Tarihte Gerçek Hristiyanlar

#1 Tarihte Gerçek Hristiyanlar 27-12-05, 02:17

Tarihte Gerçek Hristiyanlar

Hıristiyanları gözlemlemiş olan Atinalı bir filozof olan Aristides’in
Hıristiyanlar hakkında Hadrian’a yazdığı mektubundaki sözler:

“Ne zina ederler ne de ahlaksızlık yaparlar. Başkalarına karşı iftira atmazlar, sahte tanıklıklarda bulunmazlar. Başkalarının malına göz dikmezler. Annelerine ve babalarına müthiş saygı gösterirler. Komşularına karşı çok yumuşak huylu davranırlar ve onlara iyilik ederler. Eğer yargıçlık yapıyorlarsa her zaman adil yargılarlar. İnsan eliyle yapılan oyma putlara ve heykellere kesinlikle karşıdırlar. Sadece Mesih’e taparlar. Kendileri için istemediklerini başkalarına yapmazlar. Putlara sunulan etleri yemezler. Onlara zulmedenler için dua ederler ve zulmedenlere iyilik ederler. Onlara düşman olanlara onlar dostça davranır. Düşmanlarına iyilik ederler. Onların eşleri tertemiz ve çok çalışkan kadınlardır. Eşlerine bağlıdırlar. Kızları ise çok ahlaklıdırlar. Erkekler her tür cinsel pislikten uzak durur. Evlilik dışında hiçbir ilişkiye girmezler. Mesihlerini üzmek istemediklerinden çılgınca eğlencelerden kaçınırlar…. Birbirlerini severler. Dulların her ihtiyacını giderirler. Öksüzleri kurtarırlar ve öksüzlere kötülük edenleri durdururlar. Elinde bir şey olan elinde bir şey olmayana verir. Yardım yaparken bunu başkalarına göstermezler. Seve seve yardım ederler ve yardımlarıyla da övünmezler. Hıristiyanlar bir yabancı bulduklarında evlerine götürürler ve sevinçle bu kişiyi yeni kardeşleri olarak aralarına katarlar. Sadece kan bağıyla bağlı olduklarına kardeş demezler. Aynı zamanda Ruh’ta ve Tanrı’da kardeş olduklarına da “kardeş” derler. Eğer fakir bir kardeşleri ölürse, herkes gücüne göre gömülmesi için yardımda bulunur. Eğer Mesih’in adı uğruna hapse atılmış veya zulme uğramış bir Hıristiyan varsa ve diğer Hıristiyanlar bunu duymuşlarsa , işte o zaman bu kişinin tüm ihtiyaçlarını karşılarlar ve eğer mümkünse bu kişiyi hapisten çıkarırlar. Aralarında bir ihtiyaç gördükleri anda yardıma koşarlar. Fakir bir kardeş gördükleri an, ellerinde biraz yemek varsa kardeşlerine verirler ve kendileri iki, üç gün oruç tutup aç kalmayı yeğlerler. Ellerindeki tüm yiyecekleri fakirlere verdiklerinden çoğu zaman aç kalırlar. Ve bu hareketlerinin Rabbi yücelttiğini söylerler.”