Neden hristiyanlığa Türkiyede önyargı fazla

Düşünüyorumki,Türkiye de en vahşi din olarak Hristiyanlığı gösterme nedenini psikolojik olarak görüyorum.
Hristiyanlık sevgiden bahseder
Eğer bir insanın sevgisi ölmüşse,durumu vahim demektir.
Sevgisi ölen,duygularınıda yitirdiğinden herşeyi cinsellik olarak görebiliyor
Sevgi verildiğinde,bu kişiler anlamıyor ve cinsellik peşinde olduğunuz yargısı gelişiyor
ve bunun ile yargılıyorlar
Bunu belirledim ve araştırmalarım devam ediyor.
Başka yargılamalarda olabilir.Malında gözünüz olduğunu düşünebilirler falan
Biz esenlik içinde olurken onlardaki ruhsal ölümü sıçratıyorlar
Ruhsal ölüme uğramış kişilerde, cinsel karmaşalar dışında Başka belirlemeler bulursam tekrar yazarım
Esenlikler dilerim

bence türkiyede bi ön yargı fazla yok be en azından ben ön yargılı diğilim nebeili hristiyan diyince aklıma hep insancıl insanlar aklıma geliyo en azından ben böle düşünüyorum türkiyedeki ön yargıda emin olun değişecektir

Türkiye'de Hristiyanliğa ön yargının fazla olduğunu düşünüyorum düşünmeyenlerin bu iyimserliğinin nereden kaynaklandığını bilmek isterim.

Bu durumun nedenini psikolojik faktörlerdense tarihsel faktörlerde ve bununla bağlantılı olarak aile ve eğitim sisteminde aramak gerektiğini düşünüyorum.

Osmanlı devleti yıkılma sürecine girdiği zaman kimsenin elinde imparatorluğu kurtaracak sihirli bir güç yoktu ve doğal olarak herkes kendi başının çaresine bakmak istedi. Türkiye'de yaşayan azınlıkları Avrupa'da destekleyen devletler vardı. Hatta bu ülkeler Müslüman ülkeleride destekliyorlardı. Türkler yalnız kalmıştı. Şöyle düşünelim; Büyük bir imparatorlukta yaşıyorsunuz ve parçalanma sürecine girmişsniz herkes bir şekilde bir yerden destek görüyor ama siz yanlız kalmışsınız; bence çok büyük bir travma. Ve Türkler büyük bir İmparatorluktan Anadolu gibi küçük bir coğrafyaya sıkışmanın travmasını atlatamadılar. Ve Avrupa'dan, Kafkaslar'dan kovulan Türk göçmenler orada yaşadıklarından dolayı Türkiye'de 'sağlıksız' bir milliyetçilik ve din anlayışının taşıyıcılığını yapıp bu anlayışın yerleşmesine neden oldular. Aile ve eğitim sistemi bunu destekledi. Liselerde hâlâ okutuluyor mu bilmiyorum bir milli güvenlik kitabimiz vardi; kitaba göre neredeyse hiç dostumuz yoktu. Ve yine kitaba göre tetikte olmalıydık, kimseye güvenmemeliydik çünkü; Türkün Türkten başka dostu yoktu. Ve de Türkler'in %99'u Müslümandı. Türkler Müslüman olarak milli benliklerini korumuşlardı ve Türkler için en uygun din İslamiyetti ve de bu nedenle İslamiyeti seçmişlerdi. Bu bize okulda öğretilenler. Ama resmi tarihin dışına çıktığınızda manzara değişiyordu; İslamiyet Türkler'in bilinçli bir tercihi değildi; Türkler kılıç zoruyla müslüman olmuş bir topluluktu. Ve iddia edildiği gibi milli benliklerini koruyamamışlardı; günde 5 vakit arap dilinden ezan sesini dinliyorlardı. Ayrıca, İslamiyet Türkler için uygun bir değildi; Türkler göçebe bir topluluktu; kadına, aileye, yaşama bakış açıları çok farklıydı. İslam ise yerleşik toplumların diniydi. Çok fazla şey yazılabilir ama asıl konu bu değil.

Türkiye'de yaşayan Müslümanlarda şöyle bir anlayış var; eğer Türkler Hristiyan olursa Türkiye kolaylıkla Hristiyan ülkelerin kontrolüne geçecek; Türkiye'nin politikalarını ABD ve AB belirler. Doğal olarak bu arguman zayıf ve geçersiz.

Türkiye'de yabancı düşmanlığının olmadığını söyleyen iletinin sahibi arkadaşım; Türkiye'nin ulusal yayın yapan spor programlarında (devlet kanallları dahil) bile aleni yabancı düşmanlığı yapılıyor; başka konu olsa 'halkı kin ve düşmanlığa sevketmek'ten harekete geçen savcılar ne hikmetse harekete geçmiyorlar.

Türkiye'de yabancı düşmanlığının olmadığını söyleyen iletinin sahibi arkadaşım; sadece küçük bir haç takın ve başınıza gelebilecekleri görün...

Saygılar

barnabas085

bence türkiyede bi ön yargı fazla yok be en azından ben ön yargılı diğilim nebeili hristiyan diyince aklıma hep insancıl insanlar aklıma geliyo en azından ben böle düşünüyorum türkiyedeki ön yargıda emin olun değişecektir

Zaten kimse ben faşistim demez. Bazı şeyler sizin kim olduğunuza dair ipucu verirler; mesela sinema, edebiyat size aslında kim olduğunuzu söyler.

Okullarda okutulan ya da milli eğitimin tavsiye ettiği kitaplarda aleni Hristiyan düşmanlığı vardır. Bu düşmanlık bazen satır aralarına gizlenir. Milli edebiyat kuşağı yazarlarının (ben buna İslamcı yazarlarıda dahil ediyorum) sözleşmişçesine yineledikleri bir söylem vardır; 'Bir zamanlar uşağımız olanlar gün gelmiş bize nankörlük etmişlerdir; üstelik bizim ekmeğimizi yemişlerdir'.

Adam artık uşak olmak istemiyorsa biz buna neden saygı duymuyoruz?.. Neden bunu nankörlük olarak değerlendiriyoruz?.. Ve 'ekmeğini yemek', bence bu foklorik deyim bireyselleşememiş bir toplumun hezeyanından başka birşey değil. Kimse kimsenin ekmeğini yemiyor. Herkesin bir işi ve mesleği var; herkes kendi çalışmasının karşılığını alıyor. Daha birçok örnek verebilirim ancak ben ençok kullanılan söylemden hareket etmeyi tercih ettim çünkü bu söylem edebiyattan çıkıp günlük hayatımıza girmiş durumda. Bu devlet için çalışanların Müslüman olması gerekiyormuş gibi bir anlayış var: devlet bize inançlarımız için para ödemiyor; çalışmamızın karşılığını ödüyor.

Sinemada, edebiyatta Müslüman erkek karektere aşık olan Hristiyan kadınlar vardır. Nedense Müslüman kadınlar Hristiyan erkek karekterlere hiç aşık olmazlar; galiba Müslüman kadınlar duygularını aldırmışlar ya da birileri tarafından bu duygular alınmış. Türk edebiyat ve sinemasında neden Hristiyan kadınlar Müslüman erkeklere aşık oluyor da Müslüman kadınlar Hristiyan erkeklere aşık olmuyorlar?.. Bence bu durum bizim Hristiyan ön yargımızın yanında; kadına, aşka, cinselliğe bakış açımızıda özetliyor.

Saygılar

Önyargı olduğunu kabul ediyorum fakat bu bence genellikle müslüman kültürle yetişmiş kişilerin hıristiyanlığa geçmesi durumunda ortaya çıkıyor. aksine, ermeni ve rum kardeşlere daha saygılı davranıldığını düşünüyorum. kimse kimsenin tavuğuna kış demiyor ama şu bir gerçek ki insanlar islam'dan hıristiyanlığa geçişi "öz kültürünü yadsımak" gibi görüyor. Halbuki, yolun ucu Yaradan'a ulaşıyorsa ne sorun var kavgaya, gürültüye.