6-7 Eylül olayları ve bugüne bakış


"Atatürk'ün evine bomba atıldı."
Artık MİT'e hizmet ettiği bilinen bir gazetecinin servis ettiği, yine gizli servise hizmet eden bir gazete yöneticisinin manşet yaptığı bu yalan haber, tarihimizin en karanlık sayfalarından birinin açılmasına yol açtı.
Beyoğlu'nda azınlıklara ait ev ve işyerleri zaten bir gece önceden işaretlenmişti.
Ertesi gün özel hazırlanmış serseriler güruhu sokaklara salındı ve tertipçilerin gösterdiği hedefler yerle bir edildi.
Saldırıdan nasibini alan yerler arasında kiliseler bile vardı.
İstanbul'daki 72 kilisenin 70'i tahrip edildi.
Milyonlarca dolarlık hasar meydana geldi, 13-16 arası Rum, bir Ermeni yurttaşımız hayatını kaybetti.
Korkunç olayların ardından binlerce Rum akın halinde Yunanistan'a göç etmek zorunda kaldı, İstanbul rengini, sesini yitirdi.
Bugün geri dönüp baktığımızda 6-7 Eylül olaylarının Lozan'da eksik kalan bir süreci tamamlamak üzere tezgahlandığını açıkça görüyoruz.
İstanbul Rumları mübadele kapsamına sokulamamış ve geride kalmıştır.
1955'teki olaylar zorunlu mübadele olarak nitelenebilir.
Ulus devleti yabancı unsurlarından ayıklama sürecinin bir parçasıydı 6-7 Eylül olayları.
Bugünün uluslararası hukuk anlayışı çerçevesinde dönemin yöneticilerinin Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde yargılanması gerekirdi.
Yargılanmadıkları için benzer bir tezgah yıllar sonra Kahramanmaraş'ta ve Çorum'da devreye sokuldu.
Yine evler işaretlendi. Bu kez kurbanlar Alevi yurttaşlarımızdı.
Toplumu tek tipe sokmak isteyen ve bu amaçla kan dökmekten çekinmeyenler tarih boyunca var olmuştur elbette.
Bugün için çıkarmamız gereken ders ise şudur: Farklılıkları zenginlik değil de düşmanlık kaynağı olarak gösterdiğiniz sürece bu tip tehlikelere davetiye çıkarırsınız.
Günümüz dünyasında dünyanın hiçbir ülkesinin tek tip insanlardan oluşması mümkün değildir.
Demokratik sistemin hüneri, inancı, etnisitesi farklı insanları barış ve huzur içinde bir arada yaşatabilmektir.
Onun için düşmanlık tohumları atmaktan çekinmeyenlerin daha dikkatli olması gerekir.

SABAH
http://www.sabah.com.tr/haber,525524...376992273.html

[Hardal]

"Baharat kokusu" filmini görmüs müydünüz ?
1955'de memleketi terketmeyenler de 60'larin ilk yarisinda kapidisari edildi. Sanirim, bunlar da esas olarak, 30'larda iliskiler iyi iken Yunanistan'la yapilan bir anlasma ile Istanbul'da sürekli oturma hakkini kazanmis Yunan vatandaslariydi. Yunan vatandasi olmayan fakat esinden ayrilmak istemeyen ve... kulaklarina fisildanan "müslüman olursa kalabilecekleri" telkinini kabul etmeyenler (de) bu sekilde yurtdisina gitmek zorunda kaldi.
Ve Istanbul Rumlardan büyük ölçüde "arindirilmis" oldu.
O kadar ki, bu defa 70'lerde bir pasa "Artik elimizde rehin alacak Rum da kalmadi!" diye yakinacakti.

[konstantin1955]

1960 yilinda atinada bir koyde dogdum gokceada hic gormedim memleketimdir ailemin bir kismi kalmıstir istanbulda onlar 1973 de geldiler bir kismi halen yasiyor istanbul onlar kalmistir ben universite icin geldim akrabalerimi tanidim sokakta turkce evde rumce konusan cocuklarini tanidim yuksek tahsilli yetiskinler hepsi istanbulda dogmusturlar en az uc dil bilirler yabanci okullarda okumusturlar ama ulkelerinde calisiyorlardir ülkelerinde.bana acmiyorlar buyukler 1955 yilini kimseye acmiyorlar evde olayi yasamis gozleri sahit olmus bir annemiz vardir suskun ama her 5 eylul aglarmis dualer edermistir biliyor torunleri cocuklari neler yasamis ama yok konusmaz dusmanlik olmasin der susar sevin der ulkenizi sevin sevin gecmis olaylari telafi edemezler kimselerdir ama gelecek olaylari engeller baris kardeslik icinde yasarlardir azinlik gayrimuslum ve musluman insanlar dilegimizdir temennimizidir tanri hepimize yardimci olsun ve olayleri yasatmasin tum insanliga