Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri, Hristiyanlık İncil İsa

Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri konusu 3017 kez okundu, 1 kez cevaplandı. En son mesaj Evanjelique tarafından gönderildi.

Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri konusuna cevap yazmak için buraya tıklayınız Üyeyseniz öncelikle üye girişi yapınız, üye değilseniz buraya tıklayarak hemen üye olunuz.

Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri hristiyanlık incil isa tevrat zebur

22-09-09, 02:09
Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri

Evanjelique

ORTODOKS KİLİSESİ TEMEL ÖĞRETİLERİ

Baba Tanrı Kutsal Üçleme’nin başıdır. Kutsal yazı Tek Tanrı’yı üç kişilik altında açıklar -Baba,Oğul ve Kutsal Ruh- ebedi olarak tek bir ilahi doğayı paylaşırlar.Baba’dan bütün zamanlar ve çağlar öncesinde Oğul peydah olmuştur (Mezmur 2:7, 2. Korintliler 11:31) Kutsal Ruh ebedi olarak Baba’dan kaynaklanır (Yuhanna 15:26),Baba Tanrı,bütün her şeyi Kutsal Ruh’ta Oğul aracılığıyla yaratmıştır (Yaratılış 1 ve 2;Yuhanna 1:3;Eyüp 33:4)ve biz ona tapınmaya çağrıldık (Yuhanna 4:23) Baba bizi seviyor ve bize ebedi yaşam verebilmek amacıyla Oğlunu gönderdi (Yuhanna 3:16).

İsa Mesih Kutsal Üçleme’nin İkinci Kişisidir ve ebedi olarak Baba’dan peydah olmuştur.İnsan olmuştur ve dolayısıyla aynı zamanda tamamen Tanrı ve de tamamen insandır.Yeryüzüne gelişi,Eski Ahit’te peygamberler tarafından önceden bildirilmiştir.İsa Mesih Hristiyanlığın kalbinde olduğundan,Ortodoks kilisesi onu tanımaya herkesten ve her şeyden öncelik vererek ilgisinin odağı haline getirmiştir.

Ortodoks Hristiyanlar düzenli olarak İznik Amentüsü'nü ezbere okuyarak İsa’nın tarihi olarak imandaki yerini tasdik ederler , ‘’İnanırım ki, Rabbimiz tek Mesih İsa’ya,Tanrı’nın Oğlu,Babadan ebedler ebedince bütün zamandan önce doğan,nurdan nur olan,gerçek Tanrıdan gerçek Tanrı olan,Babayla aynı doğadan özden olan ve her şeyin onun aracılığıyla yaratıldığı,bizim ve bizim kurtuluşumuz için cennetten aşağı inen ,Kutsal Ruh ve Bakire Meryem’den vücut bulmuş ve doğmuş ve yine bizim için Pontius Pilatus zamanında çarmıha gerilmiş,acı çekmiş,ölmüş ve gömülmüş,Kutsal Metinlere göre üçüncü gün ölümden dirilmiş ve gökyüzüne yükselmiş ve Baba Tanrı’nın sağında oturmaktadır ve oradan ölüleri ve dirileri yargılamak için görkem içerisinde tekrar gelecektir ve onun krallığının sonu yoktur.’’

Vücut Bulma İsa Mesih’in ‘’beden almış ‘’ olarak gelmesine karşılık gelmektedir.Baba Tanrı’nın ebedi Oğlu olarak Bakire Meryem’den tamamiyle insani bir tabiatı üstlenmiştir.Baba Tanrı’dan tamamiyle ilahi tabiatını almış ve Bakire Meryem’den doğumuyla da tamamen et içinde beden alarak insani doğaya bürünmüştür.Vücut almasıyla ;’Oğul’ ,sonsuza dek tek kişilikte iki ayrı tabiata sahip olmuştur.Tanrı’nın Oğlu ,ilahi tabiatında limitsiz olarak,tamamen kendi isteğiyle ve gönüllü olarak açlık,susuzluk,yorgunluk-ve en nihayetinde de ölümü tadacak şekilde kendi insan doğasını alarak kendini sınırlamayı kabul etmiştir.Vücut Bulma olayı Hristiyanlığın bir olmazsa olmazı,kaçınılmazıdır-O olmadan Hristiyanlık yoktur.Kutsal Metinler der ki ‘İsa Mesih’in beden alarak geldiğini kabullenmeyen her ruh Tanrı’dan değildir’ (1.Yuhanna 4:3). Vücut buluşu ile Tanrı’nın Oğlu insani doğasının vaadini yerine getirmiştir ve bu kurtuluş, onun yüceltmiş insanlığında ona katılanlara ulaşılır,erişilebilir hale getirilmiştir.

Kutsal Ruh Kutsal Üçleme’nin kişiliklerinden birisidir ve Baba ile aynı özdendir.Ortodoks Hristiyanlar tekrar tekrar ikrar ederler ‘’Ve Kutsal Ruh’a inanıyorum,Rab,Yaşam veren,Baba’dan gelen,Baba ve Oğul ile birlikte tapılacak ve yüceltilecek olana.’’ Kutsal Ruhtan ‘’Baba’nın sözü,vaadi’’ olarak bahsedilir (Elçilerin İşleri 1:4),Mesih tarafından kiliseye bir armağan olarak verilmiştir ki,kiliseye Tanrı’ya olan hizmetinde yetki versin. (Elçilerin işleri 1:8), Tanrı’nın sevgisini bizim yüreklerimize yerleştirmesi için(Romalılar 5:5) ve de Hristiyan yaşamı ve tanıklığı için gerekli ruhsal armağanları (1.Korintliler 12:7-13) ve faziletleri (Galatyalılar 5:22,23) vermesi için..
Ortodoks Hristiyanlar Kutsal Kitapta vaat edilmiş olan Kutsal Ruh’un vaftiz esnasında uygulanan Krizmasyon (yağla meshetme) ile verildiğine inanırlar.(Elçilerin İşleri 2:38).Kutsal Ruh’taki deneyimlerimizle hayatımızın sonuna dek büyümeye devam ederiz.

Günah literal olarak ‘’hedefe ulaşamamak,hedefi tutturamamak’’ manasına gelir.Aziz Pavlus yazmıştır ki; ‘’Herkes günah işlemiştir ve Tanrı’nın görkeminden ayrı düşmüştür’’ (Romalılar 3:23) Tanrı’nın bizler için iyi olandan ve bizim için amaçladığından ayrıldığımızda ve ayartıldığımızda günaha düşmüş oluruz.Günahlarımız bizi Tanrı’dan ayrı kılar (İşaya 59:1,2), bizi ruhsal olarak ölü kılar (Efesliler 2:1). Bizi kurtarmak için Tanrı’nın Oğlu bizim insanlığımızı üstlenmiştir ve günahsız olmak adına ‘’Günahı ete,bedene mahkum etmiştir’’ (Romalılar 8:3).Günahlarımızı itiraf ettiğimizde ve günahlara sırt çevirip tövbe ettiğimizde Tanrı merhametiyle bizleri bağışlar,affeder ve hayatlarımızda günahla başa çıkabilmemiz için bizlere kuvvet verir. ‘’Eğer günahlarımızı itiraf edersek,o bize sadıktır ve günahlarımızı affeder, bizi doğru olmayan her türlü kötü şeyden arındırıp temizler’’ (1.Yuhanna 1:9)

Kurtuluş erkeklerin ve kadınların Mesih’e ve onun ebedi krallığına bağlı olarak günah ve ölümden özgür kılındıkları ilahi bir hediyedir.Pentekost günü Aziz Petrus’un vaazını duyanlar kurtulabilmek için ne yapmaları gerektiğini sordular.Petrus dedi ki , ‘’Tövbe edin,ve her biriniz günahların affı için İsa Mesih’in adıyla vaftiz olun,ve Kutsal Ruh’un hediyesini alacaksınız’’ (Elçilerin İşleri 2:38).Kurtuluş şu üç adımla başlar: 1)Tövbe et 2)Vaftiz ol ve 3) Kutsal Ruh’un armağanını al.Tövbe etmek demek nasıl olduğumuz hakkındaki düşüncelerimizi değiştirmek ,günahlarımızdan dönmek ve kendimizi Mesih’e adamak anlamına gelir.Vaftiz olmak Mesih’le beraberliğe katılarak yeniden doğmak manasına gelir.Ve de Kutsal Ruh’un armağanını almak ,bize İsa ile birlikte yeni bir yaşama girmek,kilisede beslenmek ve Tanrı’nın benzeyişinde olmak için yetki veren Ruh’u almaktır.

Kurtuluş,İsa Mesih’te olan imana bağlıdır.İnsanlar kendi kendilerini sadece iyi işler yaparak kurtaramazlar.Kurtuluş ‘’Sevgi aracılığıyla işleyen imandır.’’Bütün bir hayat boyu süregelen,devam eden bir süreçtir.Kurtuluş,geçmiş zamandaki haliyle,İsa’nın ölümü ve dirilişi aracılığıyla kurtulmamızdır.Kurtuluş şimdiki zamandır,Kutsal Ruh’un gücüyle İsa Mesih’te kurduğumuz birlikte ettiğimiz imana aktif olarak katılım yolu aracılığıyla ‘’kurtuluşu almışızdır’’. Kurtuluş aynı zamanda gelecek zamandır,onun görkem içerisinde ‘İkinci Gelişi’nde alacağımız kurtuluştur.

Vaftiz bir kişinin Mesih’le aslında nasıl birleştiğinin göstergesi,yoludur.Kurtul uş deneyimi,vaftiz sularında başlatılmıştır..Havari Pavlus Romalılar 6:1-6 bölümlerinde vaftizde bizim Mesih’in ölümünü ve dirilişini tecrübe ettiğimizi öğretir.Vaftizde günahlarımız hakikaten affolunur ve Mesih’le kurduğumuz birlik ile kutsal bir yaşam yaşam sürdürmek için enerji alırız.Ortodoks kilisesi vaftizi tamamen suya batırma,daldırma yolu ile uygular.

Bazıları vaftizi sadece İsa Mesih’e olan inancın ‘’dışsal bir işaret ve sembolü’’ olarak görür.Bu görüşün hiçbir tarihi ve İncilsel dayanağı yoktur.Bazıları ise vaftizi sadece İsa’ya itaat etmek amacıyla yapılan bir olguya indirger (Matta 28:19-20).Ve bazıları Kutsal Kitabı tamamen reddederek,Vaftiz’in kurtuluştaki hayati rolünü reddederler.Ortodoksluk bu modern,çağdaş yeniliklerin vaftizin sağladığı en önemli teminatı görmelerini engellediğini düşünür-onlar Mesih’le birleşmişlerdir ve onun kilisesinin parçasıdırlar.

Yeniden Doğuş yeni hayatın alınışıdır.Tanrı’nın Krallığı’na ve onun kilisesine girmeyi nasıl kazandığımızdır.İsa dedi ki ‘’Kimse sudan ve de ruhtan doğmadıkça,Tanrı’nın krallığına giremez’’ (Yuhanna 3:5) Başlangıçtan beri,kilise bahsedilen ’su’yun vaftiz suyu ve de ‘Ruh’un Kutsal Ruh olduğunu öğretmiştir..Yeniden doğuş bizim vaftizde İsa ile birlikte ölümümüzle,onunla beraber gömülmemizle ve onunla beraber dirilişimizle ve onunla birlik oluşumuzda vuku bulup gerçekleşir.(Elçilerin İşleri 2:38;Romalılar 6:3-4).

Vaftizden ayrı olarak ’’Yeniden doğmak’’ yeni bir dini trenddir ve İncilsel hiçbir dayanağı ya da kaynağı yoktur.

Aklanma Kutsal Metinlerde kullanılan bir kelime olup,Mesih’de bağışlandığımız ve hayatlarımızda doğru yola getirildiğimiz manasına gelmektedir.Aklanma sadece bir kez sonuna kadar vaat edilmiş olan bir süreç ,geçerliliğini ebediyete kadar koruyan ve bir kişinin kurtuluşu bir kez aldıktan sonra ne kadar iğrenç,kötülük içinde bir yaşam sürdürmesinden bağımsız olarak ebedi kurtuluşun garantörü olan bir bildiri değildir.Aynı şekilde doğru yolda olmayan,ahlaksız bir insanın yasal olarak aklanışı ve düzgün kabul edilmesi de değildir;ama aklanma dinamik ,canlı ve İsa’yı takip eden biri için günden güne değişiklik gösteren bir gerçekliktir.Hristiyan kişi, Tanrı’nın inayeti ve gücü altında bu yolda ahlaklı,temiz,iyi bir yaşam sürdürdüğü sürece bütün Tanrı’ya inanmaya devam edenlere bahşedilmiş bir özelliktir.

Kutsallaşma Tanrı için ayrılmış,seçilmiş olmaktır.Aklanıp temizlenme ve Kutsal Ruh’ta Mesih tarafından kutsal yapılma süreci olarak bizim içimizde işler.Bizler azizler olmaya ve Tanrı’nın benzerliğinde gelişip büyümeye çağrıldık.Kutsal Ruh’un armağanı bize verilmiş olarak,kutsallaşma sürecine aktif olarak katılırız.Tanrı ile işbirliği içinde bulunuruz,onunla birlikte çalışırız,onun ne olduğunu onun inayetiyle anlayıp onu tanıyabiliriz.

Kutsal Kitap ilahi olarak esinlenilmiş olan Tanrı’nın Sözü’dür (2.Timoteos 3:16) ve de Tanrı’nın insan ırkına kendini açıklayıp beyan edişinin en önemli kısmıdır.Eski Ahit/Antlaşma Yaratılış kısmından Peygamberlerin çağına kadar olan vahiylerin hikayesini anlatır.Yeni Ahit/Antlaşma İsa’nın doğumunu ve yaşamını ve havarilerin yazılarını ihtiva eder.Ayrıca erken dönem kilisenin tarihini ve özellikle de kilisenin elçisel doktrininin dayanaklarını içerir.Bütün bu yazılar ilk ortaya çıktıkları andan itibaren kiliselerde okundukları halde,bugünkü bildiğimiz haliyle tüm Yeni Ahit kitap bölüm ve listelerinin bulunması 318 yılında Kartaca’da yapılan yerel bir konsülün 33. kanonunda ve de İskenderiyeli aziz Athanasius’un 367 yılındaki Bayram Yortusu Mektubundaki bir parçada bulunmaktadır.
Her iki kaynak da Yeni Ahit’in tüm kitaplarını istinasız bir şekilde listeler.
Roma’da 382 yılında toplanan yerel bir konsül Eski ve Yeni Ahit’te yer alan bütün kanonik kitapların tam bir listesini yapmıştır.Kutsal Metinler Ortodoks tapınma ve ibadetinin kalbinin tam en orta yerinde bulunur.

İbadet/Tapınma övgünün,şükranın ve de görkemin Tanrı’ya sunulmasıdır:Baba,Oğul ve Kutsal Ruh.Bütün insanlık Tanrı’ya ibadet etmeye çağrılmıştır.İbadet sadece bir vaaz dinlemek,bir ilahi söylemekten öte bir şeydir.Tanrı Yaratılış’dan dolayı bilinebilir ama bu ibadeti teşkil etmez.Vaazlar yardımcı olabilse de,bunlar tamamen düzgün bir tapınma ve ibadet yerine geçmez.Ortodoks ibadetinde en önemli kısım,Tanrı’ya kilise tarafından verilen övgü,şükran ve de görkemdir.Bu ibadet Tanrı ile Kutsal Masa/Sunak’ta girilen içten yakın komünyonda mükemmel haline ulaşır.

Liturji esnasında söylendiği gibi ‘’Bütün görkem,yücelik,şan ve şeref ve tapınma,Baba’ya,Oğul’a ve de Kutsal Ruh’a şimdi ve her zaman,sonsuza dek,ebedler ebedince olsun,Amin.’’Bu ibadet esnasında onun ebedi krallığına dokunuruz ve onu hissederiz, ve vakti geldiğinde cennettekilerle beraber ona tapınmaya beraberce katılır ve bu deneyimi yaşarız.Mesih’de olan her şeyin görkemini tüm doluluğuyla teneffüs edip gerçekten de bunların hepsini yaşarız.

Liturji Kilise’nin kurumsal olarak Tanrı’ya ibadet şeklini anlatmak amacıyla kullanılan bir terimdir.’’Liturji kelimesi Yunanca ‘’Genel İş’’ manasına gelen kelimeden türemiştir.Cennetteki ibadet konusunda Kutsal Kitap’ta verilen bütün referanslar liturjiyi ihtiva eder.

Eski Ahit’te, Tanrı bir liturji;belirli bir modele dayanan ibadet düzeni emretti.Bunu detaylı olarak tarif edilmiş bir şekilde Mısır’dan Çıkış ve Levililer kitaplarında buluyoruz.

Yeni Ahit’te ise, Eski Ahit Israil’inde sinagog ve havralarda icra edilen ibadet ve tapınmayı Kilise’nin Mesih’te olan yükümlülüklerini yerine getirmek adına devam ettirdiğini görüyoruz.
Yüzyıllar boyunca gelişmesini sürdüren Ortodoks liturjisi ,halen bu antik ibadet şeklini sürdürmektedir.Liturjidek i ana elementler; ilahiler,İncil’in okunması ve açıklanması,dualar ve Evakaristiya Sofrası (Komünyon) gibi kısımları ihtiva eder.
Ortodoks Hristiyanlar için, ‘Liturji’de veya ‘İlahi Liturji’deki anlatımlar,bizzat Son (Mistik) Akşam Yemeği esnasında,İsa Mesih tarafından bina edilen Evakaristik rite atfolunur.

Evakaristiya literal olarak ‘Şükran sunmak’ manasına gelir ve kilisenin erken döneminde ‘Kutsal Komünyon’u tarif etmek için kullanılan eşanlamlı bir kelime halini almıştır.
Ortodoks Kilisesi’nde Evakaristiya ibadetin merkezidir. Çünkü İsa ekmek ve şarabı alarak Son Akşam yemeğinde, ‘’Bu benim bedenim’’, ‘’Bu benim kanım’’, ‘’Beni hatırlamak için böyle yapın’’ demiştir. (Luka 22:19-20) İsa’nın müritleri buna inanıp,bunu böyle yapar.Evakaristiya esnasında,mistik olarak İsa’nın bedeninde ve kanında birleşiriz ve bundan dolayı onun hayatını ve güçlendirmesini alırız.
İlk erken dönem Hristiyanlar, Evakaristiya’yı ‘’ Ölümsüzlük iksiri’’ olarak çağırmaya başlamışlardır, çünkü Evakaristiya’nın içerisinde Tanrı’nın büyük inayetinin alındığını kabul etmişlerdir.

Azizlerin Birliği (Communion of the Saints) Hristiyanlar bu dünyadan göçtüklerinde, kilisenin hayati bir parçası olarak kalmaya;İsa’nın bedenini oluşturmaya devam ederler. Onlar Rab’de diridirler ve isimleri ‘’cennette kayıtlıdır’’ (İbraniler 12:23). Tanrı’ya tapınırlar (Vahiy 4:10) ve O’nun cennetlik yerlerini mesken edinirler (Yuhanna 14:2). Evakaristiya esnasında,bizler ‘’Diri Tanrı’nın şehri’’ne geliriz ve tapınmamızda azizlere katılırız. (İbraniler 12:22). Onlar, bizi saran ‘’ büyük bir tanıklar bulutu’’dur ve bizler de onlar gibi kutsal bir hale dönüşmeye ve onlara benzemeye çalışırız. (İbraniler 12:1) Azizlerin birliğini reddetmek veya görmezden gelmek,Mesih’te ölmüş olanların hala onun Kutsal Kilisesi’nin bir parçası olduğunu inkar etmektir.

İtiraf bilinen günahların Tanrı ve insan önünde açıkça itiraf edilmesidir.Literal olarak günahlarımız konusunda Tanrı ile ‘’aynı fikirde olmak’’ anlamına gelir. Aziz Havari Yakup, günahlarımızı kilisenin ihtiyarlar heyeti -veya bugünkü adıyla çağrıldığı gibi-,papazlar önünde Tanrı’ya itiraf etmemizi salık vermektedir(Yakup 5:16).Ayrıca günahlarımızı direkt olarak Tanrı’ya itiraf etme konusunda da nasihat edilmiştir(1. Yuhanna 1:9). Ortodoks kilisesi ,Yeni Ahit uygulamaları olan; bir papaz önünde günah itirafı ve Rabbe özel olarak itirafı her zaman uygulamıştır.İtiraf, tövbe etmenin en önemli yollarından biridir ve en kötü günahlarımızın gerçekten affolunacağının teminatıdır.Ayrıca bu günahların üstesinden gelmek ve onları terk etmek için de en etkin yollardan biridir.

Kilise Disiplini bazen kilisede saflığı ve kutsallığı sağlamak amacı için ve de azarlanmalara,nasihatlere kulak vermeyen Mesih’teki kardeşlerin günahlarından tövbeye gelmesini teşvik etmek için gerekli olabilmektedir.Kilise disiplini genelde kişilerin kutsal Evakaristiya sofrasından men edilmesi halinde vuku bulur (AFOROZ).
Yeni Ahit, babasının karısıyla zina eden ve tövbe etmeyen,bu davranışını sürdüren bir adamın Aziz Pavlus tarafından aforoz edilmesinin emredildiğini beyan eder(1.Korintililer 5:1-5).Aziz havari Yakup,Mesih’in gerçeğini kendi istekleriyle reddedenleri evlerimize almamamız konusunda bizleri uyarmıştır(2. Yuhanna 9,10). Tarihi boyunca Ortodoks kilisesi,kilise disiplinini asla bir cezalandırma yöntemi olarak değil ama gerektiği vakit ,inananların yüreklerini değiştirmek ve Tanrı’da kutsal ve lekesiz bir hayat sürdürmelerine yardımcı olmak amacıyla uygulamıştır.

Meryem Ana ‘Theotokos’ olarak çağrılır ki;bu ‘Tanrı taşıyan’ veya ‘’Tanrı’nın annesi’’ anlamına gelir,çünkü o Oğul Tanrı’yı rahminde taşımıştır ve Tanrı’nın Oğlu insani doğasını ondan almıştır. Aziz Vaftizci Yahya’nın annesi Elizabeth,bu gerçeği Meryem’i ‘’Rabbimin annesi’’ olarak çağırdığında kabullenmiştir(Luka 1:43)Meryem kendisi ‘’Tüm kuşaklar beni kutlu sayacak’’ demiştir (Luka 1:48). Dolayısıyla biz Ortodokslar,Meryem’i kutlu olarak çağırırız.Meryem erdemli ve kutsal bir yaşam sürdürmüştür ve bizler onu kutsiyetin modeli olarak ele alırız, -kurtuluşa erenlerin ilki ;Oğlu’ndaki yeni insanlığın annesi-..Birçok Hristiyan olduklarını söyleyen kişilerin , Kutsal Kitap’ın asla Meryem’i kutlu saymadığını veya Oğul Tanrı’yı insani doğasında,insan bedeninde taşıdığını ve yetiştirdiğine yönelik bir savda bulunmadığına inanmalarına,Ortodoks hristiyanlar hayret etmektedirler.

Azizlere dua etmek Ortodoks kilisesi tarafından teşvik edilmektedir. Neden? Çünkü fiziksel ölüm Hristiyan için bir yenilgi değildir. Ölüm,cennete görkemli bir giriş anıdır.Hristiyanın ölüm anında, kilisenin bir parçası olarak devam etme hali son bulmaz.Tanrı göstermesin! Bir hristiyan yargı gününe kadar başıboş bir şekilde,bir kenara atılmış şekilde durmaz.

Gerçek kilise, tüm Mesih’te olanların birleşimidir-cennette ve yeryüzünde.Kiliseye üyelik,sadece hayatta olanlarla sınırlı değildir.Cennette Mesih ile olanlar diridir,Tanrı ile birlik içerisindedirler ,ona tapınmaktadırlar,Mesih’in bedenindeki işlevlerini yapmaktadırlar.Faal bir şekilde kilisede olanlar için Tanrı’ya dua ederler- ve belki de,hakikaten de bütün dünya için dua etmektedirler (Efesliler 6:8;Vahiy 8:3) O yüzden bizler bu dünyadan göçmüş olan azizlere dua ederiz,onların dualarını isteriz;aynen bu dünyadaki Hristiyan dostlarımızdan bizler için dua etmelerini istediğimiz gibi..

Elçisel Ardıllık (Apostolic Succession) 2. yüzyıldan bu yana;sadece bir dogma olarak değil, ama imanın korunması için gerekli olan, çok önemli bir dönüm noktası olmuştur.Bazı sahte öğretmenler belirecek ve Hristiyan kilisesi’nin yetkili temsilcileri olduklarında ısrar edeceklerdi.Hatta bazıları,direkt İsa’ya veya havarilere kadar uzanan bir çizgide oldukları gibi savlar icat edecek,ve özel vahiylere başvurarak Tanrı’dan yetki aldıklarına dair iddiada bulunacaklardı.Buna cevaben,erken Kilise,bir kuşaktan diğerine geçen, yetkiye sahip elçisel bir ardıllık olduğunda ısrar etti.Kilise,din adamlarının, nasıl bizzat Mesih tarafından seçilmiş olan havarilerin halefleri tarafından seçilmiş olanlardan atandıklarını gösteren
bu asıl nesepin kaydını tutmuştur.
Elçisel ardıllık kilisenin birliğini muhafaza edip korumak konusunda zaruri bir faktördür.
Bu ardıllığa sahip olanlar,ondan mesuldürler ve kilisedeki her öğreti ve uygulamanın kilisenin kendi elçisel kökenine uygun olarak sürdürülmesi konusunda sorumludurlar.Sadece kişisel kanaate dayanarak,birinin öğretisinin doğruluğu, kesinliğin yeterli bir kanıtı olarak asla değerlendirilemez.Bugün,e lçisel ardıllığı eleştirenler,bu tarihi ardıllığın dışında olanlar ve erken dönem kilise ile bir öz kimlik arayışı içinde olanlardır.Dünyadaki mezhep sayısının budaklanarak çoğalması,büyük ölçüde bu elçisel ardıllığın reddinin bir sonucu olarak görülebilir.

Kilise Konsülleri Kilise’nin erken döneminde ,’Kurtuluş’ adına, Hristiyanların Yahudi yasalarını muhafaza etmeleri konusunda büyük bir anlaşmazlık yaşandı (Bu olaydan Elçilerin İşleri 15’de bahsedilmektedir).
‘’Böylece havariler ve ihtiyar heyeti bu meseleyi halletmek için (konsülde)bir araya geldiler’’ (Elçilerin İşleri 15:6)
Kudüs’te düzenlenen bu konsül,problemleri çözmek için daha sonra düzenlenecek olan konsüllerin de yolunu açıp belirledi.Kilise tarihinde yüzyıllar boyunca bu türden yüzlerce konsül toplandı –yerel ve bölgesel olarak- ve özellikle yedi konsül ‘’Ekümenik’’ sıfatıyla düzenlendi ki;bunlar kiliseyi bir bütün olarak,tümden kapsayacak şekilde addedildi.Ortodoks kilisesi,Tanrı’nın ekümenik konsüller aracılığı ile konuştuğunun bilincinde olarak,iman ve Kilise’nin uygulamaları konusunda bu konsül kararlarını mutlak yetkiye sahip bir öğreti olarak görüp kabul eder.

İtikat/İnanç Latince ‘Credo’dan gelmektedir ‘’İnanıyorum’’. Kilisenin en erken dönemlerinden beri ;amentüler, Hristiyanların neye inanıp itikat ettikleri konusunda sadece resmi,akademik,kilise duyuruları değil;ama yaşayan,diri itiraflar olmuştur.Bu tarz iman açıklamaları en erken olarak Yeni Ahit’te görülmüştür ki;örneğin,Aziz Pavlus ,Timoteyus’a hatırlaması için bir iman açıklaması gösteriyor ‘’Tanrı…bedende görüldü’’ (1. Timoteyus 3:16). İman açıklamaları,genellikle sapkınlığın yayılması vakası durumunda,gerçek hakkında kısaca bir açıklama yapılabilmesi amacıyla,kilise konsülleri tarafından onaylanmıştır.

Hristiyanlıktaki en önemli iman açıklaması,4. yüzyıldaki iki ekümenik konsülün ürünü olan İznik amentüsü’dür.

Bir ölüm-kalım meselesi ortasında şekillenen bu amentü,Kutsal Teslis (Üçleme) hakkındaki Yeni Ahit öğretisini içerir ve İsa’nın gerçek yaşam veren beden almış Tanrısal doğasını, sadece yaratılmış bir varlığa indirgemek isteyen ve bu Tanrısal doğayı değiştirmek isteyenlere karşı imanı korur.İman açıklamaları, Kutsal Yazılar’ın mesajını kendi dini inanışlarına destek bulmak için çarpıtmak,saptırtmak isteyenlere karşı,bize ‘Kelam’ konusunda kesin bir yorum imkanı sağlar.Kilisenin ayinlerinde çoğu kez zikredilen ve ‘’İmanın sembolü’’ olarak da adlandırılan İznik Amentüsü,Ortodoks Hristiyan’a kişisel olarak neye inandığını sıkça hatırlatarak,imanını rayına oturtmasını sağlar.

Ruhsal Armağanlar Kilise,henüz tazeyken ve oluşum aşamasındayken,Tanrı Kutsal Ruh’unu havarilerin ve onların müritlerinin üzerlerine dökerek,onlara kiliseyi inşa etmeleri ve birbirlerine hizmet edebilmeleri için ruhsal armağanlar bahşetti.
Ruh’ta olan armağanlar arasında Yeni Ahit’te bahsedilenler şunlardır: Havarilik,peygamberlik,Mü jde’yi yayma,pastörlük,öğretmenl ik,iyileştirme,yardım,yön etimler,bilgi,bilgelik,di ller ve dillerde konuşma armağanı.Bu ve diğer ruhsal armağanlar Ortodoks kilisesi’nde kabul edilir.Bunlara duyulan ihtiyaç,zamana göre değişebilmektedir.
Ruhsal armağanların kesin olarak varlığı ,en çok Kilise’nin liturjik ve sakramental yaşamının içerisinde mevcuttur.

İkinci Geliş Bazı Hristiyan grupları içerisindeki Mesih’in tekrardan gelişi ve bunun nasıl olacağı konusunda çeşitli görüş ve spekülasyonların varlığı arasında,Ortodoks kilisesi’nin bu konudaki temel inanışını bilmek,teskin edici ve rahatlatıcıdır.Ortodoks hristiyanlar İsa Mesih’in ‘’Ölüleri ve dirileri yargılamak için tekrar geleceğini’’ ve ‘’Onun krallığının sonunun olmayacağını’’ inançla ikrar ederler. Ortodoks kilisesi Tanrı’nın planını,bu gelişin zamanını tahmin etmeye kalkışmaz ama Hristiyan insanları hayatlarını bu gelişe uygun şekilde yaşamaları gerektiği,böylece Mesih geldiğinde hazırlıklı ve kendinden emin olacakları konusunda cesaretlendirir. (1. Yuhanna 2:28)

Cennet zamanın ve mekanın ötesinde, Tanrı’nın tahtının bulunduğu yerdir.Bu hayattan göçmüş olan azizlerin yanı sıra Tanrı’nın meleklerinin de meskenidir. Biz ‘’Göklerdeki Babamız’’ diye dua ederiz.Hristiyanlar bu dünyada yaşamalarına karşın,Göklerin Krallığı’na aittirler ve bu krallık onların gerçek yuvasıdır.Fakat cennet,sadece gelecek için değildir.Veya bir ‘’bilinmez’’in milyonlarca ışık yılı ötesinde bulunan uzak bir diyar da değildir.Ortodokslar için,cennet Hristiyan yaşamının ve ibadetinin bir parçasıdır.
Ortodoks kiliseleri,mimari olarak bu cennet düzenini yansıtacak bir biçimde inşa edilmişlerdir ki,böylece binanın kendisi bu cennet gerçeğinde yer alacaktır.Evakaristiya,ce nnetin yeryüzündeki hali ve göksel bir tapınmadır.Aziz Pavlus,bize göksel mekanlarda Mesih’e birlikte diriltileceğimizi öğretiyor (Efesliler 2:6), ‘’ Tanrı bizi Mesih İsa'da, Mesih'le birlikte diriltip göksel yerlerde oturttu.’’ Dünyanın sonunda,yeni bir cennet ve yeni bir dünya gözler önüne serilecek (Vahiy 21:1)

Cehennem modern çağ insanlarına popüler olmayan bir kavram olsa da;gerçektir.Ortodoks kilisesi,cehennemi Tanrı’nın inayetini bilinçli olarak reddetmiş olanların ebedi azap duyacakları bir yer olarak anlar.Rabbimiz bir kere demişti ki, ‘’ Eğer elin günah işlemene neden olursa, onu kes. Tek elle yaşama
kavuşman, iki elle sönmez ateşe, cehenneme gitmenden iyidir.

Eğer ayağın günah işlemene neden olursa, onu kes. Tek ayakla yaşama kavuşman, iki ayakla cehenneme atılmandan iyidir.
Eğer gözün günah işlemene neden olursa, onu çıkar at. Tanrı'nın
Egemenliği'ne tek gözle girmen, iki gözle cehenneme atılmandan iyidir.
'Oradakileri kemiren kurt ölmez,
Yakan ateş sönmez. ‘’ (Markos 9:44-48). İkiyüzlü dincilere şu soruyla meydan okudu: "Sizi yılanlar, engerekler soyu! Cehennem cezasından nasıl kaçacaksınız? (Matta 23:33).
Cevabı şu idi: ‘’Tanrı, Oğlu'nu dünyayı yargılamak için göndermedi, dünya O'nun
aracılığıyla kurtulsun diye gönderdi.’’(Yuhanna 3:17). Yargı günü yaklaşıyor ve ve yüreklerini Tanrı’ya karşı katılaştıranlar için bir ceza yeri var.Bu,bizim bu hayatı nasıl yaşacağımız konusunda bir fark yaratıyor.
Kendi özgür iradesiyle Tanrı’nın inayetini ve merhametini reddedenler,bu tercihlerinin neticesine sonsuza dek katlanmalıdırlar.

Yaratılış Ortodoks Hristiyanlar Tanrı’yı yerin ve göğün yaratıcısı olarak ikrar ederler (Yaratılış 1:1,İznik Amentüsü). Yaratılış kendi başına gerçekleşmedi. Herşeyi Tanrı yaptı. ‘’ Evrenin Tanrı'nın buyruğuyla yaratıldığını, böylece görülenlerin
görünmeyenlerden oluştuğunu iman sayesinde anlıyoruz’’ (İbraniler 11:3). Ortodoks Hristiyanlar bazılarının hata ile baktığı gibi,Kutsal Kitap’ın yaratılış konusunda bir bilim dersi kitabı olduğuna inanmazlar ama bunun Tanrı’nın kendini beyan etmesi ve kurtuluş planını açıklaması olarak algılarlar.Bizler aynı şekilde, bilim kitaplarının bazı gerçeklere ulaşmada yardımcı olduklarını kabul etsek dahi;Tanrı’nın esinlemesi olarak görmeyiz.Bu bilim kitapları hem gerçekleri hem de bazı spekülatif teorileri barındırabilirler,fakat yanılmaz/hatasız değildirler.Ortodoks Hristiyanlar bilim ve Hristiyan imanı arasına gereksiz ve suni bir duvar örmeyi reddederler.Ama bundan ziyade,dürüst olarak yapılan bilimsel incelemeleri, imana giden potansiyel bir teşvik olarak görürler ki;bütün gerçek Tanrı’dandır.

Evanjelique'den Not:Bu tercüme gecelerimi aldı ama umarım dökülen bu emek,Elçisel Kilise'yi tanımak isteyenlere türkçe bir kaynak olarak hizmet edecektir.

Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri

FORUMA ÜYE OLUN! / HRİSTİYAN OLMAK İSTİYORUM /

Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri hristiyanlık incil isa tevrat zebur

23-09-09, 08:15
Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri

Evanjelique

ORTODOKS KİLİSESİ TEMEL ÖĞRETİLERİ
-Açıklama-

Neredeyse tam 2000 sene önce,İsa Mesih;Tanrı’nın Oğlu,insanlığın kurtuluşu için yeryüzüne geldi ve havarileri ve izleyicileri aracılığıyla kiliseyi kurdu.Bunu izleyen yıllar içerisinde ,havariler kiliseyi ve öğretilerini uzak diyarlara kadar yaydılar ve iman,ibadet ve öğreti birliği içerisinde birleşmiş ve kutsal Gizler (Batı’da kullanıldığı şekliyle ‘Sakramentler’) le donatılmış olan olan Kutsal Kilise çatısı altında bir çok kiliseler kurdular.

Havarilerin bizzat kendileri tarafından kurulan kiliseler ,Konstantinopol (İstanbul),İskenderiye,An takya,Kudüs ve Roma patrikhanelerini ihtiva eder..
Konstantinopol kilisesi aziz Andreas,İskenderiye kilisesi aziz Markus,Antakya kilisesi aziz Pavlus,Kudüs kilisesi azizler Petrus ve
Yakup ve de Roma kilisesi azizler Petrus ve Pavlus tarafından kurulmuştur.

Daha sonra bu ilk kiliselerin misyoner aktivitelerinin ürünleri olarak ortaya çıkıp kurulan kiliseler arasında ise Sina,Rusya,Yunanistan,Sır bistan,Bulgaristan,Romany a ve diğer pek çok kilise de yer alır.

Bu kiliselerin her biri iç işlerinde ve yönetiminde bağımsız olmakla beraber,hepsi imanda,öğretide,Elçisel gelenekte,sakramentlerde, liturji ve ibadet konusunda mutabıktır ki;biri hariç olmak üzere,bu da en nihayetinde 1054 yılında diğerlerinden ayrılan Roma kilisesidir…Bunlar hep birlikte ‘’Ortodoks’’ kilisesini teşkil edip oluşturur ve bu isimle anılırlar.

Kilisenin öğretileri kaynağını iki kökenden alır:Kutsal Yazılar ve de Kutsal Gelenek ki;Kutsal Metinleri yorumlayıp derleyen işte bu gelenektir.

Aziz Yuhanna’nın İncilinde yazdığı üzere ‘’İsa’nın yaptığı o kadar çok şey var ki,bunların herbirini yazmaya kalksak,sanıyorum ki dünyada bunları sığdıracak kadar çok kitap bulunamazdı.’’ (Yuhanna 21:20). Havarilerden bizzat bizlere sözlü olarak aktarılan öğretiler ‘’Kutsal Gelenek’’ içerisinde gelmiştir.

‘’Ortodoks’’ kelimesi literal olarak ‘doğru öğreti’ veya ‘doğru ibadet’ manasına gelmektedir ki;bu Yunanca iki kelimeden türetilmiştir: orthos (doğru) ve doxa (Öğreti veya İbadet)
Yanlış öğretiler ve bölünmeler Hristiyanlığın erken döneminden itibaren kilisenin saflığını ve kimliğini bozma yönünde tehdit oluşturmuşlardır ki ‘’Ortodoks’’ terimini burada kullanmak oldukça mantıklı gelmiştir.

Ortodoks kilisesi hem bedenini kilisenin oluşturduğu İsa’yı yüceltmek ve de cemaatini kollamak amacıyla,gerçek olanı hata ve bölünme karşısında dikkatlice korur.

Bugün şaşırtıcı sayıda çok dini grup,antik erken dönem kilisenin mirasçısı olduklarını iddia ederler.

Kilisenin gerçekten neye inandığını ve öğrettiğini ve bu grupların iddialarını mukayese edebilmek için alabileceğimiz bir ölçüte ihtiyaç vardır.Kesinlikle neye inanıp itikat edeceğimiz bize kalmış,bizim seçimimizde olan bir şeydir.Ama aynı zamanda kesin olarak tercihimizi yapmadan önce seçenekler arasında bir tanıtıma gitmek oldukça mantıklı ve akla yatkın olandır.
Umudumuz şudur ki;inandıklarımızın bu sıralaması sizleri İsa Mesih’in havarileri tarafından bizzat kurulan ve benimsenen Hristiyanlıkla tanıştırmaya yardımcı olacaktır.Bu, Hristiyanlık içerisinde yapacağımız tercihlerin tartılması gereken gerçeğin ölçü aletidir.

Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri

FORUMA ÜYE OLUN! / HRİSTİYAN OLMAK İSTİYORUM /

Ortodoks Kilisesi ( Ortodoksluk ) Temel Öğretileri konusuna cevap yazmak için buraya tıklayınız Üyeyseniz öncelikle üye girişi yapınız, üye değilseniz buraya tıklayarak hemen üye olunuz.