Yiterken geri gelen yaşam

Yazacağımı söylediğim;ama yazamadığım bir konuyu, "derin düşünme" sözcükleri; bana anınsattı.İnanlı olmak;benim için, hiç de kolay olmadı.Yaşı yarım yüzyıl ya da üzerinde olanlar; bizim gençliğin yitip giden bir gençlik olduğunu iyi bilirler. Babamı bir sözünü hala anımsarım:"Yavrum;herkesi kendin gibi iyi görüyor ve de sürekli kaybediyorsun". "Olur mu baba!.." itirazları. İnsanların kötü yönlerini görmek istemiyor;onların eğitimle düzeleceğini (inanmasam da) inanıyordum.Ama;insanları n ortaya koydukları , benim bu söylemimi haklı çıkarmıyordu. Annem; "oğlum bir hidayete eremedin " derken,güya onunla eğleniyordum."Ya anne erkeklere huriler var da; kadınlara ne var ?" Bir sesini çıkarmıyor,iki sesini çıkarmıyor; sonunda patlıyordu. "Hadi git deli oğlan; onlara da zebaniler var! "
O zamanki; düşüncemle bir yaratana inanıyordum.Ama; sonuç olarak çıkan: Doğa tanrısı oluyordu.Yalnız şunu ifade edeyim:Bizim gençliğimiz yitendi;ama,(yalnış ya da doğru) çok okuyan,araştıran ve sorgulayan bir yanı da vardı.Savunduğumuz düşünceler içinde:tek evlilik vardı, zina yoktu, kardeşlik vardı vb. Ama yeterli gelmiyordu bana. Bir ateist, "inansam İncil'e inanırım " diyince; bir İncil aldım.Evde açık açık okuyordum.Annem bir şey demiyordu.Ağzıyla;"Bizim ki, Allah kitabı okuyor." diye ifade ediyordu. Hatta ben evde yokken; kapıya gelenlerden (İçeriğini bilmeden) yehovalılara ait bir de kitap almış,okumam için.İncil'in okuduktan sonra,hep gittiğim yere yanımda götürdüm,ama kapağını açmadım.Yıllar içinde gördüğüm görümler; belki bana bir şey anlatmak istiyordu.Ama; bilmediğim bir yaratanın işi olduğunu düşünüyordum.Varoluş ve yokoluşu bir türlü çözemedim.Yıllar içinde;günlük koşuşturmacalara dalarken;oydu buydu derken içkiye alıştım.İnsani olarak düşünüldüğünde,sadece kötü yanım oydu.Fakat yaşam bir tat vermemeye başladı.Arabama atladığım gibi,yanımda bir kitap ve (en kötüsü) bir şişe ıssız yerlere,ormanlara gidiyor; düşünüyor ve düşünüyordum ki,çözüm bulayım.Yoktu!.. Maddiyatın iyise;sende iyiydin !..(Anlatımları fazla uzatmak istemiyorum;onun için konular bağlantısız gibi görünebilir) Neyse!..Sözün kısası; evde iki ay yalnız kaldım. Bu arada;neredeyse sayfaları birbirine karışmış İncil'i açıp okumaya ve satırında yazılanları;tarih kitaplara,edebiyat kitaplari,çeşitli araştırma kitaplarıyla karşılaştırmaya başladım.Yani; yaşamı yeniden keşfetmeye başlamıştı. Kutsal Kitap'ta Tanrı'yı tanımaya başlayınca,gereçeğe ve gerçek Tanrı'ya vardığımı gördüm.
İman ettim.Daha sonraki zaman içinde de vaftiz oldum.Benim yeni gelen yaşamım bu şekilde cereyan etti. Yazımın uzunluğuyla sizleri sıktıysam;özür dilerim.
Rabbin sevgisi ve ışığı sizinle olsun.

İçten paylaşımınız için teşekkürler sevgili kardeşim.Ne mutlu size,izzet olsun Rabbimize ki sizi gençliğinizin karışıklığına,düzensiz ruh durumuna teslim etmeyip aydınlığına kavuşturmuş.....Darısı yüreklerindeki boşlukla doğruyu arayan,yükleri altında ezilen nice canların başına....

Rab sizi günbegün Kendi yolunda eğitip,olgunlaştırsın.

Sevgiler saygılar.....

Sevgili faruk kardeşim öğretici ve anlamlı değerli paylaşımınızı ilgiyle sevinerek okudum; işe gitmek zorunda olduğum için dün sabah yanıtlayamadığım için özürümü kabul ediniz.

Sevgili kardeşim tanıklığınız sıkmadı; aksine kısa geldi.Yazı düzeltme yetkinizi alınmadığını sanıyorum; lütfen eklemelerle daha ayrıntılı yazınız.

Canını verdiği kayıp koyunlarını bularak canlarını verecek kadar sevdiren İyi Çoban Rab İsa Mesih'e şükürler olsun.

Rab sizinle olsun, sağ elini yüreğinizden ayırmasın.

---

İman yoluyla, lütufla kurtuldunuz. Bu sizin başarınız değil, Tanrı’nın bir armağanıdır. Kimsenin övünmemesi için iyi işlerin ödülü değildir.
Efesliler 2:8-9

---

Sayın sonsuzdiren; ilginiz için teşekkür ederim. Bu ikinci defa biraz daha ayrıntısına girerek yazdığım bir tanıklıktı. Uzun yıllar içinde fazla ayrıntılı olduğu için okuyanlar sıkılabilir düşüncesiyle kısa tutmaya çalıştım. Ama; sizin ifade ettiğiniz gibi;fırsat buldukça , bu tanıklık üzerinde (Rab, izin verirse) açılımlar yapmaya çalışacağım.

Rabbin sevgisi ve ışığı sizinle olsun.

Işık tutuyor güzel kardeşim.
Sıkılan olursa, okumak zorunda değil.