etkisi

Dünya belirli ölçüde Kutsal Ruh’un etkisini hissedebilir. Bu onlara bir çağrıdır, ama bu Kutsal Ruh’u aldıkları anlamına gelmez.

Yuhanna 16:7-11: Kutsal Ruh habercilere geliyor. Bunun önkoşulu ise habercilerin Ruh’un gücüyle dünyaya İsa Mesih’nın tanıkları olarak gitmeleridir (H.İ.1: . Bu öğrenciler dünyada Mesih’in tanıklığını yapacaklar anlamına gelir.

Kutsal Ruh yalnız habercilerde değil, aynı zamanda günaha, doğruluğa ve yargıya ilişkin eleştirmek için Sevinç Getirici Haber’i işitenlerde işleyecektir (bkz. Yuhanna 16: . Bunu sağlamak için tanıklık etmemiz de gerektir.
2.Selanikliler 2:13’de, ”Ruh’un kutsaması aracılığıyla... Tanrı sizi ta başlangıçtan kurtuluş için seçti” diyor. Seçilmişlik sadece sonsuzlukta oluşan bir şey değildir. Seçilmek sonsuzlukta öngörüldü. Ama seçilme olayı şimdiki zamanda yerine gelir. Burada söz konusu olan Tanrı’nın dokunmasıdır. O bize dokunuyor ve bizden yeni bir insan yaratıyor. O bunu Kutsal Ruh aracılığıyla yapıyor.

1.Petros 1:2’de de aynı düşünceyi görüyoruz. 1 ve 2. ayette Kutsal Ruh aracılığıyla seçilip kutsal kılınmaktan söz ediliyor.

Ben Kanada’nın bir köyündenim. Gençliğimde bazen at üzerinde sığırları otlaktan getirirdim. İnekler birazcık daha usluydular. Nereye gitmeleri gerektiğini biliyorlardı, ama sürüdeki danalar bazen sürüden ayrılıp özgür olmak isterdi.

Bir keresinde çok akıllı bir atımız vardı. Büyük kapıyı kendi başına açabiliyordu. Ben bu ata bindiğimde o kendiliğinden büyükbaş hayvanların peşinden giderdi. Sürüden ayrılan bir danayı çevirip getirmek istediğimde o hemen onun peşinden koşardı. Ama dümdüz peşinden gitmezdi. Yoksa dana daha uzaklara itilirdi. Bir yay çizerek dananın tekrar geriye gelip sürüye katılmasını sağlardı. Kutsal Söze göre düşünürsek, at danayı kutsamıştı, yani sürüyü düzene koymuş oluyordu. Eğer o yolunu şaşırırsa dışarıda kalır, yanlış tarafa yönelmiş olur.

Biz bu genç büyükbaş hayvan gibi yolumuzu şaşırmışız. Şimdi göksel ”kovboy” geliyor, bizi geri götürüyor ve bizi Tanrı’ya ve kendi sürüsüne bağlayarak kutsuyor. Ruhun kutsaması tövbeden önce başlar. Biz O’ndan söz etmezken, Tanrı bizim için çaba harcar. Bu tövbede başlar ve tövbeden sonra da devam eder.

İnanlı olmayanlarda Kutsal Ruh’un etkisi, ekilen Tanrı Sözü’yle bağlantılı olarak yapılır: Bunlar İncil, İncil’den kitapcıklar, broşürler ve Mesih inanlılarının müjdelemesiyle oluşur.

Kutsal Ruh burada yasaya uygun bir şekilde rol alır. Eski Yunanda varlıklı insanların elbette köleleri vardı. Şimdi bu varlıklı adamlardan biri oğlunu okula gönderiyor. Ama bu oğul tehlikelerle karşılaşabilir ya da kendi başına buyruk olmak isteyebilirdi. İşte bu nedenle refakatçı olarak onunla birlikte bir köle gönderilirdi. Bu köle bu oğulun sağ salim okula gidip gelmesini sağlamak zorundaydı. Gerektiğinde bu köle onun öğretmeni – eğitimcisi de olabilirdi. Onun adı pedagogdur (eğitimci).

Pavlos Galatyalılar 3:24’de yasa, bizim ‘eve dönüş’ümüzü sağlamaya çaba harcayan pedagogumuz (eğitimcimiz) oldu diyor. Bu anlamda insan Tanrı’nın Yasası’nı halen kullanabilir (Rom. 3:19).

C. İnanlı Olmayanların Kutsal Ruh’un
Kendi Üzerlerindeki Etkisine Karşı
Tepkileri

Kutsal Ruh’un etkisine karşı dünyadaki tepkiler farklı farklıdır.

1. Bazıları sempati duymakla tepkilerini
gösteriyor

Onlar Mesih’in çağrısını duyuyor ve kabul ediyorlar. Yanıt olarak Kutsal Ruh onların yaşamında yer alıyor (Efes.1:13). Artık Romalılar 8:9b onlarla ilgili değildir.

2. Bazıları hoşlanmayarak tepkilerini
gösteriyor

Gerçi onlar Mesih’in çağrısını duyuyorlar, ama ya ona karşı ilgisiz kalıyorlar ya da O’nu reddediyorlar. Tanrı onlara olan çağrısını (çalışmasını) sürdürüyor. Bazılarıysa ilgisizliğini sürdürüyor.

3. Bazıları bilerek direniyor

Sürekli olarak görüyoruz ki, bazıları Mesih’in çağrısına karşı durur, başkaları ise alay eder, Tanrı’ya küfreder (H.İ.7:51; 13:50).

4. Kutsal Ruh’a karşı edilen küfür nedir?

Bazıları Ferisilerin bu günahı işlemediklerini belirtiyor. Onlara sadece bu günaha düşmemeleri söylendi deniyor. Ama Markos 3:22-30’da görüldüğü gibi onlar da bu günaha düşmüşlerdir.

Burada söz konusu olan günah, bağışlanamayacak olan günahtır. Tabi ki bu ifade şekli oldukça bilinmektedir. Bu yalnız Mesih’le ilgili olarak ortaya çıkıyor. Ne Mesih’ten önce ne de sonra kimse böyle bir şey yapmadı. Bu durum bir istisnadır. Bir insan, Nasıralı İsa, olağanüstü işler yapıyor, Oğul ve Tanrı’nın Mesihi olduğunu iddia ediyor. Ama O yalnız değildir. Tanrı’nın Ruh’u O’ndadır ve Mesih açıklıyor: ”Tanrı’nın Ruhu’yla cinleri kovuyorum.”

Mesih’in ortaya çıkması gerekiyordu. Tanrı, İsa’nın Mesih olarak kabul edilmesini istiyor ve İsa’yla birlikte Kutsal Ruh da buna tanıklık ediyordu. Bu, cinlerin kovulmasıyla ortaya konuldu, ki bu da ancak Tanrı’nın yapabileceği bir şeydir. Ancak Yazıcılar ve Ferisiler bunu kabul etmediler.
İsa’nın cinleri kovması çağdaşları için açık ve anlaşılır bir şeydi ve bir ruh tarafından kendisine yardım edildiği de kabul edildi. Yalnız bazıları O’nun kötü ruhların efendisi olduğu fikrini ileri sürdüler. İsa da bu iddialarının imkansız olduğunu kanıtlıyordu. Böyle bir iddianın ise korkunç sonuçları var.
İsa yalnız kendi adına konuşsaydı onlar bağışlanabilirdi. Buna anlayış göstermek de mümkündür. Tabi ki İsa bir insan görünümündeydi. O dolaştığı yerlerde ”Ben Mesihim” deseydi ve buna inanmasalardı bu da anlaşılabilirdi. Ama kim Tanrı’nın isteğini, kendi Ruhu aracılığıyla bu Nasıralıyı elçisi ve Mesihi olarak atadığını kabul etmez ve küfrederse, kim olursa olsun, böyle birinin bağışlanması mümkün değildir.

Dünya tarihinde böyle bir durum sadece bir kere yaşandı. Bundan dolayı bugün bir kimse kalkıp da, Mesih zamanında şunun, bunun gibi Tanrı’nın Ruh’una karşı bağışlanamayacak günah işledim demesin. Zaten Tanrı’nın kurtarıcı elini her zaman reddetmek yeterince korkunçtur. Ama insan bu konuda durumunu değiştirebilir. Tanrı’dan yardım isteyip bağışlanmasını dileyebilir. Bu günah Mesih’le bağlantıda ortaya çıktığı halde, insanların yaşamlarında da görünüyor. Ama bugün bağışlanamayacak günahtan söz etmek doğru değildir.(Çünkü İsa bedenen bu dünyada değildir).

D. Geriye Dönüşün Olasılığı

Hava yollarında iletişim genellikle İngilizce yapılır. Bir ”point of no return” deyiminden söz edilir. Okyanus üzerindeki bir uçak kalkış noktasıyla varış noktasının ilk yarısındayken, uçakta bir arıza meydana geldiği zaman pilot hemen, varış noktasına mı doğru, yoksa kalkış noktasına geriye mi doğru uçsun diye düşünmeye başlar. Eğer yarı yolu geçmişse artık geriye dönüş yapmanın bir anlamı kalmaz. Pilot için sadece bir olasılık kalır, o da varış noktasına varabilmek umuduyla ileriye doğru uçmaya devam etmek. Geriye dönüşün artık bir anlamının kalmadığı bu nokta, geriye dönüşün olmadığı nokta diye adlandırılır.

Şimdi bir insanın yaşamında böyle bir nokta olabilir mi diye sorabiliriz. Bir günahkar böylesine çok Tanrı’ya karşı durabilir mi ki Tanrı onun hayır deyişini ciddiye alsın?
İlk önce şu denilmeli: Tanrı dönüş fırsatını sağlamak yetkisine sahiptir.

Habercilerin İşleri 11:18: Petros Kornelios’un evinde yaşadıklarını anlatıyor. Yeruşalem’deki inanlılar yatışıp Tanrı’yı yücelterek, ”Demek ki, Tanrı uluslara da günahlardan dönerek yaşama kavuşmayı sağladı" dediler.

Demek ki böyle fırsatları veren Tanrı’dır. Tanrı’yla oynanmaz. Bir insanın geri dönme fırsatına sahip olup olmayacağına Tanrı karar verir. Bazen bir kimsenin sanki geriye dönüş yapılamaz noktasına gelmiş olduğu görülebilir. Ama burada mutlak bir ifade kullanmak çok zordur.

Burada Eyup kitabındaki ünlü ayeti asla ortaya koymayalım: ”Bütün bunları iki kere, üç kere, Tanrı insanla işler” (Eyup 33:29). Bunun İncil’i müjdelemekle bir ilgisi yoktur. Ayrıca bunu üç arkadaştan biri söyledi. Onun söyledikleri Tanrı’nın düşüncelerini yansıtmıyordu. Onların bazı saçma şeyler konuştuklarına Tanrı tanıklık ediyor.

)Kutsal Kitap’ta yazılı başkalarınca söylenen (örneğin, Balam’ın eşeğinin konuşması gibi) sözleri doğrudan doğruya Tanrı’nın söylediği sözler olarak alamayız. Kutsal Kitap yüzde yüz Tanrı Sözü’dür; ama şeytan ya da günahlı insanlar konuştukları zaman, bu Tanrı’dan gelen sözler olmaz, bunlar aktarma sözlerdir (Mezmur 10:4; 14:1; 53:1). Günahkarlar sadece yanlış şeyler konuşmazlar. Eyup’un dostlarının söyledikleri birçok şeylerden ders alabiliriz. Yalnız bu deyişlere karşı biraz dikkatli olmalıyız ve Eyup’un dostlarının deyişlerinden öğrendiklerimizi bir ilke haline getirmemeliyiz.

2.Timoteos 2:24-25: Rab’bin uşağı sürtüşmeye kapılmamalı, herkese uysal davranmalıdır; öğretebilmeli, kötülüğe katlanabilmeli, direnenleri yumuşak huylulukla düzeltebilmelidir. Olabilir ki, Tanrı bunlara günahtan dönüş sağlayıp gerçeği bilme aşamasına getirir.
İbraniler 12:16-17: ”Esav gibi erdemsiz ya da ruhsallığa saygısız biri türemesin. Bu adam kendisinin olan ilk – oğulluk hakkını bir öğün yemeğe karşılık sattı. Biliyorsunuz, sonradan kutsanma mirasını almak isteyince geri çevrildi. Gözyaşları dökerek onu aramasına karşın, yaptığı işten dönme olanağını bulamadı.”

Esav başlangıçtan beri kurtuluş tasarısını sürdürmek için seçilmedi, genelde bu ilk doğanların hakkı olduğu halde. Bu durum da herhalde böyle olmamalıydı.

Tanrı’nın neden böyle bir karar verdiğini bilemiyoruz. Ama Yakup’un buna biraz yardım etmek istediği görülüyor. Karşısına çıkan bir fırsatı değerlendirip kutsanma hakkını kendine almak istiyor. Esav eve yorgun geliyor ve Yakup’un kendisine bir çorba pişirmesini söylüyor. Yakup çorbayı pişirmeye hazır ama o bu durumu fırsat bilip Esav’la bir pazarlık yapmaya başlıyor. Bu pazarlık normaldı. Herhangi bir pazarlığı gerçekleştirmek için iki tarafın rızası gereklidir. Tabi Yakup kurnazdı ama adaletsiz değildi. Buna karşı Esav ahmaktı. Yakup ona, ”Sana ait olan ilk oğulluk hakkını bana ver, ben de sana çorba vereyim” diyor. Bu bir insanın bir sarayı bir kilo tereyağı karşılığında satması gibi bir şeydi. Her iki tarafın rızası olması halinde bu tamamen yasaldır. Ancak bir kilo tereyağına razı olmak akıllıca bir şey değildir.

Pazarlık yapılıp bitmişti. Yakup Esav’ın ilk oğulluk hakkını almıştı. İshak’ın bundan haberi var mıydı, bilemiyoruz. Her ne olursa olsun buna göre davranmadı. Bu kişi aynı zamanda Tanrı’nın Rebeka’ya olan sözünde de durmadı. Bu daha da üzücüdür. O Esav’a, ”Ben ölmeden önce seni kutsamak istiyorum” dedi. Esav ise bir şey söylemedi. Onun pazarlık etme zamanı geçmişti. Bu sırada anne devreye giriyor. Öykünün bundan sonraki kısmını biliyoruz. Yakup kutsanmıştı. Daha sonra Esav içeri girdiğinde kutsanma işleminin artık sona erdiğini gördü. O şimdi bütün bu öyküyü geriye alıp başa dönmek istedi, ama artık bu mümkün değildi. O, Tanrı’nın önünde pişmanlık duyabilirdi. Tanrı’yla barışabilirdi. Ancak Yakup’la yapılan sözleşme geri alınamadı. İshak’ın Yakup’u kutsamasını da geriye almak mümkün değildi. O yüksek sesle ağladı, ama bunun bir yararı olmadı. Tanrı “hayır” dediğinde bunun anlamı “hayır”dır ve Tanrı iki kere hayır demişti: Doğum sırasında ve şimdi de İshak’ta. İbranilere mektubun yazarı bunu ciddiye almamızı söylüyor. Tanrı’nın önerileriyle oynamamalıyız.

Biz herkese İncil’i müjdelemek istiyoruz. Bu müjdeyi kabul etmeleri bizim elimizde değil. Ama insanların tövbe edebilecekleri konusunda da umudumuzu asla yitirmek istemiyoruz. Peki öyleyse düşenlerin durumu ne olacak? İsa Mesih’i kurtarıcıları olarak artık kabul etmek istemediklerini açıkça belirtenlerin durumu ne olacaktır? Bu düşüşler çok değişik şekillerde görülebilir. Öyle ise temel soru şudur: Tekrar dönüp tövbe edilebilir mi?

Eğer İbraniler 10’da, ‘artık başka kurban yoktur’ deniyorsa, bu istendiğinde tövbe edilemez anlamında değil, tersine, talep edilmemekten başka bir imkanı olmadığı anlamındadır. Tanrı’ya giden sadece bir yol vardır, o da İsa Mesih’ten geçer. Bu yolda yürünmek istenmiyorsa, başka kurban olmadığından, başka bir yol yoktur. İnsan bu tek olanağı kullanmak istemiyorsa, tutumunda da ısrar ediyorsa tabi ki bu durumda insanın kurtuluş imkanı da yoktur. Fakat burada insanın kendi tutumunu değiştirebileceği imkansız görülmüyor.

6. bölümdeki durum nasıldır? Grekçedeki ifade ”Çünkü” mü, yoksa ”O’nu çarmıha gerdikleri esnada” şeklinde mi yorumlanacağı yeterince açık değil. Bunu bilmediğimiz için soru yanıtsız kalmalıdır. Eğer biz bunu ”Çünkü O’nu çarmıha geriyorlar” şeklinde yorumlarsak, kurtuluş yolları kapanmış olur. Bir kere düşmek, sonsuza kadar düşmektir. Fakat biz bunu ”O’nu çarmıha gerdikleri esnada” olarak yorumlarsak onların fikirlerini değiştirebilmeleri için bir imkanları daha olabilecektir. Burada bölüm 10’dakinin aynısı bir ifade görülmektedir: Yalnız İsa Mesih’nın üzerinden geçen yolla Tanrı’ya gidilebilir. Bu yol terkedilirse başka bir imkan kalmamaktadır. Fakat bu insanın daha sonra fikrini değiştiremeyeceği anlamına gelmiyor. Bir daha tekrar edip sizi yüreklendirmek istiyorum: Bir günahkarın dönüş yolunu bulabileceğini ilan edin, ona dönüş yolunu bulabilmesi için dua edin ve hiçbir zaman umudunuzu yitirmeyin.

İman Etmeyenlerin Yaşamında (Tümib - Kutsal Ruh'un Öğretisi kitabı - bölüm 6)